IV SA/Wa 548/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Luiza Cycling, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2020 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją" albo "decyzją odwoławczą") Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej "GDOŚ"), po rozpatrzeniu odwołań: 1) W. R., reprezentowanej przez D. D., 2) A. S.C., reprezentowanej przez J. S. oraz 3) M. S., reprezentowanego przez S. S. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (dalej "RDOŚ") z dnia [...] czerwca 2019 r., znak: [...], stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, polegającego na zmianie lasu na ubytek rolny, znajdującego się na fragmencie działki nr ew. [...] położonej w W. w gminie S. na powierzchni ok. 1,1041 ha – na podstawie art.138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz.U.2020, poz.256), dalej "k.p.a.", uchylił decyzję RDOŚ w całości i odmówił zgody na realizację przedsięwzięcia. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej, przedstawia się następująco: 1. Pismem z dnia 5 listopada 2018 r., które wpłynęło do organu w dniu 21 listopada 2018 r., Z. P. (dalej "Skarżący), występujący w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozostałych siedmiu współwłaścicieli działki nr ew. [...], o powierzchni 10.38 ha, położonej w W. w gminie S. (dalej: "działka nr [...]" albo "działka Inwestorów"), t.j.: 1) E. P., 2) K. J. P., 3) K. P., 4) M. M.P., 5) K. P., 6) P. P., 7) T. P. (wszyscy łącznie dalej jako "Inwestorzy" albo "Wnioskodawcy") wnieśli do RDOŚ o określenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, polegającego na zmianie na użytek rolny lasu, znajdującego się na fragmencie działki nr [...], zajmującym powierzchnię ok. 1,1041 ha (dalej "planowane przedsięwzięcie"). 2. Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., wydaną na podstawie art.84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie t.j. Dz.U. z 2020, poz.283), dalej "u.o.o.ś", stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. 3. Odwołania od decyzji RDOŚ wniosły trzy podmioty, tj.: 1) W.R., reprezentowana przez D. D., 2) A. S. C., reprezentowana przez J. S. oraz 3) M. S., reprezentowany przez S. S.. III. Jak już wskazano, decyzją zaskarżoną obecnie GDOŚ rozpoznał odwołania od decyzji RDOŚ, reformując tę decyzję i w efekcie odmawiając określenia żądanych środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia planowanego przez Inwestorów. Uzasadniając rozstrzygnięcie odwoławcze, GDOŚ wskazał w szczególności, co następuje: 1. Planowane przedsięwzięcie spełnia kryteria przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71 t.j.), dalej "r.p.m.z.o.ś./ r.p.m.z.o.ś. z 2010 r./stare r.p.m.z.o.ś.", tj. polega na "zmianie lasu lub nieużytku na ubytek rolny lub wylesienia mające na celu zmianę. sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody". Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś. jego realizacja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedmiotowe przedsięwzięcie, obejmujące fragment (ok. 1,1041 ha) działki Inwestorów, jest w całości położone jest na terenie objętym ochroną, o którym mowa w art. 6 ustawy o ochronie przyrody, tj. na Obszarze Chronionego Krajobrazu [...] (dalej "OCHK"). Obszar ten został ustanowiony uchwałą Sejmiku Województwa P. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]" (Dz.U. poz.1505), dalej "uchwałą SWP"), wydaną na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651 z późn. zm.), dalej "u.o.p.". Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. d u.o.o.ś. organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia jest RDOŚ. 2. Trafnie podniesiono w odwołaniach, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia naruszy zakazów, obowiązujące w OChK. Rozpatrując sprawę w I instancji, RDOŚ trzykrotnie przeprowadził badania terenowe (w dniach 14 grudnia 2018 r. oraz 9 i 30 maja 2019 r.), mające na celu ustalenie stanu faktycznego na obszarze planowanego przedsięwzięcia. Z badań tych wynika, co następuje: (i) Warstwę drzew we wnioskowanym fragmencie lasu buduje sosna zwyczajna w wieku ok. 40 lat z domieszką topoli osiki. Pojedynczo występują: świerk pospolity, brzoza brodawko wata i wierzba (Salix sp.). Wyraźny jest udział martwego drewna leżącego w zaawansowanym stadium rozkładu. Warstwa krzewów jest dobrze rozwinięta, miejscami zwarta, gdzie odnotowano: świerki pospolite, dęby szypułkowe, kruszynę pospolitą, jałowca pospolitego, brzozę brodawkowatą, leszczynę pospolitą, topolę osikę, gruszę (Pyrus sp.), graba pospolitego, jarzęba pospolitego, klon jawor, wiśnię ptasią, głóg jedno szyjkowy i śliwę tarninę. W drzewostanie stwierdzono obecność sześciu dziupli znajdujących się w osikach, w tym jednej zajętej przez szpaki. W skład runa wchodzą: malina właściwa, sałatnik leśny, borówka czarna, orlica pospolita, przetacznik leśny, poziomka pospolita, rokietnik pospolity, gajnik lśniący, fałdownik nastroszony, wrzos zwyczajny, gorysz pagórkowy, nawłoć pospolita, nerecznica samcza, nerecznica szeroko lis tna, przytulią czepna, płonnik pospolity, możylinek trój