IV SA/Wa 62/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 62/17 w sprawie ze skargi J. L. na pismo Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia pisma bez rozpoznania postanawia: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 27 października 2017 r. starszy referendarz sądowy odmówił J. L. (skarżącemu) przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie do kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Po rozpoznaniu sprzeciwu od ww. postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 grudnia 2017 r. utrzymał w mocy ww. zaskarżone postanowienie. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 stycznia 2018 r., zaś w dniu 2 lutego 2018 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 27 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "ppsa", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Z przytoczonego przepisu wynika, że rolą WSA jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu. Analiza akt sądowych wskazuje, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został prawomocnie rozstrzygnięty, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny działając jako sąd drugiej instancji, rozpoznał merytorycznie sprzeciw skarżącego od postanowienia starszego referendarza sądowego z 27 października 2017 r. i postanowieniem z 27 grudnia 2017 r. utrzymał je w mocy. Obecnie na gruncie ppsa, postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne, bowiem nie zostało wymienione w katalogu postanowień objętych art. 194 § 1 pkt 1 – 10 ppsa, ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia, czy jakiegokolwiek środka odwoławczego na tego rodzaju postanowienie. Jeżeli ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. II FZ 196/11- http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy, zażalenie - jako niedopuszczalne - podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.