III OSK 175/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 548/20 w sprawie ze skargi Z.P. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 3 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 10 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skarg Z.P. (dalej: skarżący) na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 3 stycznia 2020 r. w przedmiocie "odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia". W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że 5 listopada 2018 r. skarżący występujący w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozostałych siedmiu współwłaścicieli działki nr ew. [...], o powierzchni 10.38 ha, położonej w [...] w gminie [...] (dalej: inwestorzy) wniósł do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku o określenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, polegającego na zmianie na użytek rolny lasu, znajdującego się na fragmencie działki nr [...], zajmującym powierzchnię ok. 1,1041 ha (dalej: przedsięwzięcie). Decyzją z 13 czerwca 2019 r. organ I instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ powołał art. 84 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2021 ze zm., dalej: ustawa środowiskowa). Odwołania od powyższej decyzji wnieśli W.R., A.C. i M.S. Decyzją z 3 stycznia 2020 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił decyzję organu I instancji w całości i "odmówił zgody na realizację przedsięwzięcia". W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe przedsięwzięcie, obejmujące fragment (ok. 1,1041 ha) działki skarżącego, jest w całości położone na terenie objętym ochroną, ustanowionym uchwałą Sejmiku Województwa Podlaskiego z 21 marca 2016 r. nr XXIII/204/16 w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Wzgórza Sokólskie" (Dz.U. z 2016 r. poz. 1505), wydaną na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2015 r. poz. 1651 ze zm. – dalej: u.o.p.). W ocenie organu odwoławczego, realizacja przedsięwzięcia narusza zakazy obowiązujące na tym obszarze. Organ I instancji przeprowadził badania terenowe (14 grudnia 2018 r. oraz 9 i 30 maja 2019 r.). Sąd I instancji przytoczył szczegółowo ustalenia tych badań przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dotyczące występowania na tym terenie drzew i krzewów, ptaków oraz innych organizmów. Na tej podstawie podzielił stanowisko zaprezentowane w odwołaniach, że planowane przedsięwzięcie narusza zakaz z § 4 ust. 1 uchwały, dotyczący "zabijania dziko występujących, niszczenia ich nor; legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry". Uchwała dopuszcza odstąpienie od tego zakazu w przypadku amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. W ocenie organu odwoławczego, nie można uznać, że zmiana lasu na użytek rolny, która spowoduje zabicie dziko występujących zwierząt, niszczenie ich nor, lęgowisk, innych schronień i miejsc rozrodu nie może być uznana za czynność związaną z racjonalną gospodarką rolną, ponieważ stoi to w sprzeczności z działaniami z zakresu czynnej ochrony ekosystemów leśnych na obszarze chronionym. Ponadto działanie prowadzące do zmiany lasu na użytek rolny samo w sobie nie stanowi gospodarki rolnej, a zatem odstępstwo od zakazu nie ma zastosowania do przedmiotowego przedsięwzięcia. Zgodnie z informacją przedstawioną we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, inwestorzy zamierzają zmienić przeznaczenie lasu o powierzchni ok. 1,1041 ha na użytek rolny w celu zagospodarowania tego terenu jako pastwisko, ze względu na konieczność wyżywienia dużej liczby bydła. Inwestorzy nie przedstawili stosownych dowodów potwierdzających, że wielkość inwentarza przekracza możliwości produkcyjne wykorzystywanych przez nich gruntów ornych. Analiza ogólnodostępnych materiałów portalu internetowego Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, że ponad 50% (ponad 5 ha) działki o nr ewid. [...] objętej przedmiotowym wnioskiem zajmują grunty orne, które potencjalnie mogą być wykorzystane pod uprawę paszy dla bydła. Ponadto mając problemy z zapewnieniem odpowiedniej ilości paszy, inwestorzy mogli w pierwszej kolejności wykorzystać obszar swojej działki, który przeznaczyli na budowę zbiornika na poferment z biogazowni. Zbiornik jest wykorzystywany tylko do tymczasowego składowania pofermentu w okresie od grudnia do końca lutego. Zbiornik ogrodzony jest płotem o wymiarach ok. 50 m na ok. 74 m, co daje 0,37 ha powierzchni niewykorzystywanej rolniczo. Teren dojazdowy do zbiornika o szerokości ok. 5 m i długości 351,5 m (ok. 0,18 ha) kończy się obszarem manewrowym dla pojazdów