IV SA/Wa 610/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2020 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej B. L. kwotę 1397 (tysiąc trzysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej GIOŚ) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej WIOŚ) z dnia [...] kwietnia 2019 r., Nr [...] nakładającą na B. L., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "Zakład Usług Transportowych i Robót Ziemnych – [...]" (dalej Skarżąca) administracyjną karę pieniężną w wysokości 30 000 zł za naruszenie warunków decyzji Burmistrza Gminy [...] (dalej Burmistrz) z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji pod nazwą ,,Instalacja do odzysku odpadów budowlanych" na działce nr [...] obręb [...], gmina [...] (dalej decyzja środowiskowa). Stan prawny i faktyczny niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zainicjowane zostało po stwierdzeniu nieprawidłowości w realizacji przez Skarżącą warunków decyzji środowiskowej, podczas dokonanej przez WIOŚ w dniach 10 października – 21 listopada 2018 r. kontroli prowadzonej przez Skarżącą działalności. Zgodnie z decyzją środowiskową obszar prac prowadzonych przez Skarżącą na działce nr [...] obręb [...], powinien być otoczony ekranem ograniczającym emisję pyłu oraz hałasu poza teren działki. Ekran ten należało usypać w postaci wału z uzyskanego kruszywa na wysokość minimum 5 metrów w ten sposób, by stanowił zamknięty krąg, przy zachowaniu wjazdu i wyjazdu z działki nr [...] od strony ulicy [...] oraz wyjazdu z działki nr [...] na działkę nr [...]. Miejsce zużytego materiału i wywiezionego kruszywa powinno być na bieżąco uzupełniane materiałem do kruszenia lub wyprodukowanym kruszywem, celem zachowania odpowiedniej wysokości wału. Skarżąca została również zobowiązana do obsadzenia działki [...] pasmem drzew i krzewów szybkorosnących, aby ograniczyć emisję hałasu oraz pyłu. Drzewa w chwili zasadzenia miały mieć wysokość minimum 2 m, a docelowo 5 m wysokości. Poza funkcją ochronną spełniać miały one funkcję estetyczną i maskującą wały. Decyzją środowiskową Skarżąca zobligowana została ponadto do redukcji niezorganizowanej emisji pyłu poprzez zastosowanie zraszania za pomocą instalacji zraszającej hałdy magazynowanego kruszywa, zwłaszcza o najmniejszej granulacji, w dni bezdeszczowe i wietrzne. W wyniku kontroli stwierdzono, że usypany wał ochronny, poza 4,5 metrowym jego odcinkiem, nie uzyskał wymaganej wysokości 5 metrów. Poza tym, w części działki graniczącej z ul. [...] wał był niekompletny. Znajdowała się tam jedynie nieosłonięta instalacja do odzysku odpadów wraz z hałdami materiału do przetworzenia oraz po jego przetworzeniu. WIOŚ podkreślił, że braki w wysokości wału nie były na bieżąco uzupełniane. Podczas kontroli ustalono jednocześnie, że brak jest drzew, którymi miał zostać obsadzony wał oraz instalacji zraszającej hałdy magazynowanego kruszywa w dni bezdeszczowe i wietrzne. W uwagach do protokołu kontroli, pełnomocnik Skarżącej zakwestionował sposób przeprowadzenia pomiarów, które jego zdaniem powinny być dokonane od strony wewnętrznej wałów przez uprawnionego geodetę. Nadmienił jednocześnie, że ubytek w wale od strony ul. [...] jest wynikiem realizacji zatoczki na samochody ciężarowe oraz prac związanych z utwardzaniem drogi, co stanowi realizację założeń decyzji środowiskowej. Zgodnie z wyjaśnieniami pełnomocnika, wały zostały obsadzone tujami w 2013 roku. Część roślin stała się jednak przedmiotem kradzieży, a pozostałe nie przyjęły się na skutek procesu naturalnego osypywania się wałów. Strona zakwestionowała zarazem celowość zastosowania instalacji zraszającej podkreślając jednocześnie, że na rynku nie znaleziono specjalistycznej instalacji, która