IV SA/Wa 467/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Barszcz, Sędziowie asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant spec. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy 1. stwierdza nieważność § 11 ust. 3 i 4 zaskarżonej uchwały; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie.

I. Rada Gminy [...] (dalej "Rada Gminy", "Organ"), działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2016 poz. 446 z późn. zm.) w związku z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. 2016 poz. 250 z późn. zm.), dalej także "u.c.p.g." albo "ustawa", podjęła w dniu 24 marca 2017 r. uchwałę Nr 172/XXXII/17 w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. poz.3151), dalej "uchwała" albo "regulamin". II. Pismem z 28 stycznia 2020 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] (dalej "Prokurator", "Skarżący") wniósł do tut. Sądu skargę na ww. uchwałę, zarzucając Organowi naruszenie przepisów: art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2019 poz. 506 j.t. z późn. zm.; dalej: "u.s.g.") poprzez ich błędne wskazanie w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały; art. 4 ust. 2 i ust. 3 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu i czystości w gminach (Dz.U.2019 poz. 2010 j.t. z późn. zm.; dalej: "u.c.p.") poprzez ich niewskazanie w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały; § 133-135 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad Techniki Prawodawczej (Dz.U. 2016 poz. 283 j.t.; dalej: "Rozporządzenie") w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 u.c.p. przez zamieszczenie w Regulaminie przepisów regulujących sprawy wykraczające poza upoważnienie ustawowe zawarte w art. 4 ust. 1 i 2 u.c.p.; określenie w § 11 ust. 3 działań, jakie powinni podejmować właściciele nieruchomości zmierzających do zmniejszenia ilości wytwarzanych odpadów; określenie w § 11 ust. 4 obowiązków gminy mających na celu zwiększenie poziomu wiedzy mieszkańców Gminy w zakresie selektywnej zbiórki odpadów komunalnych oraz promocję minimalizacji powstawania odpadów i ich preselekcji w gospodarstwach domowych; wskazanie w § 12 ust. 3 obowiązku w stosunku do osób wyprowadzających psy poza teren nieruchomości poprzez wyprowadzanie psów na syczy, a psów ras uznanych za agresywne lub psów zachowujących się w sposób agresywny na smyczy i w kagańcu. Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w części obejmującej § 11 ust. 3 i 4 oraz w § 12 ust. 3, oraz o stwierdzenie naruszenia prawa w zakresie wskazania jej podstawy prawnej. Uzasadniając skargę, Prokurator w pierwszej kolejności podniósł, że jako podstawa prawna Uchwały zostały powołane przepisy, które w istocie nie zawierają delegacji do stanowienia prawa powszechnie obowiązującego, a jedynie do stanowienia aktów wewnętrznych – art. od 40 do 42 u.s.g. Jednocześnie wskazano, że co prawda art. 4 ust. 1 u.c.p. stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do uchwalenia regulaminu czystości i porządku na terenie gminy, jednak Rada powinna była powołać art. 4 ust. 2 i 3 ww. ustawy. W ocenie Prokuratora, błędnie przytoczona podstawa prawna podjętej uchwały stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia nieważności uchwały. W dalszej części skargi Prokurator, powołując się na § 133-135 załącznika do Rozporządzenia, zaznaczył, że postanowienia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, jako aktu prawa miejscowego, nie mogą wykraczać poza zakres ustawowego upoważnienia wynikający z art. 4 ust. 2 ustawy o czystości i porządku na terenie gminy, bowiem wyliczenie kategorii spraw wskazane w powyższym artykule ma charakter wyczerpujący i niedopuszczalne jest odstępowanie od niego. Podobne tezy wynikają z orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Jednocześnie w treści Regulaminu, w § 11 ust. 3 wskazano, że właściciele nieruchomości powinni podejmować działania zmierzające do zmniejszenia ilości wytwarzanych odpadów, w szczególności poprzez: unikanie używania produktów nie nadających się do recyklingu i kompostowania, kupowania produktów zapakowanych w minimalną ilość opakowań, kupowania produktów w opakowania zwrotnych. Zdaniem Skarżącego, powyższe uregulowanie wykracza poza upoważnienie zawarte w art. 4 ust. 2 u.c.p., ponieważ narzuca on obywatelom, jakie produkty i w jakich opakowaniach powinni kupować, czy też, że powinni wykorzystywać i wydłużać okres używalności niektórych produktów. W ocenie Prokuratora, takie wskazania mogą stanowić jedynie postulat lub informację, jednakże nie mogą stanowić normy prawnej. Podobnie Skarżący ocenił regulację zawartą w § 11 ust. 4 Regulaminu, zgodnie z którym gmina zobowiązuje się podejmować działania mające na celu zwiększenie poziomu wiedzy mieszkańców gminy w zakresie selektywnej zbiórki odpadów komunalnych oraz promocję minimalizacji powstawania odpadów i ich preselekcji w gospodarstwach domowych. Natomiast § 12 ust. 3 Regulaminu określa obowiązek w stosunku do osób wyprowadzających psy poza teren nieruchomości poprzez wyprowadzanie psów na smyczy, a psów ras uznanych za agresywne lub psów zachowujących się w sposób agresywny na smyczy i w kagańcu. Również ten zapis jest przekroczeniem delegacji ustawowej określonej w art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p., ponieważ jej istotą jest określenie obowiązków osób utrzymujących zwierzęta w taki sposób, by osiągnąć skutki wyznaczone przez cele określone przez ustawodawcę, tj. ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz ochroną przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Wprowadzenie generalnego nakazu wyprowadzania psów na smyczy i w kagańcu, niezależnie od jego cech osobniczych i uwarunkowań indywidualnych (np. choroba, wiek), może w określonych sytuacjach prowadzić do działań sprzecznych z wymogami ustawy o ochronie zwierząt, w tym działań określonych jako niehumanitarne. Redagując przepis wynikający upoważnienie z art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy o czystości i porządku na terenie gminy należałoby wskazać wyjątki uzasadniające odstąpienie od obowiązku wyprowadzania psów na smyczy i w kagańcu. III. W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie z dnia 25 lutego 2020 r. Rada Gminy wniosła o jej oddalenie w zakresie zarzutów dotyczących powołanych jako podstawa prawna przepisów, równocześnie wznosząc o uwzględnienie skargi w zakresie dotyczącym § 11 ust. 3, § 11 ust. 4 i § 12 ust. 3 Regulaminu. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego powołania podstawy prawnej Uchwały, Gmina wskazała, że kwestionowany przez Prokuratora przepis art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. stanowi podstawę podejmowania przez radę gminy uchwał w innych niż wymienione w punktach 1-14a sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady. W realiach niniejszej sprawy przepis ten został powołany w związku z art. 4 ust. 1 u.c.p., który to przepis zastrzega kompetencję rady gminy do uchwalania regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy jako aktu prawa miejscowego. Zatem został on prawidłowo wskazany jako fragment podstawy prawnej do wydania aktu prawa miejscowego, wynikający z innego niż sama u.s.g. aktu prawnego. W kwestii przepisów od art. 40 do 42 u.s.g. Rada Gminy podniosła, że wszystkie te przepisy odnoszą się do procesu stanowienia przez gminę aktów prawa miejscowego i miały zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym. Co do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 2 u.c.p., Rada Gminy wskazała, że przepis ten w swojej treści nie zawiera bezpośredniego odesłania do podejmowania przez radę gminy uchwały w sprawie uchwalenia regulaminu, co w jego ocenie umożliwia pominięcie jego powoływania w podstawie prawnej uchwały w sprawie uchwalenia regulaminu. Natomiast jeśli chodzi o art. 4 ust. 3 u.c.p., Skarżący nie wyjaśnił, dlaczego przepis ten powinien zostać powołany jako podstawa prawna uchwały, skoro ustanawia on jedynie obowiązek dostosowania obowiązującego już regulaminu do wojewódzkiego planu gospodarki odpadami w przypadku zmiany tego planu, w terminie 6 miesięcy od dnia uchwalenia planu. Rada Gminy wskazała, że wskazane powyżej zarzuty Prokuratora stanowią zasadniczo odmienne stanowisko w kwestii zastosowanej techniki legislacyjnej, co samo w sobie nie stanowi naruszenia prawa. Ponadto Rada Gminy podniosła, że w realiach niniejszej sprawy nie ma możliwości "stwierdzeniu naruszenia prawa w zakresie podstawy prawnej zaskarżonej uchwały" zgodnie z wnioskiem Skarżącego, bowiem zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. oraz art. 94 ust. 1 u.s.g. umożliwia wydanie takiego orzeczenia jedynie w przypadku, gdy dotyczy to uchwały lub zarządzenia organu gminy nie będących aktem prawa miejscowego, co do których nie stwierdzono nieważności z powodu upływu jednego roku od dnia ich podjęcia, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności. Natomiast w kwestii zarzutów dotyczących § 11 ust. 3, § 11 ust. 4 i § 12 ust. 3 Regulaminu Rada Gminy uznała zarzuty Prokuratora, wniosła o uwzględnienie skargi w tym zakresie, informując jednocześnie o wszczęciu procedury mającej na celu uchylenie tych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako "p.p.s.a.") zakres kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne właściwe są w sprawach z zakresu kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Należy przy tym dodać, że w tych sprawach Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. W odniesieniu do aktów wydawanych przez organy gmin przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), dalej "u.s.g.", stosownie do którego nieważna jest uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego sprzeczna z prawem. Do nieważności uchwały może prowadzić wyłącznie istotne naruszenia prawa. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102). Skarga w niniejszej sprawie została złożona przez prokuratora, do czego był on uprawniony na mocy art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 177), stanowiącego, że jeżeli uchwała organu samorządu terytorialnego jest niezgodna z prawem prokurator - oprócz możliwości zwrócenia się o zmianę lub uchylenie wadliwej uchwały - może także wystąpić o stwierdzenie jej nieważności do sądu administracyjnego. W myśl art. 53 § 3 p.p.s.a. prokurator może wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Skarga jest w części zasadna, albowiem § 11 ust.3 i 4 zaskarżonej uchwały naruszają prawo w sposób istotny, co obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności tych postanowień na podstawie art.147 § 1 p.p.s.a. Pozostałe, kwestionowane skargą postanowienia uchwały, nie budzą zastrzeżeń co do ich legalności. V. Szczegółowa kontrola legalności zaskarżonej uchwały Rady prowadzi do następujących wniosków: 1. Przedmiotem zaskarżonej uchwały, stanowiącej akt prawa miejscowego, jest regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, do uchwalenia którego obliguje gminy art.4 ust.1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Przepis ten stanowi, iż rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zwany dalej "regulaminem"; regulamin jest aktem prawa miejscowego. Szczegółowy przedmiot regulacji regulaminu wskazano w art.4 ust.2 ustawy. Jak trafnie podkreślono w wyroku WSA w Łodzi z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 690/15, (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl) "Podkreślić należy, że regulamin utrzymania czystości i porządku, jako akt niższej rangi wydany w wykonaniu delegacji ustawowej nie może wykraczać poza zakres spraw ściśle w nim określonych. Nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca przepisu art. 4 ust. 2 ustawy. Z norm konstytucyjnych wynika, że organy samorządu ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Regulacja podustawowa wykraczająca poza upoważnienie zawarte w ustawie narusza zarówno normę upoważniającą, jak i konstytucyjną zasadę praworządności. Wszelkie odstępstwa od katalogu wymienionego w art. 4 ust. 2 ustawy stanowią istotne naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności aktu prawa miejscowego w całości lub w części. Konieczność uszczegółowienia regulacji ustawowej nie może prowadzić do objęcia regulacją aktu niższego rzędu zagadnień niewynikających wprost z przepisów ustawy. Inaczej mówiąc art. 4 ust. 2 ustawy nie daje prawa radzie gminy ani do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w przywołanym przepisie, ani podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej.". 2. Sąd podziela argumentację skargi dotyczącą niezgodności z prawem § 11 ust. 3 regulaminu. Przepis ten stanowi, że właściciele nieruchomości powinni podejmować działania zmierzające do zmniejszenia ilości wytwarzanych odpadów, w szczególności poprzez: unikanie używania produktów nie nadających się do recyklingu i kompostowania, kupowania produktów zapakowanych w minimalną ilość opakowań, kupowania produktów w opakowania zwrotnych. Trafnie podniósł Skarżący, że jakkolwiek w/w postanowienia regulaminu odwołują się do słusznych postulatów, których realizacja niewątpliwie przyczyniłaby się do ograniczenia powstawania odpadów komunalnych, jednakże nadanie tym postulatom charakteru wiążących przepisów prawa miejscowego, nie znajdujące podstaw w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, stanowi niedopuszczalne nałożenie na mieszkańców gminy obowiązków, nie przewidzianych w systemie prawa. O ile zatem postawy i działania, o których mowa w § 11 ust. 3 regulaminu, mogą być przedmiotem akcji informacyjnych i edukacyjnych Gminy, o tyle nie mogą być przedmiotem prawnych obowiązków jej mieszkańców. 3. W kwestii uregulowania zawartego w § 11 ust. 4 regulaminu, zgodnie z którym Gmina zobowiązuje się podejmować działania mające na celu zwiększenie poziomu wiedzy mieszkańców Gminy w zakresie selektywnej zbiórki odpadów komunalnych oraz promocję minimalizacji powstawania odpadów i ich preselekcji w gospodarstwach domowych, Sąd uznaje, że tego typu zapisy mają charakter deklaracji i jako takie nie również powinny przyjmować formy przepisów prawa. Ponadto należy ponownie zgodzić się z zarzutem skargi dotyczącym przekroczenia delegacji ustawowej. 