IV SA/Wa 2619/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.) Sędzia WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w O. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pracę dla cudzoziemca na terytorium RP oddala skargę.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] września 2020 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 88e ust.1 oraz art. 5a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz.U. j.t, z 2020 r., poz. 1409), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. Sp. k., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. w sprawie udzielenia Spółce zezwolenia na pracę typ A nr [...], dla obywatelki [...] A. M., na stanowisku pracownik produkcji. W uzasadnieniu podano, że pracodawca występujący jako agencja pracy tymczasowej – [...] Sp. z o.o. Sp.k. w dniu 15 lipca 2020 r. wystąpiła z wnioskiem do Wojewody [...] o wydanie zezwolenia na pracę dla obywatelki [...] A. M. na stanowisku pracownik produkcji. Zgodnie z wnioskiem praca miała być wykonywana na rzecz pracodawcy użytkownika [...] Sp. z o.o. Wojewoda wydał zezwolenie na pracę typ A nr [...] na okres od [...] sierpnia 2020 r. do [...] lutego 2022 r. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, iż wnioskowany końcowy termin ważności zezwolenia nie został uwzględniony, ponieważ zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. agencja pracy tymczasowej może skierować danego pracownika tymczasowego do wykonywania pracy tymczasowej na rzecz jednego pracodawcy użytkownika przez okres nieprzekraczający łącznie 18 miesięcy w okresie obejmującym 36 kolejnych miesięcy. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji w części dotyczącej terminu ważności wydanego zezwolenia i orzeczenie co do istoty, poprzez ustalenie terminu ważności zezwolenia zgodnie ze złożonym wnioskiem. Minister rozpatrując sprawę, przytoczył treść art. 87 ust. 1 pkt 12 oraz art. 88e ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wskazując, że zezwolenie na pracę jest wydawane na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata i może być przedłożone. Zasady zatrudniania pracowników tymczasowych oraz zasady kierowania ich do wykonywania pracy tymczasowej określa ustawa z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnieniu pracowników tymczasowych ( Dz. U. z 2019 r., poz. 1563). Zgodnie z art. 20 ust. 1 tej ustawy agencja pracy tymczasowej może skierować danego pracownika tymczasowego do wykonywania pracy tymczasowej na rzecz jednego pracodawcy użytkownika przez okres nieprzekraczający łącznie 18 miesięcy w okresie obejmującym 36 kolejnych miesięcy. Organ podkreślił, iż celem tak skonstruowanego przepisu jest limitowanie zatrudnienia tymczasowego i promowanie zatrudnienia stałego. Organ I instancji w wydanym [...] sierpnia 2020 r. zezwoleniu na pracę cudzoziemca określił termin jego ważności od [...] sierpnia 2020 r. do [...] lutego 2022 r., powołując się na treść art. 20 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu pracowników tymczasowych. W ocenie Ministra, organ I instancji posiadał prawo do skrócenia terminu ważności zezwoleniu na pracę, wskazując w uzasadnieniu decyzji powody, dla których podjął taką decyzję. W odniesieniu do zarzutu strony, iż organ I instancji nie posiadał uprawnienia do wydania zezwolenia na okres krótszy niż wskazany we wniosku, albowiem pracownik nie jest zobowiązany do nieprzerwanego zatrudnienia, może on odbywać w nim przerwy, Minister wyjaśnił, iż z akty sprawy, a w szczególności z potwierdzenia skierowania cudzoziemca do pracodawcy użytkownika nie wynika aby w zatrudnieniu cudzoziemca miały występować przerwy. W związku z tym organ I instancji prawidłowo określił datę końcową wydanego zezwolenia na pracę cudzoziemca, wskazując w treści decyzji przepis, na podstawie którego nie uwzględnił terminu ważności zezwolenia wskazanego we wniosku przez spółkę. Minister podkreślił przy tym, że wskazany we wniosku okres powierzenia pracy cudzoziemcowi jest dłuższy, niż okres na jaki zezwolenie na pracę cudzoziemca może być wydane, bowiem zgodnie z art. 88e ust. 1 ustawy zezwolenie na pracę jest wydawane na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata. W związku z czym, w ocenie organu, brak podstaw prawnych do uchylenia i wydania zezwolenia na pracę z terminem ważności wskazanym we wniosku, tj. do [...] grudnia 2023 r. Minister dodał, iż w przypadku niewykorzystania wydanego przez Wojewodę zezwolenia w całości podmiot powierzający wykonywanie pracy działający jako agencja pracy tymczasowej będzie mógł wystąpić z kolejnym wnioskiem. W konstatacji Minister stwierdził, że w świetle obowiązujących przepisów prawa nie ma podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji zgodnie z żądaniem strony. W skardze [...] Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w [...], reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnieniu pracowników tymczasowych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż przepis ten stanowi podstawę do skrócenia okresu ważności zezwolenia na pracę cudzoziemca, 2) art. 88e ust. 4 w zw. z art. 10 ust.3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie zachodziła przesłanka do ograniczenia okresu, na który zostało wydane cudzoziemcowi zezwolenie na pracę, z uwagi na brak możliwości wykorzystania w całości zezwolenia, w przypadku wydania go ma maksymalny okres wskazany w art. 88e ust. 1 ww. ustawy, z powodu ograniczeń wynikających z przepisów ustawy o zatrudnieniu pracowników tymczasowych. Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu dającym postawę od wyeliminowana jej z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] września 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. w sprawie udzielenia Spółce zezwolenia na pracę typ A nr [...], dla obywatelki [...] A. M., na stanowisku pracownik produkcji. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii określenia przez organ administracji okresu ważności pozwolenia na pracę niezgodnie ze wskazanym okresem we wniosku podmiotu, działającego jako agencja pracy tymczasowej. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżąca pismem z dnia 15 lipca 2020 r. wystąpiła do organu I instancji o wydanie zezwolenia dla 25 cudzoziemców, tym dla M. A. Z załączonego do pisma wniosku z dnia 15 lipca 2020 r. o wydanie zezwolenia na pracę, wynika, że cudzoziemka ta miała wykonywać pracę na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], w okresie od [...] sierpnia 2020 r. do [...] grudnia 2023 r. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, zgodnie zasadą ogólną określoną w art. 88e ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucje rynku pracy zezwolenie na pracę jest wydawane na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata i może być przedłużone. Tymczasem w swoim wniosku skarżąca przekroczyła ustawowy 3 letni okres powierzenia pracy cudzoziemce o ponad 4 miesiące. Już chociażby z tego powodu żądanie skarżącej o ustalenie przez organ końcowego okresu ważności zezwolenia na dzień [...] grudnia 2023 r. nie podlegał uwzględnieniu. Jednakże kwestie okresu zatrudnienia pracowników tymczasowych, a taka forma zatrudnienia cudzoziemki występuje w tej sprawie, reguluje art. 20 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu pracowników tymczasowych, który określa ograniczenia okresu wykonywania pracy tymczasowej na rzecz konkretnego pracodawcy użytkownika. Powołany przepis stanowi, że agencja pracy tymczasowej może skierować danego pracownika tymczasowego do wykonywania pracy tymczasowej na rzecz jednego pracodawcy użytkownika przez okres nieprzekraczający łącznie 18 miesięcy w okresie obejmującym 36 kolejnych miesięcy. Z treści tego przepisu wynika jasno, że cudzoziemiec pracę tymczasową na rzecz jednego pracodawcy użytkownika może wykonywać tylko przez 18 miesięcy, przy czym muszą one mieścić się w okresie kolejnych 36 miesięcy liczonych od dnia określenia początkowego terminu ważności udzielonego zezwolenia. . Innymi słowy, w żadnej mierze z przepisu tego nie wynika, aby agencja pracy tymczasowej mogła powierzyć pracę tymczasową na rzecz jednego pracodawcy użytkownika przez okres dłuższy niż 18 miesięcy, zaś okres 18 miesięcy musi się mieścić w okresie kolejnych 36 miesięcy. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, skarżąca we wniosku o zezwolenie na pracę nie wskazała, aby miały występować przerwy w wykonywaniu pracy tymczasowej przez cudzoziemkę w okresie zatrudnienia u pracodawcy użytkownika. W tych warunkach organy uprawnione były do określenia okresu zezwolenia pracy tymczasowej w zezwoleniu wydanym dla cudzoziemki na okres 18 miesięcy od dnia [...] sierpnia 2020 r. do dnia [...] lutego 2022 r. W ocenie Sądu wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego pozbawione są uzasadnionych podstaw. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń, które byłby obowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Z podanych wyżej względów Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.