nerwowy, jastrzębiec kosmaczek, fiołek leśny, przetacznik ożankowy, wierzbówka kipszyca, biedrzeniec mniejszy, widłoząb miotlasty, gruszynka jednostronna, dziurawiec zwyczajny, piórosz pierzasty, trzcinnik (Calamagrostis sp.), konwalijka dwulistna, wietlica samicza, kuklik pospolity, szczaw polny, jastrzębiec leśny, gwiazdnica trawiasta, tomka wonna, przytulią pospolita, kosmatka gajowa, kosmatka owłosiona, trybula leśna, trędownik bulwiasty, siewki drzew i krzewów. Występujące na wnioskowanym obszarze mchy: rokietnik pospolity, piórosz pierzasty, fałdownik nastroszony, gajnik lśniący, płonnik pospolity i widłoząb miotłowy podlegają częściowej ochronie gatunkowej (rozporządzenie w sprawie ochrony gatunkowej roślin). Ponadto, we wschodniej części obszaru przedsięwzięcia składowane są kamienie. Porastają je mchy, zaś w szczelinach rozwinął się łan wietlicy samiczej z maliną, przytulią czepną i pokrzywą. (ii) Kontrole na powierzchni wnioskowanego obszaru oraz w jego sąsiedztwie w promieniu do ok. 15 m potwierdziły obecność następujących ptaków wykazujących zachowania terytorialne (śpiew, lot godowy, werblenie, nawoływanie młodych, żerowanie): zięba, świstunka leśna, szpak, wilga, bogatka, pierwiosnek, trznadel, pokrzewka czarnołbista, kukułka, lerka, skowronek, czarnogłówka zwyczajna, strzyżyk, muchołówka szara, sójka, dzięcioł duży. Gatunki stwierdzone na obszarze podlegają ochronie ścisłej (załącznik nr 1 do rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt). Zaobserwowane zachowania ptaków (poza skowronkiem) wskazały jednoznacznie, że obszar objęty wnioskiem jest dla nich siedliskiem lęgowym. Ponadto, cały omawiany teren dla wymienionych gatunków jest siedliskiem w rozumieniu art. 5 pkt 18 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie, z którym "siedlisko roślin, siedlisko zwierząt lub siedlisko grzybów - obszar występowania roślin, Zwierząt lub grabów w ciągu całego życia lub dowolnym stadium ich rozwoju". (iii) Co więcej martwe drewno stwierdzone na obszarze objętym wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest mikrosiedliskiem dla wielu organizmów, począwszy od grzybów po drobne kręgowce, w tym zagrożone wyginięciem gatunki owadów. Strzyżyk, jeden z zaobserwowanych gatunków ptaków, gniazda ukrywa głównie w wykrotach i martwym drewnie. Istotną rolę martwego drewna w zachowaniu gatunków saproksylicznych potwierdza fakt uznania go za jeden z podstawowych wskaźników oceny stanu ochrony leśnych siedlisk przyrodniczych w Unii Europejskiej. Ponadto stwierdzone w ramach inwentaryzacji przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji kamienie porosłe mchem i łanem wietlicy samiczej są potencjalnym mikrosiedliskiem dla płazów i gadów. (iv) Biorąc pod uwagę przedstawione wyniki inwentaryzacji należy zgodzić się z odwołującymi się, iż planowane przedsięwzięcie narusza zakaz przewidziany w § 4 ust. 1 uchwały SWP, dotyczący "zabijania dziko występujących, niszczenia ich nor; legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry" z uwagi na ustalony stan faktyczny, w tym stwierdzenie występowania gatunków zwierząt objętych ochroną. (v) Uchwała SWP dopuszcza odstąpienie od w/w zakazu w przypadku amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. W kontekście niniejszej sprawy celowym jest rozważenie, czy planowane przedsięwzięcie można potraktować jako czynność związaną z racjonalną gospodarką rolną. Stosownie do powyższego: Nie można uznać, iż zmiana lasu na użytek rolny, która niewątpliwie spowoduje zabicie dziko występujących zwierząt, niszczenie ich nor, lęgowisk, innych schronień i miejsc rozrodu może być uznana za czynność związaną z racjonalną gospodarką rolną, gdyż stoi to w sprzeczności z działaniami z zakresu czynnej ochrony ekosystemów leśnych na obszarze chronionym. Ponadto wskazać należy, że działanie prowadzące do zmiany lasu na użytek rolny samo w sobie nie stanowi gospodarki rolnej, zatem ocenić należy, że omawiane odstępstwo nie ma zastosowania do przedmiotowego przedsięwzięcia. Należy również wziąć pod uwagę, że stosowanie odstępstw od ustalonych zasad prawa powinno mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych. Jako takie powinny być stosowane w szczególnie ważnych okolicznościach, gdy nie jest możliwe zastosowanie ogólnie obowiązujących przepisów, co powinno zostać poprzedzone wnikliwą analizą stanu faktycznego, w kontekście szczególnych okoliczności mających wpływ na możliwość zastosowania odstępstwa. Uszczuplanie powierzchni leśnej jest wyjątkiem od zasady utrzymywania dotychczasowej ich powierzchni leśnej, a nawet jej zwiększania, tym bardziej jeśli dotyczy obszaru chronionego. W obszarze chronionego krajobrazu dobro, jakim jest przyroda ma pierwszeństwo przed innymi dobrami i powinno mieć wagę przewyższającą. Zatem możliwość zastosowania odstępstw od zakazów ustanowionych na obszarze chronionego krajobrazu powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami przeważającymi nad ustawowymi zasadami ochrony przyrody oraz ciążącym na właścicielu obowiązku ochrony i trwałości utrzymania lasu. Z ustaleń GDOŚ wynika, że