IV SA/Wa 2366/20

Dnia 9 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec Sędziowie: Sędzia WSA Alina Balicka Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi J. W. i H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2020 roku, nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez dokonania zgłoszenia I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących J. W. i H. W. solidarnie kwotę 568 (pięćset sześćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

J. W. i H. W. (dalej też jako: "skarżący" czy "strony") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza [...] z [...] lipca 2020 r. o wymierzeniu wymienionym skarżącym kary pieniężnej za usunięcie drzew bez dokonania zgłoszenia. Stan sprawy przedstawia się następująco: Burmistrza [...] decyzją z [...] lipca 2020 r. wymierzył J. W. i H. W. administracyjną karę pieniężną w wysokości 18 910 zł za usunięcie bez dokonania zgłoszenia 8 szt. drzew z gatunku sosna zwyczajna rosnących na nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości K.. J. W. i H. W. wnieśli od powyższej decyzji odwołanie. Podnieśli, że nie wszystkie drzewa zostały wycięte przez syna; ich syn wyciął tylko dwie sztuki, które zostały połamane przez wichurę i ich konary zagrażały ludziom. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] września 2020r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z [...] lipca 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, po przytoczeniu stosownych przepisów prawa materialnego z ustawy o ochronie przyrody, w szczególności art. 88 ust. 1 i rozporządzenia w sprawie wysokości stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów, podał że z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, że 20 maja 2020 r. wpłynęła do Urzędu Miasta w [...] notatka urzędowa ze Straży Miejskiej [...] z [...] maja 2020 r. dot. interwencji w sprawie nielegalnej wycinki drzew w miejscowości [...] rejon ul. [...], działka ewidencyjna nr [...]. Na miejscu w wyniku oględzin stwierdzono, że nieznana osoba tuż przy ziemi ścięła 8 sztuk drzew sosnowych o średnicy od 27 do 36 cm. Wykonano dokumentację fotograficzną. W toku przeprowadzonych czynności ustalono, że działka nr [...] należy do odwołujących się, a wycinki 8 sztuk drzew sosnowych bez stosownego zgłoszenia dokonał ich syn M. W.. Strony rozpytane na okoliczność interwencji oświadczyły, że nie wiedziały o właściwym toku postępowania, działka jest rolna, a ścięte drzewa to samosiejki. Pracownik Urzędu Miasta w [...] podczas rozmowy telefonicznej z T. W. ustalił, że drzewa rosnące na działce [...] w K. na jej prośbę wyciął syn. Drzewo potrzebne było do wykorzystania jako opał. Następnie Burmistrz [...] zawiadomieniem z 26 maja 2020 r. powiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nielegalnej wycinki drzew oraz o terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin. Z protokołu oględzin drzew rosnących na posesji nr dz. [...] w miejscowości K. przeprowadzonych 3 czerwca 2020 r. wynika, że odnaleziono 8 pni po świeżo ściętych drzewach gatunku sosna zwyczajna i dokonano ich pomiarów. Wokół pni odnaleziono gałęzie świadczące, że pnie są pozostałością po wycięciu ww. drzew. Po czym organ zawiadomieniem z 18 czerwca 2020 r. zawiadomił strony, że przed wydaniem decyzji mogą zapoznać się z aktami i wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów. Decyzją z [...] lipca 2020 r. organ wymierzył karę za usunięcie przedmiotowych drzew. Organ zaznaczył, że decyzja w sprawie wymierzenia kary ma charakter związany i nie jest podejmowana na zasadzie uznania. Toteż w przypadku zaistnienia okoliczności wyczerpujących hipotezę art. 88 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody organ ma bezwzględny obowiązek wymierzenia z tego tytułu administracyjnej kary pieniężnej. Obwody pni pozostałych po ściętych drzewach znacznie przekraczają limit określony w przepisach ww. ustawy i ustalono, że drzewa nie zostały wycięte w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odwoławczy uznał, że strony bezspornie dopuściły się usunięcia bez dokonania zgłoszenia ww. drzew. Wskazał, że analizując zebrany materiał dowodowy nie sposób przyjąć za zgodną ze stanem faktycznym argumentację podnoszoną w odwołaniu, że przez syna zostały wycięte tylko 2 drzewa połamane już przez wichurę, a kolejne 6 zostało wycięte bez ich wiedzy i zgody. Nie budzi również wątpliwości prawidłowość sposobu naliczenia kary stosownie do art. 89 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody. W świetle powyższych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy Kolegium uznało, że decyzja organu pierwszej instancji została podjęta w następstwie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego i jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc się jeszcze do odwołania, organ odwoławczy podkreślił, że skoro w ustawie o ochronie przyrody przewidziana została możliwość odstąpienia od wymierzania kary albo umorzenia