pozwoliłaby zapobiec pyleniu podczas rozładunku, magazynowania i kruszenia odpadów. Po zapoznaniu się z wniesionymi przez Skarżącą uwagami WIOŚ zwrócił się do Burmistrza o wydanie postanowienia wyjaśniającego treść decyzji środowiskowej. Wątpliwości organu wzbudził punkt, względem którego określona ma zostać wymagana wysokość wału oraz miejsce, w którym powinny być zasadzone drzewa maskujące wały. Jednocześnie WIOŚ zwrócił się do Burmistrza o wyjaśnienie wpływu wykonania zatoczki dla samochodów ciężarowych na obowiązek wykonania wału ochronnego w miejscu sąsiadującym z zatoczką. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. Burmistrz wyjaśnił, że minimalna wysokość wału ochronnego określona jest względem terenu prowadzonej działalności, drzewa maskujące wały powinny być zasadzone przed nimi, jednak dopuszczalne jest ich zasadzenie na szczycie wału, a obowiązek wykonania zatoczki nie zwalnia z obowiązku wykonania wału ochronnego w miejscu z nią sąsiadującą. W związku z poczynionymi wyjaśnieniami Organ w dniu 24 stycznia 2019 r. przeprowadził ponowne oględziny niniejszej działki oraz dopuścił dowód z opinii biegłego geodety. W trakcie przeprowadzonych oględzin ustalono, że wał od strony północnej oraz wschodniej został podniesiony, wyrównany i ukształtowany. Ujawniono również wykonanie zatoczki załadunkowej. Jednocześnie stwierdzono, że wał od strony ul. [...] jest niekompletny zastępują go bowiem w części hałdy odpadów o zmiennej wysokości. Boksy na kruszywa oraz bramy wjazdowe i wyjazdowe również nie zostały wykonane. W opinii biegłego wskazano natomiast, że przeciętna wysokość wału wokół działki wynosi 5,1 m, a na 103 m jego długości posadzono 72 drzewa, o przeciętnej wysokości 1,4 m. Pismem z dnia 24 stycznia 2019 r. Strona wystąpiła do WIOŚ o przedłużenie postępowania administracyjnego, z uwagi na planowane wystąpienie o zmianę posiadanego pozwolenia w zakresie obowiązku wykonania boksów na kruszywa, bram wjazdowych i wyjazdowych oraz instalacji zraszającej. W analizie porealizacyjnej przedsięwzięcia Skarżąca wyjaśniła, że nie jest możliwym wzniesienie wału od strony ul. [...], ze względu na realizację zatoczek oraz osypywanie się budulca wału na jezdnię na skutek ruchu pojazdów ciężarowych. Wykonanie instalacji zraszającej uznano za bezcelowe. Do analizy porealizacyjnej dołączono ponadto raporty z badań hałasu, drgań budynku mieszkalnego oraz zanieczyszczeń pyłowych na stanowisku pracy, które nie wykazały przekroczeń najwyższych dopuszczalnych natężeń i stężeń. W odpowiedzi na argumenty podniesione w analizie porealizacyjnej Organ podkreślił, że wbrew stanowisku Strony, obowiązki określone w decyzji środowiskowej, których charakter pozwala wprost na egzekucję, nie są jedynie zaleceniami, od których Strona może samowolnie odstąpić, uznając je za niezasadne. Dopiero zmiana decyzji administracyjnej może zwolnić Stronę z nałożonych na nią obowiązków. Organ I. instancji badając dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej uwzględnił okoliczność, że Skarżąca nie była wcześniej karana za naruszanie warunków decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, brak jest również dowodów świadczących o przekraczaniu przez podmiot dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach najbliższej zabudowy mieszkaniowej, przed którymi mają chronić wały ochronne oraz zadrzewienia, a braki w wale ochronnym dotyczą północnej strony działki nr [...] (przy granicy z ulicą [...]), tj. obszaru na którym brak jest zabudowy mieszkaniowej. Organ I. instancji nadmienił zarazem, że konieczność podniesienia wału po przeprowadzonej przez Organ kontroli doprowadziła do zniszczenia naturalnej roślinności, pełniącej funkcję