Wnioskodawcy posiadają na terenie gminy S. inne nieruchomości gruntowe o rolnym sposobie użytkowania o łącznej powierzchni 63,29 ha (w tym obszar objęty wnioskiem). Zgodnie z informacją przedstawioną we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Inwestorzy zamierzają zmienić przeznaczenie lasu o powierzchni ok. 1,1041 ha na użytek rolny w celu zagospodarowania tego terenu jako pastwisko, ze względu na konieczność wyżywienia dużej liczby bydła. Inwestorzy nie przedstawili stosownych dowodów, potwierdzających, że wielkość inwentarza przekracza możliwości produkcyjne wykorzystywanych przez nich gruntów ornych. Analiza ogólnodostępnych materiałów portalu internetowego Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii (http://mapy.geoportalgov.pl) wskazuje, że ponad 50% (ponad 5 ha) działki o nr ewid. 20 objętej przedmiotowym wnioskiem zajmują grunty orne, które potencjalnie mogą być wykorzystane pod uprawę paszy dla bydła. Co więcej, Inwestorzy, mając problemy z zapewnieniem odpowiedniej ilości paszy, mógł najpierw wykorzystać obszar swojej działki, który przeznaczył na budowę zbiornika na poferment z biogazowni. Warto również zauważyć, że zbiornik jest wykorzystywany tylko do tymczasowego składowania po fermentu w okresie od grudnia do końca lutego. Zbiornik ogrodzony jest płotem o wymiarach ok. 50 m na ok. 74 m, co daje 0,37 ha powierzchni niewykorzystywanej rolniczo. Teren dojazdowy do zbiornika o szerokości ok. 5 m i długości 351,5 m (ok. 0,18 ha) kończy się obszarem manewrowym dla pojazdów dostarczających poferment o powierzchni ok. 0,07 ha. Tym samym na cele nierolnicze Inwestorzy przeznaczyli łącznie ok. 0,62 ha niezalesionej części działki, co stanowi ok. 56,2% powierzchni wnioskowanego obszaru. Teren ten mógł zostać zagospodarowany jako pastwisko bez konieczności usunięcia lasu na terenie OChK, a co za tym idzie bez ryzyka łamania zakazu zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, lęgowisk, innych schronień i miejsc rozrodu. Dodatkowo można wskazać, iż za uwzględnieniem wniosku Inwestora nie przemawia podnoszony przez nich zamiar zwiększenia powierzchni gruntów rolnych zwłaszcza, że zwiększenie to dotyczyłoby niewiele ponad 1 ha, w przypadku kiedy Inwestorzy są jeszcze właścicielami innych gruntów rolnych o łącznej powierzchni ponad 60 ha. Fakt posiadania przez Inwestorów innych użytków rolnych o znacznej powierzchni, położonych w obrębie tej samej gminy co teren objęty wnioskiem wskazuje, że działalność planowana przez skarżących nie musi być prowadzona wyłącznie na fragmencie działki wskazanej we wniosku, na której obowiązują ograniczenia wynikające z uchwały OChK. Grunt pod przedmiotowym lasem jest niskiej klasy - LsV, określonej jako gleby słabe. W glebach leśnych cechą charakterystyczną jest tworzenie się warstwy ściółki, co sprzyja wzrostowi roślinności drzewiastej oraz utrzymywaniu się silnego zakwaszenia gleby. W związku z tym istnieje wątpliwość czy na przedmiotowym terenie możliwe będzie utworzenie odpowiednich warunków glebowych do prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej polegającej na wykorzystaniu gruntów w charakterze pastwiska. (vi) Odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia została zarezerwowana w u.o.o.ś. dla określonych przez ustawodawcę przypadków, obejmujących niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.o.o.ś.), brak zgody wnioskodawcy na wskazanie w decyzji wariantu innego niż proponowany przez niego, znacząco negatywne oddziaływania na obszary Natura 2000 lub negatywny wpływ na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych (art. 81 u.o.o.ś.). Jednakże przesłanką podstawową, generalną, dopuszczalności wydania każdej decyzji administracyjnej, jako aktu stosowania prawa, jest zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Ustalenie, że zamierzenie inwestycyjne, powodujące niszczenie siedlisk lęgowych zwierząt znajdujących się na obszarze chronionym, na terenie którego obowiązuje zakaz zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu (przy niespełnieniu określonych w tym zakazie wyjątków), oznacza niezgodność tego zamierzenia z przepisami odrębnymi i stanowi podstawę do wydania decyzji odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji takiej inwestycji. Przepisami odrębnymi w przedmiotowym przypadku jest akt prawa miejscowego — uchwała OChK. Z powyższego wynika, że na mocy obowiązujących przepisów prawa w ustalonym stanie faktycznym, realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia jest zabroniona, ze względu na jego położenie w OChK. 2.2. Rozpatrując sprawę, RDOŚ nie uwzględnił celów ochrony OChK, w której wskazano, że "Czynna ochrona ekosystemów Obszaru polega na zachowaniu różnorodności biologicznej terenów rozciągających się na wschód od Puszczy [...], wyróżniających się rzeźbą terenu, wysokimi walorami przyrodniczymi, krajobrazowymi, kulturowymi i wypoczynkowymi. W uzasadnieniu nie zostało wyjaśnione jak zmiana lasu na użytek rolny wpłynie na ekosystemy omawianego obszaru. Zinwentaryzowany drzewostan jest częścią lasów porastających falisto-pagórkowatą