wymierzonej kary - to nie będą miały zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące te kwestie. Kolegium nie dopatrzyło się w sprawie przesłanek uzasadniających odstąpienie od wymierzenia rzeczonej kary, np. podyktowanych stanem wyższej konieczności (art. 89 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody. Okoliczności wskazujące, że drzewa były niebezpieczne, nie świadczą jeszcze o faktycznym wystąpieniu stanu nadzwyczajnego, obejmującego wyjątkowe i nagłe zagrożenie (wyrok WSA w Szczecinie z 6.02,2020 r., sygn. II SA/Sz 903/19, Lex nr 2895571). Natomiast kara może być umorzona w części, zgodnie z art. 89 ust. 11 ustawy o ochronie przyrody, po naliczeniu kary za delikt wskazany w art. 88 ust. 1 u.o.p. i organ w tej sprawie musi wydać decyzję. Postępowanie w sprawie umorzenia części kary (50 % wymierzonej kary) to odrębne postępowanie (nowa sprawa) i nie można go łączyć z postępowaniem w sprawie nałożenia kary za nielegalne usunięcie drzewa lub jego zniszczenie. J. W. i H. W. w skardze stwierdzili, że nie zgadzają z zaskarżoną decyzją utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z [...] lipca 2020 r. o wymierzeniu kary pieniężnej. Podnieśli, że drzewa które zostały wycięte na ich polu, nie zostały wszystkie wycięte przez ich syna. Sosny w ilości 6 sztuk zostały wycięte bez ich wiedzy i zgody. Syn wyciął tylko dwie sztuki, które zostały połamane przez wichurę lub przez drzewa, które zostały ścięte wcześniej, a upadając połamały drzewa blisko stojące, a połamane konary zagrażały ludziom, w tym grzybiarzom. Łatwo jest przypisać winę właścicielowi gruntu, na którym ścięte zostały drzewa, w myśl zasady, że ściął jedno, to i reszta będzie na niego. Poprosili o anulowanie kary, gdyż nie widzą winy w tym, że syn kierując się bezpieczeństwem ludzi wyciął połamane 2 drzewa. Dalej wskazali na swój podeszły wiek (77 i 84 lata) oraz opisali swoją trudną sytuację rodzinną i materialną. Wskazali, że wysokość kary doprowadziła ich do załamania psychicznego i nerwowego oraz bankructwa finansowego. Całe życie pracowali na ziemi i w lesie. Teraz zostali przestępcami. Poprosili o rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem ich sytuacji życiowej i faktu niewycięcia wszystkich drzew przez ich syna, w konsekwencji anulowanie decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - zwanej dalej: p.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2020 r. i decyzja Burmistrza [...] z [...] lipca 2020 r. naruszają prawo w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Decyzje w sprawie zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody [(Dz. U. z 2020 r., poz. 55) – dalej w skrócie: "u.o.p."]. Jak stanowi art. 83 ust. 1 u.o.p. usunięcie drzewa z terenu nieruchomości lub jej części może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek: 1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości; 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego - jeżeli drzewo zagraża funkcjonowaniu tych urządzeń. Natomiast art. 83f ust. 1 u.o.p. przewiduje wyjątki od obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew. I tak norma ta stanowi, że przepisów art. 83 ust. 1 nie stosuje się m.in. do drzew, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3a). Niemniej, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3a, zgodnie z normą art. 83 ust. 4 u.o.p., właściciel nieruchomości jest obowiązany dokonać zgłoszenia do organu, o którym mowa w art. 83a ust. 1, zamiaru usunięcia drzewa, jeżeli obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 5 cm przekracza: 1) 80 cm - w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego; 2) 65 cm - w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego; 3) 50 cm - w przypadku pozostałych gatunków drzew. Usunięcie zaś drzewa bez dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 83f ust. 4 u.o.p. pociąga za sobą sankcję w postaci wymierzenia przez wójt, burmistrz lub prezydent miasta kary pieniężnej (art. 88 ust. 1 pkt 6 u.o.p.). Norma ta jednoznacznie wskazuje, że istotne znaczenie ma to, czy doszło do spełnienia przesłanki w niej wskazanej. Z kolei kara - stosownie do art. 88 ust. 2 u.o.p. - jest nakładana na posiadacza nieruchomości, albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, albo na inny podmiot, jeżeli działał bez zgody posiadacza nieruchomości (ust. 2). Kara nakładana jest na sprawcę jednego z czynów wskazanych w art. 88 ust. 1 u.o.p., przy czym tymi sprawcami mogą być posiadacze nieruchomości, właściciele urządzeń przesyłowych lub inne podmioty, jeżeli działały bez zgody posiadacza nieruchomości. Jest to krąg potencjalnych sprawców naruszeń, o których mowa w art. 88 ust. 1 ustawy. Nie ulega wątpliwości, że obwód pni wszystkich wyciętych drzew (gatunku sosna zwyczajna) mierzonych na wysokości 5 cm przekraczał 50 cm. Co oznacza, że przedmiotowe drzewa kwalifikowały się do dokonania zgłoszenia do właściwego organu zamiaru ich usunięcia. W