maskującą, której nie pełnią również drzewa zasadzone w sposób niekompletny na szczycie wału, a Strona odniosła korzyść finansową wynikającą z niedopełnienia obowiązku dokonania nasadzeń drzew poprzez nieponiesienie wydatków związanych z zakupem drzew w dostatecznej wysokości oraz obsadzenia nimi wału w sposób pełny, jak również korzyść finansową związaną z brakiem instalacji do zraszania hałd magazynowanego kruszywa. W związku z tym Strona nie jest przygotowana do ograniczenia uciążliwości prowadzonej działalności w dni suche i wietrzne. Wymagana zatoczka załadunkowa została wykonana dopiero na przełomie listopada i grudnia 2018 r., co w okresie wcześniejszym stwarzało zagrożenie utrudnień w płynności ruchu po ulicy [...]. Zdaniem WIOŚ, Skarżąca odmawia wykonania części zapisów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, próbując samowolnie decydować, które z zapisów decyzji środowiskowej są dla niej obowiązujące, a przez to narusza wymogi decyzji środowiskowej w sposób programowy i uporczywy. Wobec poczynionych ustaleń WIOŚ decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nałożył na Skarżącą administracyjną karę pieniężną za naruszenie warunków decyzji środowiskowej w wysokości 30 000 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej od decyzji WIOŚ, decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. GIOŚ utrzymał w mocy decyzję Organu I. instancji. W motywach swego rozstrzygnięcia GIOŚ uznał, że Organ I. instancji bezsprzecznie wykazał i udowodnił naruszenie warunków decyzji środowiskowej, dokonując ustaleń stanu faktycznego na podstawie obszernego materiału dowodowego. Wobec tego Organ odwoławczy za zasadne uznał nałożenie na Skarżącą administracyjnej kary pieniężnej w wymiarze 30 000 złotych. Podkreślił zarazem, iż przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nie jest badanie zasadności i wymagalności obowiązków ujętych w decyzji środowiskowej, a jedynie ustalenie realizacji przez Stronę obowiązków wynikających z tej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Organ podkreślił, że wysokość wału została ustalona względem terenu prowadzonej działalności, zgodnie z postanowieniem wyjaśniającym. Zdaniem Organu odwoławczego, na uwzględnienie nie zasługiwało stanowisko Strony w zakresie wywiązania się z części nałożonych obowiązków w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem Organu odwoławczego wysokość wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej jest uzasadniona zarówno z uwagi na liczbę, jak i wagę stwierdzonych naruszeń. Skarżąca dopuściła się kilku naruszeń, a charakter prowadzonej działalności jest uciążliwy dla okolicznych mieszkańców. Skarżąca podjęła wprawdzie działania naprawcze w zakresie popełnionych naruszeń, jednakże ich skala i końcowy efekt nie zostały uznane przez Organ za spełnienie warunków decyzji środowiskowej. Organ odwoławczy dostrzegł jednak, że WIOŚ w uzasadnieniu swej decyzji błędnie rozwinął art. 136a ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, dalej ustawy o.o.ś.), wskazując że Skarżąca naruszyła warunki, wymogi oraz obowiązki z art.82 ust. 1 pkt 1 lit. b. Zdaniem GIOŚ przywołany przepis znajduje zastosowane w fazie realizacji przedsięwzięcia, a nie jego eksploatacji. Skarżąca naruszyła zatem warunki, wymogi i obowiązki, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy o.o.ś. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na samo rozstrzygnięcie, które mimo pomyłki w uzasadnieniu decyzji, po jego konwalidacji przez GIOŚ - odpowiada prawu. Na decyzję GIOŚ z dnia [...] stycznia 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. naruszenie przepisu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; 2. naruszenie przepisu art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na Organie II. instancji obowiązkowi i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.; 3. naruszenie art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwiało realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwiało dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, oraz c p.p.s.a., Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że badają, czy organy, rozstrzygając sprawę, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym stosowanie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skład orzekający przyjął w niniejszej sprawie za własne ustalenia poczynione w postępowaniu administracyjnym, wobec czego za zbędne uznał ich ponowne referowanie. Prowadząc kontrolę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – Sąd doszedł jednakże do przekonania, że skarga B. L. zasługiwała na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w niej podniesione. Działając z urzędu, Sąd stwierdził bowiem istnienie wady postępowania, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie brak wnikliwego rozważenia wszystkich okoliczności tej sprawy w kontekście ustalenia wysokości nałożonej kary pieniężnej, przy jej dolnej granicy wynikającej z przepisów. W szczególności nic nie wskazuje na to, aby uwzględniono fakt, że minimum kary pieniężnej, którą można było nałożyć wynosiło 500 zł, a nie 5000 zł, która to okoliczność w efekcie musiała skutkować derogowaniem zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego, z uwagi na dowolne ustalenie wysokości nałożonej kary. Należy zgodzić się z Organami, że co do zasady przedmiotu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie nie stanowi badanie zasadności i wymagalności obowiązków ujętych w decyzji środowiskowej, a jedynie ustalenie realizacji przez Stronę obowiązków z tej decyzji wynikających. Bezsporne jest, że Skarżąca nie wykonała wszystkich wymogów wynikających z prawomocnej decyzji Burmistrza Gminy [...] z [...] listopada 2012 r., nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji pod nazwą ,,Instalacja do odzysku odpadów budowlanych" na działce nr [...] obręb [...], gmina [...]. Wykazała to przeprowadzona przez WIOŚ w dniach 10 października – 21 listopada 2018 r. kontrola działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą "Zakład Usług Transportowych i Robót Ziemnych – [...]". Organ ustalił także, że B. L. nie była wcześniej karana za naruszanie warunków decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Miała natomiast nałożoną karę za gospodarowanie odpadami. Brak było również dowodów świadczących o przekraczaniu przez jej działalność dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach najbliższej zabudowy mieszkaniowej, przed którymi mają chronić wały ochronne oraz zadrzewienia. Stwierdzono także, iż braki w wale ochronnym dotyczą północnej strony działki nr [...] (przy granicy z ulicą [...]), tj. obszaru na którym brak jest zabudowy mieszkaniowej. Wskazane okoliczności miały niewątpliwie znaczenie przy ustalaniu wysokości nakładanej kary pieniężnej, zważywszy na regulacje zawarte w art. 189a-189k k.p.a. Organy zresztą odwołały się do tych regulacji, jednak wymierzona kara nie została dostatecznie uzasadniona. W szczególności podkreślenia wymaga, że WIOŚ wymierzył Skarżącej karę pieniężną w wysokości 30 000 zł, mimo że jej minimum w odniesieniu do sytuacji Skarżącej nie wynosiło 5.000 zł, jak ma to obecnie miejsce i jak stanowi art. 136a ustawy o.o.