rzeźbę Wzgórz [...], który pozwala na zachowanie ciągłości przestrzennej systemu środowiska przyrodniczego. Lasy te odgrywają istotną funkcję wodno- i glebochronną, a także stanowią ostoję dla dzikiego ptactwa i zwierzyny. Ponadto, lasy prywatne na obszarze Wzgórz [...] są ważnymi elementami drobnoprzestrzennymi systemu przyrodniczego o znaczeniu lokalnym i spełniają ważne funkcje ekologiczne. Warto podkreślić, że obszar objęty wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest także potencjalnym szlakiem migracji występujących w okolicy [...], gdyż stado z Puszczy [...] chętnie korzysta z mozaiki krajobrazu Wzgórz [...] (Hofman-Kamińska E. 2008. Wykorzystanie przez [...] ([...]) terenów otwartych przyległych do Puszczy [...] i Puszczy [...] w latach 2000-2007). Obszar ten jest cenny nie tylko ze względów przyrodniczych, ale także krajobrazowych. W bliskiej okolicy znajduje się najwyższe wzniesienie Wzgórz [...] – [...] o wysokości ok. 240 m n.p.m. Zgodnie z ogólnodostępnymi mapami topograficznymi (https://www.geoportal.gov.pl/) deniwelacja całej działki inwestora wynosi ok. 15 m. W uchwale SWP zakazuje się "wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę, terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przęciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskonym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych" (§ 4 ust. 1 pkt 4) oraz "dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka" (§ 4 ust. 1 pkt 5). Należy pamiętać, że wylesienie stanowi zagrożenie w postaci erozji gleb, zaś cały proces niszczenia powierzchni terenu może doprowadzić do zmiany rzeźby terenu (denudacji) i zaburzenia stosunków wodnych. W związku z powyższym usunięcie okrywy roślinnej w wyniku zmiany lasu na użytek rolny może prowadzić do złamania kolejnych zakazów obowiązujących na terenie OChK. IV. Pismem z dnia 11 lutego 2020 r. Skarżący, reprezentowany przez r.pr. K. G., wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję odwoławczą GDOŚ, podnosząc, co następuje: W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej, czego nie dostrzegły organy obu instancji. Obowiązkiem RDOŚ i GDOŚ było tymczasem wzięcie w/w okoliczności z pod uwagę z urzędu (niezależnie od dyspozycji wniosku Inwestorów, błędnie żądającego wydania decyzji środowiskowej) i umorzenie wszczętego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art.105 § 1 k.p.a. W ocenie pełnomocnika bezprzedmiotowość postępowania wszczętego na wniosek Inwestorów wynika z faktu, iż czynności, których zamierzają oni dokonać na działce nr [...] (wycięcie zadrzewień), nie spełniają kryteriów przedsięwzięcia w rozumieniu art.3 ust.1 pkt 13 u.o.o.ś., a w konsekwencji nie stanowią przedsięwzięcia, mogącego znacząco oddziaływać na środowisko z katalogu zamieszczonego w r.p.m.z.o.ś. Czynności planowane przez Inwestorów należy bowiem traktować wyłącznie jako czynności podejmowane przez posiadacza nieruchomości rolnej w celu utrzymania jej we właściwym stanie (stosownie do wymagań ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - Dz.U. z 2017 r., poz. 1161 z późn. zm.), do których mają zastosowanie przepisy u.o.p., regulujące zasady wycięcia drzew. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie z dnia 6 marca 2020 r., GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję GDOŚ z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz.U z 2019, poz. 2167). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a."). Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja GDOŚ nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. VII. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji odwoławczej prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, uregulowanym w art.71 i nast. u.o.o.ś. było ustalenie na wniosek Skarżącego oraz pozostałych Inwestorów środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust.1 pkt 86 lit.c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, polegającego na zmianie lasu lub nieużytku na użytek rolny na obszarze objętym formą ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (obszar chronionego krajobrazu). Przekonująco wykazał GDOŚ, iż z uwagi na niemożliwość pogodzenia realizacji planowanego przedsięwzięcia z przepisami szczególnymi, tj. z § 4 ust.1 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa P. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]", uchwalonej na postawie art.23 ust.2 ustawy o ochronie przyrody, w granicach którego położony jest teren planowanego przedsięwzięcia, wystąpiła podstawa do odmowy ustalenia dla tego przedsięwzięcia środowiskowych uwarunkowań. Zarzutów skargi, wskazujących na bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, wszczętego na wniosek Inwestorów, mającą wynikać z niewystępowania w sprawie przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko (a wręcz niewystępowania w sprawie przedsięwzięcia w rozumieniu art.3 ust.1 pkt 13 u.o.o.ś.), nie można było w tej sytuacji uwzględnić, jako nieuzasadnionych. 2. Stan prawny, regulujący przedmiot sprawy, przedstawia się następująco: W myśl art.3 ust.1 pkt 13 u.o.o.