I OSK 1220/17

Dnia 13 lipca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi Z. B. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1658/16 w sprawie ze skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 marca 2016 roku, sygn. akt II SA/Sz 1321/15 w sprawie ze skargi Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] w S. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.

Pismem z dnia 16 maja 2017 r. Z. B. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego osobiście podpisaną skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1658/16, w sprawie ze skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 marca 2016 roku, sygn. akt II SA/Sz 1321/15, w sprawie ze skargi Z. B. na sprecyzowane w sentencji postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] w S. W treści przedmiotowej skargi skarżący zwrócił się do Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako osoby zaufania publicznego, o "wniesienie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem" lub zainicjowanie wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego. Wskazanemu wyżej wyrokowi Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w związku z § 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. Nr 139, poz. 1328) poprzez uznanie, iż skarżący nie posiadał orzeczenia zgodnie z § 15 ust. 2 rozporządzenia; 2) art. 6, 7, 8 K.p.a. poprzez zaniechanie i brak podjęcia działań z urzędu; 3) art. 154 i 155 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie i brak podjęcia działań z urzędu; 4) wyjście poza zakres skargi kasacyjnej poprzez oddalenie skargi pomimo braku wniosku o oddalenie skargi kasacyjnej przez składającego kasację. W obszernym uzasadnieniu skargi Z. B. opisał przebieg postępowania sądowoadministracyjnego w jego sprawie, podnosząc zarzuty świadczące jego zdaniem o wydaniu błędnych rozstrzygnięć przez organy administracji oraz Naczelny Sąd Administracyjny. Pismem z dnia 2 czerwca 2017 r. Z. B. został wezwany o nadesłanie jednego egzemplarza podpisu ww. skargi. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik Z. B. nadesłał jeden egzemplarz skargi o wznowienie postępowania, podpisany przez tego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale dotyczącym wznowienia postępowania - Dział VII tej ustawy - można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Znaczenie instytucji wznowienia postępowania sprowadza się do stworzenia możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej już prawomocnym orzeczeniem sądu, o ile zachodzą enumeratywnie wyliczone w ustawie przyczyny wznowienia postępowania. Postępowanie w tej materii jest dwuetapowe. Przy czym pierwszy etap obejmuje wyłącznie badanie terminowości wniesienia skargi i oparcia jej na ustawowej podstawie wznowienia. Negatywny wynik tej operacji skutkuje odrzuceniem skargi i kończy pierwszy etap zamykając drogę do merytorycznej oceny jej zasadności. W przeciwnym wypadku dochodzi do jej rozpoznania, czyli badania sprawy w zakresie zaskarżonym i wydania orzeczenia opisanego w art. 282 § 2 i 3 P.p.s.a. Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-274 P.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia. Dokonując zatem analizy przywołanych w skardze podstaw wznowienia, należy wskazać, że skarga ta nie została oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia. Powołane w petitum skargi przepisy postępowania przed organami administracji publicznej, czy też przed sądami administracyjnymi (nie wspominając już o powołanym tam przepisie aktu prawa materialnego) nie wypełniają dyspozycji wskazanych wyżej przepisów uzasadniających wznowienie postępowania. Mając to na względzie uznać należy, że w niniejszej sprawie przesłanki wznowienia postępowania oczywiście nie zachodzą. Ta oczywistość czyni złożoną skargę o wznowienie postępowania skargą niepowołującą się na żadną z ustawowych przesłanek wznowienia. W konsekwencji czego uzasadnia to jej odrzucenie. Odnosząc się do zawartych w skardze o wznowienie postępowania wniosków wskazać należy, że po pierwsze Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest uprawniony do wnoszenia w czyimkolwiek imieniu skargi o wznowienie postępowania, a po drugie w obowiązującym aktualnie porządku prawnym nie istnieje instytucja rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego od orzeczenia wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny, o czym profesjonalny pełnomocnik, składając swój podpis pod tego typu twierdzeniami, winien wiedzieć. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga o wznowienie postępowania nie opiera się w istocie na ustawowych podstawach wznowienia i z tego powodu, na mocy art. 280 § 1 P.p.s.a., odrzucił ją, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.