4. Sąd nie podziela natomiast zarzutu dotyczącego naruszenia prawa poprzez uregulowania zawarte w § 12 ust. 3 Regulaminu, który stanowi, że w przypadku wyprowadzania psa poza teren nieruchomości, do obowiązków osób utrzymujących psy należy wyprowadzanie psa na smyczy, a psów ras uznanych za agresywne lub psów zachowujących się w sposób agresywny na smyczy i w kagańcu. Prokurator również w tym przypadku wskazał na przekroczenie delegacji ustawowej. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. nakazuje radzie gminy ujęcie w regulaminie obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 listopada 2017 r. sygn. II OSK 618/14, wymieniony przepis ma nieco odmienną konstrukcję od pozostałych punktów upoważniających radę do określenia szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. W punkcie tym nie wymieniono, tak jak w innych, wymagań lub czynności, które mają być zamieszczone w regulaminie, ale obowiązki osób utrzymujących zwierzęta domowe zakreślono granicami celów wymienionych w przepisie, tj. ochroną przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz ochroną przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Należy zatem zauważyć, że przepis ten ma dodatkowy – oprócz utrzymania czystości – cel w postaci ochrony ludzi przed niepożądanymi zachowaniami zwierząt. Wracając zatem do regulacji zawartej w § 12 ust. 3 regulaminu, określony w nim nakaz wyprowadzania psa na smyczy, a w razie konieczności wynikającej z uznania rasy psa za agresywną również w kagańcu, służy zatem realizacji ww. art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g., bowiem prowadzi do posiadania przez właściciela psa większej kontroli nad jego zachowaniami, w tym także tymi niepożądanymi. Zatem zarzut braku umocowania ustawowego dla Rady Gminy do wydania takiej regulacji jest niezasadny i jako taki nie został przez Sąd uwzględniony. 5. Odnosząc się do kwestii błędnego wskazania w zaskarżonej uchwale jej podstawy prawnej, Sąd podziela stanowisko zawarte w odpowiedzi Organu na skargę Prokuratora. Podniesione zarzuty składają się bowiem na odmienne stanowisko w kwestii techniki legislacyjnej prezentowane przez Skarżącego, jednakże sama odmienna interpretacja przepisów nie stanowi wystarczającej podstawy do stwierdzenia nieważności aktu prawnego. Organ w sposób wyczerpujący wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, dlaczego w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały znalazły się wskazane przepisy. I tak art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. wskazuje, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Przepis ten wprost statuuje, że rada gminy może podejmować działania legislacyjne, o ile jest do tego upoważniona w ustawie. W niniejszym przypadku wskazano konkretnie art. 4 ust. 1 i 2a u.c.p.g. jako swoistą "dodatkową" podstawę wydania uchwały, zatem istnieje wystarczające powiązanie dla zawarcia tego przepisu w podstawie prawnej uchwały. Z podobnych względów w podstawie prawnej znalazł się art. 40 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego, obowiązujących na obszarze gminy. Z kolei art. 41 ust. 1 u.s.g. formułuje zasadę wydawania aktów prawa miejscowego konkretnie w formie uchwały, która jak wynika z przytoczonego już art. 18 u.s.g. nie jest jedyną formą działania rady gminy. Za naruszenie prawa mogące skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały nie można natomiast uznać wskazania w jego podstawie art. 42 u.s.g., dotyczącego ogłaszania aktów prawa miejscowego. Jak słusznie wskazała Rada Gminy, Skarżący w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego w podstawie prawnej uchwały miał się znaleźć art. 4 ust. 3 u.c.p.g., który statuuje obowiązek dostosowania regulaminu do wojewódzkiego planu gospodarki odpadami w terminie 6 miesięcy od dnia uchwalenia tego planu. W ocenie Sądu, kwestia ta dotyczy ewentualnie samej treści uchwały, a nie podstawy do jego uchwalenia. Trafnie wskazał natomiast Skarżący na brak powołania w podstawie prawnej uchwały art. 4 ust. 2 u.c.p.g., katalogującego obligatoryjne elementy regulaminu utrzymania czystości i porządku (a zatem wyznaczającego zakres przedmiotowy tego aktu i przez to doprecyzowującego generalne upoważnienie do wydania regulaminu, wynikające a art.4 ust.1 ustawy). W ocenie Sądu wystąpienie tego uchybienia, pociągające za sobą konieczność uznania, iż z czysto formalnego punktu widzenia zapisy uchwały, wskazujące podstawę prawną jej wydania, są niekompletne, obliguje Sąd do odnotowania powyższego w niniejszym uzasadnieniu, niemniej nie łączyło się koniecznością stwierdzenia w sentencji wyroku, tak jak tego żądała skarga, iż zapisy uchwały, wskazujące podstawę prawną jej wydania, zostały wydane z naruszeniem prawa. W świetle wszystkich przedstawionych powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.