ś. ilekroć w tej ustawie mowa jest o przedsięwzięciu - rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. W rozdziale 3 (art.71 – 87) działu V u.o.o.ś. uregulowano tryb i zasady ustalania w drodze decyzji administracyjnej środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Z regulacji tych wynika w szczególności, co następuje: Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art.71 ust.1 u.o.o.ś.). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art.71 ust.2 u.o.o.ś.). W art.60 u.o.o.ś. zawarto delegację do określenia przez Radę Ministrów przedsięwzięć, o których mowa w art.71 ust.2 pkt 1 i 2 u.o.o.ś. Z dniem 11 października 2019 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz.1839). W § 4 tego aktu zastrzeżono jednakże, iż do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z §3 ust.1 pkt 86 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wynika, iż jednym z przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest zmiana lasu lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienia mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu: a) jeżeli dotyczy lasów łęgowych, olsów lub lasów na siedliskach bagiennych, b) jeżeli dotyczy lasu będącego enklawą pośród użytków rolnych lub nieużytków, c) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, d) w granicach administracyjnych miast. W art.72 ust.1 pkt 1 – 27 u.o.o.ś. zawarto katalog decyzji administracyjnych, których wydanie winno być poprzedzane uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W świetle art.72 pkt 9 u.o.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o zmianie lasu na użytek rolny - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 6 i 148). W myśl art.13 ust.2 ustawy o lasach zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. W myśl art.13 ust.3 u.l. w sprawach, o których mowa w ust. 2: 1) w stosunku do lasów stanowiących własność Skarbu Państwa decyzję wydaje dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, na wniosek nadleśniczego; 2) w stosunku do lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa decyzję wydaje starosta na wniosek właściciela lasu. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy czym organ uwzględnia kryteria wskazane w dalszych jednostkach redakcyjnych tego przepisu. Organ ma obowiązek wydać postanowienie również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 64 ust. 2 ustawy środowiskowej). W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a (art.84 ust.1 u.o.o.ś). W myśl art.75 ust.1 pkt 1 lit.d u.o.o.ś. organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zmiany lasu, niestanowiącego własności Skarbu Państwa, na użytek rolny, jest regionalny dyrektor ochrony środowiska. 3. Odniesienie w/w uwarunkowań prawnych do stanu faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do następujących wniosków: 3.1. Kontrolowane postępowanie w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej zostało wszczęte w dniu [...] listopada 2018 r. (dzień wpływu wniosku Inwestorów do organu I instancji), tj. pod rządem rozporządzenia z 2010 r. a przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r., obowiązującego w dacie orzekania przez GDOŚ (weszło w życie w dniu 11 października 2019 r.). Na zasadzie § 4 nowego rozporządzenia do postępowania tego miały zatem zastosowanie przepisy rozporządzenia z 2010 r. 3.2. Bezspornie w niniejszej sprawie doszło do zasadniczej różnicy w ocenach organów obu instancji co do zakresu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Stosownie do powyższego: 3.2.1. RDOŚ, orzekający w sprawie w I instancji, nie stwierdził w tej kwestii żadnych istotnych zagrożeń. Odnotować należy, iż przedmiotem wniosku Inwestorów było przedsięwzięcie, o którym mowa w art.71 ust.2 pkt 2 u.o.o.ś., tj. przedsięwzięcie, które tylko potencjalnie nie zaś zawsze może znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem takie, dla którego ocena oddziaływania na środowisko w rozumieniu art.3 ust.1 pkt 8 u.o.o.ś. (obejmująca w szczególności weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko) przeprowadzana jest nie obligatoryjnie a wyłącznie fakultatywnie (na podstawie postanowienia, o którym mowa w art.63 ust.1 ustawy, wydawanego po zasięgnięciu opinii, o których mowa w art.64). Z uwagi na powyższe RDOŚ przeprowadził wstępne postępowanie, zmierzające do ustalenia, czy w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia zachodzi potrzeba przeprowadzania w/w oceny środowiskowej. W następstwie przeprowadzenia w/w postępowania RDOŚ rozpoznał wniosek Inwestorów decyzją I instancji, orzekającą, na podstawie art.84 u.o.o.ś., o braku potrzeby przeprowadzenia przedmiotowej oceny. Uznać należy, iż stwierdzenie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zasadzie przesądza o tym, że przedsięwzięcie nie będzie wywierało znaczącego oddziaływania na środowisko, a zatem nie ma przeciwwskazań do jego realizacji (por. Krzysztof Gruszecki "Komentarz do ustawy o udostępnianiu społeczeństwu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko", wyd. III LEX/el. 2020 - komentarz, stan prawny: 1 lutego 2020 r., inne wydania). Wydanie decyzji opartej na art.84 u.o.o.