ś., a 500 zł. Organy rozstrzygające nie podały przy tym wprost jakie ustawowe minimum tej kary przyjęły za obowiązujące w dacie wydawanych rozstrzygnięć. Wiele jednak wskazuje na to, że pominęły fakt, iż jakkolwiek ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (w brzmieniu wynikającym z t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081), a więc w wersji obowiązującej na dzień wymierzenia kary, stanowiła w art. 136a ust. 1, że za czyny tam spenalizowane podmiot "podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 zł do 1 000 000 zł, to dolną granicę winny przyjąć dużo niższą. Powołany przepis został wprawdzie wprowadzony art. 7 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2018 r., obowiązującej od 1.01.2019 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1479 z 3.08.2018 r.), ale art. 23 tej ustawy zmieniającej zawierał regulację przejściową. Stanowił mianowicie, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (a więc przed 1.01.2019 r.) prowadzonych na podstawie ustaw zmienianych w brzmieniu dotychczasowym (a więc także o.o.ś.), dotyczących wymierzenia kar pieniężnych - stosuje się przepisy dotychczasowe, zatem prawidłowo przyjęty wymiar kary pieniężnej powinien się kształtować począwszy od 500 zł do 1 000 000 zł. Jeśli tak, to kara pieniężna nałożona na Skarżącą w kwocie 30 000 zł wynosiła nie 6-ciokrotność przewidzianego obecnie minimum (5 000 zł), a sześćdziesięciokrotność tego minimum (500 zł), co w ocenie Sądu nie zostało należycie umotywowane przez Organy w nawiazaniu do owego minimum. W ocenie Sądu, wymierzenie tak wysokiej kary w realiach rozpatrywanej sprawy - przy minimum wynoszącym 500 zł - w jej okolicznościach nie było uprawnione. Należy przy tym zauważyć, że po uchybieniach wynikających z przeprowadzonej kontroli przez WIOŚ w dniach 10 października – 21 listopada 2018 r., Skarżąca usunęła wiele zaniedbań, polegających na naruszeniu warunków decyzji Burmistrza Gminy [...] z 19 listopada 2012 r., nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach. I tak, ponowne oględziny niniejszej działki przeprowadzone 24 stycznia 2019 r. oraz dopuszczony dowód z opinii biegłego geodety pozwoliły ustalić, że wał od strony północnej oraz wschodniej został podniesiony, wyrównany i ukształtowany. Ujawniono również wykonanie zatoczki załadunkowej. Jednocześnie stwierdzono, że wał od strony ul. [...] jest niekompletny, zastępują go bowiem w części hałdy odpadów o zmiennej wysokości. Boksy na kruszywa oraz bramy wjazdowe i wyjazdowe również nie zostały wykonane. Biegły stwierdził zaś, że przeciętna wysokość wału wokół działki wynosi 5,1 m, a na 103 m jego długości posadzono 72 drzewa, o przeciętnej wysokości 1,4 m. Ustalając wysokość kary pieniężnej należało więc wnikliwie uwzględnić podjęte przez Skarżącą działania, zmierzające do wykonania decyzji środowiskowej. W tym kontekście kara wynosząca sześćdziesięciokrotność przewidzianego minimum jest znacznie zawyżona. W analizie porealizacyjnej przedsięwzięcia Skarżąca wyjaśniła bowiem, że nie jest możliwym wzniesienie wału od strony ul. [...], ze względu na realizację zatoczek oraz osypywanie się budulca wału na jezdnię na skutek ruchu pojazdów ciężarowych. Do analizy porealizacyjnej dołączyła raporty z badań hałasu, drgań budynku mieszkalnego oraz zanieczyszczeń pyłowych na stanowisku pracy, które nie wykazały przekroczeń najwyższych dopuszczalnych natężeń i stężeń. Poza odwoływaniem się do stanowiska Burmistrza, który wydał tę decyzję środowiskową, Organy jako wyspecjalizowane, powinny samodzielnie ocenić, czy niektóre postanowienia decyzji środowiskowej nie są po prostu niewykonalne. Oczywiście nie oznacza to, że Skarżąca widząc niewykonalność pewnych jej postanowień nie powinna wnosić o zmianę decyzji Burmistrza Gminy [...] z [...] listopada 2012 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Wątpliwości co do ewentualnej częściowej niewykonalności zaleceń