dostarczających poferment o powierzchni ok. 0,07 ha. Tym samym na cele nierolnicze inwestorzy przeznaczyli łącznie ok. 0,62 ha niezalesionej części działki, co stanowi ok. 56,2% powierzchni wnioskowanego obszaru. Teren ten mógł zostać zagospodarowany jako pastwisko bez konieczności usunięcia lasu na terenie obszaru chronionego krajobrazu. W ocenie organu odwoławczego, za uwzględnieniem wniosku nie przemawia także podnoszony przez inwestorów zamiar zwiększenia powierzchni gruntów rolnych, zwłaszcza, że zwiększenie to dotyczyłoby niewiele ponad 1 ha, w przypadku, kiedy inwestorzy są jeszcze właścicielami innych gruntów rolnych o łącznej powierzchni ponad 60 ha. Posiadanie przez inwestorów innych użytków rolnych o znacznej powierzchni, położonych w obrębie tej samej gminy, wskazuje, że działalność planowana przez inwestorów nie musi być prowadzona wyłącznie na fragmencie działki wskazanej we wniosku, na której obowiązują ograniczenia wynikające z ustanowienia obszaru chronionego krajobrazu. Ponadto, grunt pod przedmiotowym lasem jest niskiej klasy - LsV, określonej jako gleby słabe. W glebach leśnych cechą charakterystyczną jest tworzenie się warstwy ściółki, co sprzyja wzrostowi roślinności drzewiastej oraz utrzymywaniu się silnego zakwaszenia gleby. W związku z tym istnieje wątpliwość czy na przedmiotowym terenie możliwe będzie utworzenie odpowiednich warunków glebowych do prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej polegającej na wykorzystaniu gruntów w charakterze pastwiska. Skargę na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony środowiska wniósł skarżący. Oddalając skargę Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że uwagi na niemożliwość pogodzenia realizacji planowanego przedsięwzięcia z przepisami szczególnymi, tj. z § 4 ust.1 pkt 1 uchwały, wystąpiła podstawa do odmowy ustalenia dla tego przedsięwzięcia środowiskowych uwarunkowań. Z § 3 ust. 1 pkt 86 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71 ze zm. – dalej: rozporządzenie) wynika, że jednym z przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest zmiana lasu lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienia mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu: a) jeżeli dotyczy lasów łęgowych, olsów lub lasów na siedliskach bagiennych, b) jeżeli dotyczy lasu będącego enklawą pośród użytków rolnych lub nieużytków, c) na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których stanowi art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r. poz. 1614 ze zm., dalej: u.o.p.) lub w otulinach form ochrony przyrody, o których stanowi art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, d) w granicach administracyjnych miast. Ponadto, zgodnie z art. 72 pkt 9 ustawy środowiskowej, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o zmianie lasu na użytek rolny - wydawanej na podstawie ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r. poz. 788). Sąd I instancji nie podzielił zarzutów skargi, że wbrew kwalifikacji dokonanej przez organy obu instancji, przedmiotem przedsięwzięcia nie jest zmiana lasu na grunt rolny, lecz wyłącznie wycięcie drzew na gruncie rolnym (niebędące przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko). Z materiału dowodowego sprawy wynika bezspornie, że przedmiotem postępowania jest zmiana lasu na użytek rolny. Zmianę tego rodzaju należy traktować jako przekształcenie (ewentualnie zmianę sposobu wykorzystania) terenu w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej, co oznacza, że planowane przez inwestorów działania stanowią przedsięwzięcie, o którym stanowi ten przepis. Wypis z ewidencji gruntów, złożony przez inwestorów do akt postępowania administracyjnego, świadczy jednoznacznie, że na działce nr ewid. [...] występuje las o powierzchni 4,23 ha (a nie grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, oznaczone symbolem – "Lzr"). W odniesieniu do części tego lasu o powierzchni 1,041 ha inwestorzy wnieśli o wszczęcie postępowania w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Materiał dowodowy sprawy nie pozwala na przyjęcie, że stan ujawniony w ewidencji gruntów jest niezgodny ze stanem rzeczywistym. Istnienie lasu na obszarze objętym wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach potwierdza dołączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna oraz dokumentacja wideo wykonana przez pracowników organu I instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. W pierwszej kolejności skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, art. 72 ust. 1 pkt 9 ustawy środowiskowej w związku z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej przez przyjęcie, że w tej sprawie występuje przedsięwzięcie, którego realizacja wymaga określenia uwarunkowań środowiskowych. Po drugie, art. 83f ust. 1 pkt 3b u.o.p. przez uniemożliwienie usunięcia drzew z terenu rolniczego w celu jego przywrócenia do produkcji rolnej, co nie wymaga uzyskania decyzji administracyjnej. Po trzecie, § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c) rozporządzenia przez uznanie, że w tej sprawie występuje przedsięwzięcie, w związku z art. 20 ust. 1 pkt 1 "Prawa geodezyjnego i kartograficznego" określającego jakie znaczenie ma wpis do ewidencji gruntów. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, "art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 par. 1pkt 1 lit a i c p.p.s.a. oraz art. 138 par. 1 pkt i 2 K.p.a. a także z art. 107 par. 3 K.p.a. oraz art. 7, 77 par. 1, 8. 10 K.p.a." przez przyjęcie, że w tej sprawie zachodziły podstawy do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Po drugie, "art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 107 par. 3 Kpa. oraz art. 7 i 77 par. 1 K.p.a. przez dokonanie oceny prawnej, z której wynika, że planowane przedsięwzięcie pozostaje w sprzeczności z postanowieniami przepisów prawa miejscowego wyznaczających obszar chronionego krajobrazu, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia oraz art. 141 par. 4 p.p.s.a. przez brak uzasadnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych mających znaczenie dla rozpatrywanej sprawy." Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie na rzecz "skarżącej" kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej zostały częściowo błędnie sformułowane. W zarzutach skargi kasacyjnej skarżący nie powołał publikatorów ustaw, których przepisy zostały wskazane jako podstawy kasacyjne. Dotyczy to zarówno przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Skarżący precyzyjnie określił jedynie zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c) rozporządzenia. Natomiast publikator ustawy środowiskowej został wskazany jedynie w opisie stanu faktycznego sprawy w kontekście podstawy prawnej decyzji organu I instancji. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, dlatego też obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest precyzyjne określenie naeruszenia zarzucanych przepisów, szczególnie uwzględniając liczne nowelizacje następujące w okresie między wydaniem decyzji organu I instancji, a wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przy czym podkreślenia wymaga, że wojewódzki sąd administracyjny dokonywał kontroli legalności zaskarżonej decyzji uwzględniając stan prawny z daty jej wydania. Nieprawidłowo został sformułowany zarzut podnoszący naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Ponadto, zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 141 § 4 p.p.s.a, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji oddalił skargę. Stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Nieprawidłowo został również sformułowany zarzut kasacyjny podnoszący naruszenie art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zarzutem tego rodzaju można kwestionować niezastosowanie się przez organy lub wojewódzki sąd administracyjny do oceny prawnej lub wskazań co dalszego postępowania wyrażonych w innym, prawomocnym wyroku wydanym w danej sprawie. Natomiast zarzutem tym nie można kwestionować oceny prawnej wyrażonej w wyroku w uzasadnieniu wyroku będącego przedmiotem skargi kasacyjnej, ponieważ ta kwestionowana jest przez sformułowanie określonych zarzutów naruszenia prawa procesowego lub materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Skarga kasacyjna podnosi zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W kontekście tych zarzutów uzasadnienie skargi kasacyjnej jest wewnętrznie sprzeczne. Wynika z niego bowiem, że organy nie ustaliły ponadto stanu faktycznego sprawy, przy jednoczesnej argumentacji, że z dowodów sprawy, w tym dokumentów urzędowych jakie stanowią wypisy z ewidencji gruntów wynika charakter gruntu objęty wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, które powinny zostać rozstrzygnięte w pierwszej kolejności, zostały ogólnikowo uzasadnione, przede wszystkim przed odniesienie się do okoliczności, które w ocenie skarżącego stanowią podstawę uwzględnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego. Z tego powodu zarzuty podnoszące naruszenie przepisów postępowania nie zasługiwały na uwzględnienie. Zasadnicze znaczenie w tej sprawie mają zarzuty podnoszące naruszenie przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej, ilekroć w ustawa stanowi o przedsięwzięciu, rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin. Ponadto, przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Z kolei zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 9 ustawy środowiskowej, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o zmianie lasu na użytek rolny, wydawanej na podstawie ustawy o lasach. Stanowisko skarżącego sprowadza się do stwierdzenia, że organy nieprawidłowo zakwalifikowały zamierzenie objęte wnioskiem jako przedsięwzięcie, ponieważ las znajduje się wyłącznie na części przedmiotowej działki. Stanowisko to nie jest jednak prawidłowe. Wynika to z tego, że przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie była zmiana sposobu wykorzystania całej działki nr ew. [...], która ma powierzchnię 10.38 ha i która w części ma charakter rolny. Skarżący wraz z pozostałymi inwestorami wniósł natomiast o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, polegającego na zmianie na użytek rolny lasu, znajdującego się jedynie na części działki nr ewid. [...], zajmującym powierzchnię ok. 1,1041 ha. Tej też części działki dotyczy zaskarżona decyzja, jak i rozważania organu odwoławczego odnoszące się do sposobu zagospodarowania pozostałej części działki. Ponadto, do skargi załączono nowy uproszczony wypis z rejestru gruntów z 5 lutego 2020 r., a zatem sporządzony już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Wynika z niego, że nastąpiło wyodrębnienie na działce nowego użytku rolnego (Br-RVI o pow. 0.34) oraz zmniejszenie powierzchni gruntów leśnych LsV o 0,43 ha (do 3,80 ha). Ze skargi złożonej do Sądu I instancji wynika, że wprowadzenie zmian do ewidencji było następstwem zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów, dokonanej decyzją Starosty Sokólskiego z 17 grudnia 2018 r. Zmiana klasyfikacji gruntów była natomiast wynikiem decyzji Starosty Sokólskiego z 4 października 2018 r., zezwalającej na zmianę na użytek rolny lasu stanowiącego część działki nr ewid. [...], o powierzchni 0,50 ha. Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że z załącznika nr 1 do decyzji klasyfikacyjnej (mapa klasyfikacji stanowiąca integralną cześć decyzji), wynika, że zmiana klasyfikacji nie dotyczyła tej części działki nr ewid. [...], która została wskazana przez inwestorów jako przedmiot wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest również stanowisko Sądu I instancji, że część działki, z której planowane jest usunięcie drzew nadal określana jest jako użytek rolny, znajdujący się obok gruntu zaklasyfikowanego jako las. Kwalifikacja gruntu znajduje swoje potwierdzenie w decyzji Starosty Sokolskiego z 17 grudnia 2018 r. o ustaleniu gleboznawczej klasyfikacji gruntów działki nr ewid. [...]. Ustalenia tej decyzji znajdują swoje odzwierciedlenie we wpisie do ewidencji gruntów prowadzonej dla działki nr ewid. [...]. Położenie na działce ewidencyjnej obok siebie lasu i gruntów rolnych nie daje jednak podstawy do traktowania lasu jako gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych ("Lzr"). Nie ulega wątpliwości, że fragment lasu znajdujący się na przedmiotowej działce nadal istnieje, co nie jest nawet kwestionowane w skardze kasacyjnej. Oznacza to, że zmiana klasyfikacji gruntów składających się na działkę nr ewid. [...] mogłaby wpłynąć na wynik tej sprawy tylko w razie wykazania, że doszło do całkowitej zmiany klasyfikacji tej części działki, która stanowi grunt leśny o powierzchni 1,041 ha, objęty wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej. Zmiany tego rodzaju, odnoszące się do innej części działki nr ewid. [...], nie miały zatem znaczenia w tej sprawie, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. W konsekwencji zarzuty naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej nie zasługiwały na uwzględnienie. Dotyczy to także zarzutu podnoszącego naruszenie art. 83f ust. 1 pkt 3b u.o.p., który w ogóle nie miał zastosowania w tej sprawie, ponieważ jej przedmiotem nie było usunięcie drzew z terenu określanego jako użytek rolny. Nie można również przyjąć, że konsekwencją zaskarżonego wyroku było nałożenie na skarżącego obowiązku uzyskania zezwolenia na wycięcie drzew z użytku rolnego, ponieważ decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu I instancji dotyczyła fragmentu działki nr ewid. [...], która stanowiła las. Powyższe oznacza, że na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut podnoszący naruszenie § 3 ust. 1 pkt 86 lit. c) rozporządzenia, jak i art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.