ś. oznacza zatem, iż w ocenie organu środowiskowego do ustalenia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie jest konieczne sporządzenie raportu tego oddziaływania albowiem ustalenia w tym zakresie mogą być wyczerpująco poczynione w oparciu o kartę informacyjną przedsięwzięcia. Jak przy tym trafnie skonkludował WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 13 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 627/18, publ. CBOSA: "Wynikające z karty informacyjnej przedsięwzięcia parametry zamierzenia są wiążące zarówno dla organu administracji, jak i dla inwestora. W tym pierwszym przypadku oznacza to, że dokonując analizy zamierzenia organ administracji nie może przyjmować innych parametrów przedsięwzięcia. W drugim przypadku związania, inwestor realizując przedsięwzięcie będzie mógł je wykonać jedynie wedle parametrów wynikających z wniosku, a w konsekwencji z treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.". 3.2.2. Rozpatrzywszy sprawę ponownie jako organ odwoławczy, GDOŚ stwierdził natomiast, iż zachodzą w niej przesłanki do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia z uwagi na niemożliwość pogodzenia jego realizacji z zakazami obowiązującymi na obszarze chronionego krajobrazu, na którym położona jest działka nr [...]. Stanowisko GDOŚ jest w pełni przekonujące. Stwierdzić należy, iż w u.o.o.ś. przewidziano wprost następujące przesłanki odmowy uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań: 1) niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy), 2) odmowa uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ww. ustawy; 3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ww. ustawy); 4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ww. ustawy); 5) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ww. ustawy). Nie może jednakże ulegać wątpliwości, iż odmowa wydania decyzji środowiskowej może nastąpić także w wyniku stwierdzenia niezgodności takiego przedsięwzięcia z przepisami prawa materialnego, zamieszczonymi w innych aktach prawnych. Jak trafnie wskazał bowiem tut. Sąd w wyroku z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 560/16, publ. CBOSA: "Generalnie odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia powinna w oczywisty sposób nastąpić wówczas, gdy sprzeciwia się temu przepis prawa materialnego. Oznacza to, że gdy nie da się ustalić uwarunkowań środowiskowych w sposób pozwalający na realizację i funkcjonowanie przedsięwzięcia zgodnie z wymaganiami prawem określonymi organ odmawia wydania w/w decyzji. Przesłanki wskazane w art. 81 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko należy traktować jako wskazanie przez ustawodawcę okoliczności, w których taka odmowa musi nastąpić w sposób niewątpliwy, poza przypadkami wynikającymi z innych przepisów prawa.". Podobne stanowisko wyrażono w wyrokach WSA: w Kielcach z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 859/17, w Poznaniu z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 752/17 i z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt II Po/Sa 323/15, z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 667/17, publ. CBOSA. Mając powyższe na uwadze, uznać należy, iż przesłanką, obligującą organ środowiskowy do orzeczenia o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest sprzeczność tego przedsięwzięcia z zakazami przewidzianymi w przepisach o ochronie przyrody, w tym z zakazami ustalonymi w aktach prawa miejscowego, wydanych na podstawie delegacji zawartych w ustawie o ochronie przyrody, które to akty określają zasady funkcjonowania poszczególnych form ochrony przyrody. W niniejszej sprawie aktem tego rodzaju jest uchwała SWP, wydana na podstawie art.23 ust.2 ustawy o ochronie przyrody. Dokonując oceny dopuszczalności realizacji planowanego przedsięwzięcia w świetle zakazów ustanowionych w uchwale Sejmiku, GDOŚ wykazał, w oparciu o obszerny materiał dowodowy (trzykrotne badania terenowe), zgromadzony w I instancji przez RDOŚ, iż: (-) Realizacja przedsięwzięcia naruszyłaby § 4 ust. 1 uchwały w sprawie o.ch.k., zakazujący zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry. Organ wskazał w tym kontekście (str.5 i 6 decyzji) na: (-) występowanie na przedmiotowym terenie kilkunastu gatunków ptaków, podlegających ochronie ścisłej, wykazujących zachowania terytorialne, dla których (poza skowronkiem) obszar objęty wnioskiem jest siedliskiem lęgowym oraz siedliskiem w rozumieniu art.5 pkt 18 u.o.o.