IV SA/Wa 52/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W piśmie z dnia 24 listopada 2017 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowane przez radcę prawnego, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 60000 zł za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. We wniosku Spółka podała, że zysk za 2016 r. wyniósł niewiele ponad 23000 zł . Wysokość kary stanowi znaczne obciążenie dla przedsiębiorstwa. Ponadto bilans zysków na dzień 31 października 2017 r. wynosił 500 zł. Wykonanie zaskarżonej decyzji w znaczny sposób utrudniłoby Skarżącemu prowadzenie działalności gospodarczej i wiązałoby się ze znacznymi stratami finansowymi, łącznie z koniecznością rozwiązania umów o pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – zwaną dalej Ppsa) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednak dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych, wielokrotnie podkreślano, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, z dnia 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OZ 773/10, z dnia 19 lutego 2009 r. sygn. akt I OZ 99/09, z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09). W ocenie Sądu złożony w niniejszej sprawie wniosek nie pozwala na ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o jakich mowa w art. 61 Ppsa. Wskazać należy, że w zaskarżonej decyzji ustalono dla Skarżącej karę w wysokości 60000 zł. Strona Skarżąca nie wykazała jednak, że znajduje się w takiej sytuacji materialnej, że konieczność uiszczenia wskazanej kwoty wiązać się będzie z zaistnieniem znacznej szkody majątkowej. Wskazała jedynie, że zysk za 2016 r. wyniósł niewiele ponad 23 tys. zł, a bilans zysków na dzień 31 października wyniósł niecałe 500 zł. Zauważyć przy tym należy, że strona nie wykazała, czy prowadzona działalność przynosi straty, czy zyski, nie wykazała przede wszystkim swojej sytuacji majątkowej ani możliwości płatniczych. Podanie jedynie informacji o zysku nie jest może być jedynym źródłem informacji o kondycji finansowej Skarżącej spółki. Strona nie podała również ilu pracowników zatrudnia i ilu z nich musiałaby zwolnić w związku z koniecznością wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie akt sprawy można również wywnioskować, że Spółka może pochwalić lepszym bilansem zysków niż na dzień 31 października 2017 r., skoro w dniu 27 listopada 2017 r. uiściła wpis sądowy w wysokości 1500 zł. Należy również mieć na względzie, że spełnienie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy jest odwracalne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzekł jak w sentencji.