decyzji środowiskowej z 2012 r. nie mogą jednak zostać całkowicie pominięte. Nieadekwatna pozostaje też argumentacja GIOŚ, że Strona "odniosła korzyść finansową wynikającą z niedopełnienia obowiązku dokonania nasadzeń drzew poprzez nieponiesienie wydatków związanych z zakupem drzew w dostatecznej wysokości oraz obsadzenia nimi wału w sposób pełny". Skarżąca podawała, że w 2013 r. drzewa nasadziła, ale zostały rozkradzione. Wyjaśniła też w kontekście pylenia i hałasu, że braki wału znajdowały się na terenie, na którym nie występuje zabudowa mieszkaniowa. Mając z kolei na uwadze, że była to pierwsza kontrola WIOŚ dotycząca wykonania przez Skarżącą owej decyzji środowiskowej, za nieuprawnione należało uznać stwierdzenie Organu, że Skarżąca "narusza wymogi decyzji środowiskowej w sposób programowy i uporczywy". Dotychczas wykonywanie przez nią tej decyzji nie było to kontrolowane (brak jest na ten temat informacji). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, B. L. rozpoczęła tę działalność już w 2014 r. Skoro art. 136a o.o.ś. obowiązuje począwszy od 1 stycznia 2017 r., nic nie stało na przeszkodzie, aby taką kontrolę przeprowadzono wcześniej, jeszcze w początku 2017 r., skoro przedsiębiorstwo to działa od 2014 r., a nie dopiero pod koniec 2018 r. i już wtedy zobligowano Skarżącą do wykonania wszystkich postanowień decyzji środowiskowej, informując ją jednocześnie o możliwości wystąpienia o zmianę tej decyzji środowiskowej z [...].11.2012 r. Ze wskazanych przyczyn nie można zgodzić się z Organami, że wysokość wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej jest uzasadniona zarówno z uwagi na liczbę, jak i wagę stwierdzonych naruszeń. Poza tym, o czy już była mowa, z decyzji tak WIOŚ, jak i GIOŚ nie wynika jaką wysokość kary przyjęto jako obowiązujące minimum. Nie można było bowiem rozstrzygać tej sprawy jedynie przez pryzmat maksymalnej dopuszczalnej wysokości kary pieniężnej, wynikającej z art. 136a o.o.ś., która nie uległa zmianie. Niewątpliwie natomiast należy się zgodzić ze stanowiskiem Organów, że w tej sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary. Waga naruszenia prawa nie jest bowiem znikoma, a Strona nie zaprzestała w całości naruszenia prawa (m. in. system zraszania). Mając natomiast na uwadze, że sprawa ta została już obszernie wyjaśniona i pozostaje jedyne kwestia nałożenia odpowiedniej wysokości kary pieniężnej, przy uwzględnieniu, że jej wymiar minimalny wynosi 500 zł - Sąd uznał, że należy uchylić zaskarżoną decyzję. Mimo bowiem naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.), brak jest koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wszystkie istotne okoliczności zostały już ustalone, a należy jednie nałożyć na Skarżącą adekwatną karę pieniężną, przy uwzględnieniu, że jej ustawowe minimum wynosi 500 zł, a nie 5 000 zł. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1 sentencji. Orzekając w punkcie 2. sentencji - Sąd miał na względzie, że zgodnie z art. 200 ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi, skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wobec tego w zw. z art. 205 § 2 cyt. ustawy, zasądzono koszty postępowania sądowego, na które składają się koszty zastępstwa procesowego przez profesjonalnego pełnomocnika - w wysokości 480 zł oraz uiszczony wpis - w kwocie 900 zł. Poza tym od niniejszej skargi została uiszczona opłata skarbowa, stąd Sąd przyznał jej zwrot w kwocie 17 zł. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku należy uwzględnić właściwe brzmienie art. 136a ust. 1 o.o.ś. i uwzględniając wszystkie ustalone okoliczności nałożyć na Skarżącą administracyjną karę pieniężną w prawidłowej wysokości, aby nie miała charakteru dowolnego.