ś., (-) stanowienie przez martwe drewno, występujące na obszarze objętym wnioskiem, mikrosiedliska dla wielu organizmów (w tym saproksylicznych), a przez kamienie porosłe mchem i łanem wietlicy samczej potencjalnego mikrosiedliska dla płazów i gadów; (-) Realizacji planowanego przedsięwzięcia nie można uznać za czynność związaną z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką lub łowiecką, które to czynności uchwała dopuszcza jako wyjątek od zakazu. GDOŚ wykazał w tym kontekście przekonująco (str.6 i 7 decyzji odwoławczej), że w sytuacji, w której na terenie Gminy S. Inwestorzy posiadają grunty rolne o łącznej powierzchni przekraczającej 60 ha, mają oni nieskrępowaną możliwość zaspokojenia potrzeb paszowych (temu bowiem miałaby służyć inwestycja planowana) w oparciu o grunty inne, niż wskazane we wniosku. GDOŚ wskazał również, że: (-) Realizacja przedsięwzięcia stoi w kolizji z czynną ochroną ekosystemów O.CH.K. (str.8 uzasadnienia decyzji); (-) Realizacja planowanego przedsięwzięcia mogłaby doprowadzić do naruszenia zakazów przewidzianych w § 4 ust. 1 pkt 4 i 5 uchwały (zakaz wykonywania prac zimnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu oraz zakaz dokonywania stosunków wodnych) – str.8 uzasadnienia decyzji. W świetle powyższych okoliczności uznać należy, iż GDOŚ wykazał niemożność pogodzenia realizacji planowanego przedsięwzięcia z zakazami wynikającymi z przepisów szczególnych, obligującą do zreformowania decyzji RDOŚ i orzeczenia o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań w sprawie. 3.3. Nie można podzielić zapatrywania skargi, iż wbrew kwalifikacji dokonanej przez organy obu instancji, przedmiotem przedsięwzięcia nie jest zmiana lasu na grunt rolny a jest nią wyłącznie wycięcie drzew na gruncie rolnym (nie będące przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko). Z materiału dowodowego sprawy wynika bowiem bezspornie, iż przedmiotem postępowania jest zmiana lasu na użytek rolny. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż zmianę tego rodzaju należy traktować jako przekształcenie (ewentualnie zmianę sposobu wykorzystania) terenu w rozumieniu art.3 ust.1 pkt 13 u.o.o.ś., co oznacza, iż planowane przez Inwestorów działania stanowią przedsięwzięcie, o którym mowa tym przepisie. Stosownie do powyższego: (i) W toku postępowania administracyjnego Inwestorzy, reprezentowani przez Skarżącego, przedłożyli przy piśmie z dnia 24 listopada 2018 r. uproszczony wypis z rejestru gruntów z dnia [...] lipca 2018 r., nr Ks zam. [...]. Z dokumentu tego wynika, że: (-) powierzchnia działki nr[...] wynosi 10,38 ha, (-) na działce tej występują zarówno użytki rolne (R IVb, RV i RVI) o łącznej powierzchni 6,15 ha, jak i grunty leśne (LsV) o powierzchni 4,23 ha. Jednocześnie na załączonej do wniosku kopii mapy ewidencyjnej Wnioskodawcy zaznaczyli część działki nr [...], objętej przedmiotem tego wniosku (prostokąt przylegający jednym z dłuższych boków do granicy z działką nr [...]), która to część znajduje się w całości na obszarze gruntów leśnych (LsV). W karcie informacyjnej przedsięwzięcia zaznaczono, iż powierzchnia przedsięwzięcia wynosi 11 041,00 m2 (tj. 1, 041 ha). Legalną definicję lasu zawarto w art.3 pkt 1 i 2 ustawy o lasach. Stosownie do powyższego lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. W myśl § 66 ust.1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 393) danymi ewidencyjnymi dotyczącymi użytków gruntowych i klas bonitacyjnych są: 1) numeryczne opisy konturów tych użytków i klas bonitacyjnych; 2) oznaczenia użytków gruntowych i klas bonitacyjnych w granicach poszczególnych konturów oraz numery tych konturów. Z § 67 pkt 2 rozporządzenia wynika, iż w ewidencji gruntów wykazuje się grunty leśne, które to grunty w myśl § 68 dzielą się na: 1) lasy, oznaczone symbolem – "Ls"; 2) grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem – "Lz". W załączniku nr 6 do rozporządzenia ("Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych") w pkt 10 wskazano, iż: "Do lasów zalicza się grunty określone jako "las" w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2129 i 2161 oraz z 2019 r. poz. 83 i 125).". Odnotować należy, iż z § 67 pkt 1 w zw. z § 68 ust.1 pkt 1 lit.h rozporządzenia wynika również obowiązek ujawniania, jako użytków rolnych, także gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych, oznaczonych symbolem – "Lzr". Jak wskazano w załączniku nr 6 pkt 6 do rozporządzenia: "Do gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych zalicza się grunty, będące enklawami lub półenklawami użytków rolnych, na których znajdują się śródpolne skupiska drzew i krzewów lub tylko drzew, w wieku powyżej 10 lat, niezaliczone do lasów lub sadów.". Odnosząc powyższe uwarunkowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż: (-) wypis z ewidencji gruntów, przedłożony przez Inwestorów do akt postępowania administracyjnego, poświadczał w sposób jednoznaczny występowanie na działce nr [...] lasu (LsV) o powierzchni 4,23 ha (nie zaś gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych, oznaczonych symbolem – "Lzr", (-) w odniesieniu do części w/w lasu o powierzchni 1, 041 ha Inwestorzy wszczęli postępowanie w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, polegającego na zmianie lasu na użytek rolny. Jednocześnie materiał dowodowy sprawy nie dostarcza żadnych podstaw do formułowania tezy, iż stan ujawniony w ewidencji gruntów jest niezgodny ze stanem rzeczywistym, tj. iż w rzeczywistości ujawniony tam las nie spełnia definicji z art.3 ustawy o lasach. Istnienie lasu na obszarze objętym wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bezspornie potwierdza dołączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna oraz dokumentacja wideo wykonana przez RDOŚ podczas trzykrotnych badań terenowych przedmiotowego obszaru, przeprowadzonych w celu ustalenia stanu faktycznego na obszarze planowanego przedsięwzięcia. (ii) Do skargi załączono nowy uproszczony wypis z rejestru gruntów z dnia[...] lutego 2020 r. nr Ks zam.