IV SA/Wa 262/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

A. B., wraz ze skargą na decyzję z [...] listopada 2016 r. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, wniósł o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek, skarżący wskazał, że w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji zobowiązany jest do opuszczenia Polski. Tymczasem zamierza zawrzeć związek małżeński z polską obywatelką, z którą spodziewa się dziecka. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis wskazuje na dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest zamknięty i na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które pozwalały przyjąć, że wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Konieczność powrotu do kraju pochodzenia nie jest okolicznością, którą bezpośrednio wywołuje zaskarżona decyzja. Może to nastąpić dopiero wskutek rozstrzygnięcia podjętego w odrębnym postępowaniu, tj. w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, w myśl art. 302 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy o cudzoziemcach. Dopiero decyzja o zobowiązaniu do powrotu będzie stanowić podstawę do podjęcia określonych prawem środków, by ten cel został osiągnięty. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że na podstawie zaskarżonej decyzji – wbrew twierdzeniom skarżącego - nie może on zostać wydalony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie pogorszy jego sytuacji prawnej. W konsekwencji Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, że zaskarżona decyzja grozi wyrządzeniem mu znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.