[...] (a zatem sporządzony już po wydaniu zaskarżonej decyzji GDOŚ), stwierdzający: (-) wyodrębnienie na działce nowego użytku rolnego (Br-RVI o pow. 0.34), (-) zmniejszenie powierzchni gruntów leśnych LsV o 0,43 ha (do 3, 80 ha). Ze skargi wynika, iż wprowadzenie w/w zmian do ewidencji było następstwem zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów, dokonanej decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] Zmiana klasyfikacji gruntów jest z kolei wynikiem skonsumowania przez Inwestorów wcześniejszej decyzji Starosty z dnia[...] października 2018 r. nr [...], zezwalającej na podstawie art.13 ust.2 i 3 pkt 3 ustawy o lasach, na zmianę na użytek rolny lasu, stanowiącego część działki nr [...], o powierzchni 0,50 ha. Z załącznika nr 1 do decyzji klasyfikacyjnej (mapa klasyfikacji stanowiąca integralną cześć decyzji), jednoznacznie wynika, iż zmiana klasyfikacji nie dotyczyła tej części działki nr [...], która została wskazana przez Inwestorów jako przedmiot wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań. Niezależnie od powyższego skarga podnosi, iż: "W analizowanym przypadku organy administracji obu instancji nie wzięły pod uwagę, że część działki przewidzianej do przywrócenia gruntu do produkcji rolnej oznaczona jest w ewidencji jako grunt rolny, a nie leśny. Ten ostatni, znajduje się bowiem jedynie na niewielkiej części działki nr [...]. Taka kwalifikacja gruntu znajduje swoje potwierdzenie w decyzji Starosty [...] z dnia [...]grudnia 2018 r., nr [...] o ustaleniu gleboznawczej klasyfikacji gruntów działki nr [...] obręb W.. Wynika z niej, że część działki, z której planowane jest usunięcie drzew w dalszym ciągu określana jest jako użytek rolny, znajdujący się obok gruntu zaklasyfikowanego jako las. Postanowienia tej decyzji znajdują swoje odzwierciedlenie we wpisie do ewidencji gruntów prowadzonej dla działki nr [...].". Zarzuty tego rodzaju uznać należy za niezrozumiałe. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż sąsiadowanie na działce ewidencyjnej lasu i gruntów rolnych nie daje podstawy do traktowania lasu jako gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych ("Lzr"). Z przedłożonych wypisów z rejestru ewidencji gruntów nie wynika, iż użytek tego rodzaju występuje na działce. Zmiana klasyfikacji gruntów składających się na działkę nr [...] mogłaby wpłynąć na wynik niniejszej sprawy tylko w razie wykazania, iż ramach powyższego doszło do całkowitej zmiany klasyfikacji tej części działki, która stanowi grunt leśny o powierzchni 1, 041 ha, objęty wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej (chodzi o zmianę klasyfikacji, powodującą utratę przez tę część działki charakter lasu). Zmiany tego rodzaju, odnoszące się do jakiejkolwiek innej części działki nr [...], nie miałyby zatem znaczenia w sprawie. Jak już wskazano, treść załącznika do decyzji klasyfikacyjnej Starosty z dnia [...] grudnia 2018 r. nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż dokonana klasyfikacja nie dotyczyła gruntów leśnych o powierzchni 1, 041 ha, objętych wnioskiem Inwestorów o wydaniem decyzji środowiskowej (przeklasyfikowaniu na rolne uległy zatem wyłącznie grunty leśne położone w centrum działki [...] oraz w pobliżu granicy tej działki z działką nr [...]). Na marginesie stwierdzić należy, iż nawet hipotetyczna sytuacja, w której wniosek Inwestorów z dnia 5 listopada 2018 r. obejmowałby także grunty, będące przedmiotem wcześniejszej decyzji Starosty z dnia [...]października 2018 r., (pomijając w tym miejscu ocenę dopuszczalności wydania decyzji środowiskowej ex post, tj. nie przed a dopiero po realizacji przedsięwzięcia, tj. dokonaniu zamiany gruntu leśnego na rolny, potwierdzonej następnie decyzją klasyfikacyjną) nie prowadziłaby do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Wiąże się to z faktem, iż objęta wnioskiem część działki nr [...] obejmowałaby w dalszym ciągu grunty leśne (1,041 ha – 0,43 ha = 0,611 ha) a konieczność zakwalifikowania danego przedsięwzięcia do kategorii, o którym mowa w § 3 ust.1 pkt 86 lit.c rozporządzenia z 2010 r. nie została powiązana z wielkością powierzchni gruntów leśnych (w odróżnieniu np. o przedsięwzięcia, o którym mowa w § 3 ust.1 pkt 87 rozporządzenia, odnoszącego się do lasów o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha). Brak przy tym racjonalnych podstaw do zakładania, iż nawet ewentualne zmniejszenie się w toku kontrolowanego postępowania powierzchni gruntów leśnych, przeznaczonych do zmiany cele rolne, znosiłoby negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na obszar chronionego krajobrazu. W świetle powyższych okoliczności skargę należało oddalić. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.