postępowaniu ustalono, że drzewa będące przedmiotem sporu wyciął syn skarżących, za ich wiedzą i zgodą, co przełożyło się na nałożenie na skarżących, jako właścicieli działki, z której usunięto drzewa bez dokonania zgłoszenia, kary pieniężnej. Powyższe uznanie Sąd jednak uznał za przedwczesne. W ocenie Sądu decyzje w sprawie zostały wydane bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na podstawie wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, czyli z naruszeniem zasad ogólnych i dowodowych postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z przytoczoną zasadą ogólną pozostaje w związku zasada postępowania dowodowego unormowana w art. 77 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Norma art. 85 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Strona postępowania administracyjnego powinna brać czynny w postępowaniu dowodowym. Strona, zgodnie z art. 79 § 1 i § 2 k.p.a., powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem; strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Ze swej istoty dowód z oględzin polega na obserwacji przedmiotu oględzin i czynieniu na tej podstawie spostrzeżeń istotnych dla sprawy, które w związku z tym należy utrwalić w protokole. W efekcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, organ administracji publicznej – na podstawie art. 80 k.p.a. - ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna, według art. 81 k.p.a., może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a. Jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu (art. 86 k.p.a.). Z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie, organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół (art. 67 § 1 k.p.a.). W szczególności sporządza się protokół: przesłuchania strony, świadka i biegłego oraz oględzin i ekspertyz dokonywanych przy udziale przedstawiciela organu administracji publicznej (art. 67 § 2 pkt 2 i pkt 3 k.p.a.). Według art. 68 § 1 k.p.a. protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności (art. 72 § 1 k.p.a.). Konfrontując przytoczone przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z przeprowadzonym postępowaniem przez organy administracji publicznej należy wskazać, że organy oparły wydane w sprawie decyzje o wymierzeniu skarżącym kary pieniężnej w wysokości 18 910 zł w istocie na trzech dokumentach wchodzących w zakres akt administracyjnych sprawy, tj. dwóch notatkach urzędowych, do tego sporządzonych zanim jeszcze doszło do wszczęcia postępowania w sprawie (notatce sporządzonej przed funkcjonariusza Straży Miejskiej z [...] maja 2020r. sporządzonej z interwencji dot. "nielegalnej wycinki drzew" wraz z kserokopiami zdjęć i notatce sporządzonej przez pracownika organu I instancji 21 maja 2020 r. z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej ze skarżącą) oraz protokole oględzin miejsca wycinki, czyli działki nr [...] z 3 czerwca 2020 r. Tymczasem krótka notatka służbowa zazwyczaj traktowana jest jako adnotacja, sporządza ją pracownik organu administracji bez zachowania określonej szczególnej formy; dotyczy ustaleń bieżących, pomocnych przy rozpatrywaniu sprawy, jednakże nie dotyczy ustaleń, od których zależy lub może zależeć rozstrzygnięcie sprawy (art. 72 k.p.a.). W istocie odręczna adnotacja sporządzona w sprawie przez pracownika organu 21 maja 2020r. o treści miarodajnej dla rozstrzygnięcia sprawy nie może być uznana za dowód w sprawie (pod. wyroki NSA z 4.06.1982 r., I SA 258/82, ONSA 1982, nr 1, poz. 54 i wyrok NSA z 12.04.2000 r., II SA/Gd 1089/98, "Gazeta Prawna" 2004, nr 166, s. 7 w Przybysz P. M., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, publ. LEX/el. 2021 oraz wyrok NSA z 23.09.2010 r., I OSK 1597/09, LEX nr 745094). Ponadto wyżej wspomniane kserokopie zdjęć, choć potwierdzone za zgodność z oryginałem, nie zostały indywidualnie opisane, czyli przyporządkowane do danego usuniętego drzewa. Uwaga ta nabiera znaczenia zwłaszcza, że nie wszystkie skopiowane zdjęcia są czytelne, a zdjęcia te przedstawiają pnie drzew celem wykazania ich średnicy, jako jednego z elementów mających znaczenie przy naliczaniu kary za wycięcie drzew. Z kolei jeśli chodzi o dowód z oględzin, to z akt sprawy wynika, że pismami z 26 maja 2020 r. zawiadomiono skarżących o wszczęciu postępowania administracyjnego i o oględzinach. Niemniej na potwierdzeniach odbioru podpisanych przez skarżących brak adnotacji wskazującej, że przesyłka zawierała ww. dwa zawiadomienia. Zatem nie wiadomo - czy skarżący zostali zawiadomieni o oględzinach, a nawet gdyby tak było, to z potwierdzeń odbiory wynika, że zawiadomienia odebrali 28 maja 2020 r., a termin oględzin wyznaczono na 3 czerwca 2020 r. Oznacza to, że o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin skarżący nie zostali zawiadomieni przynajmniej na siedem dni przed wyznaczonym terminem oględzin (art. 79 k.p.a.). Tymczasem podczas oględzin badano kwestię nielegalnej wycinki drzew, a z protokołu oględzin wynika, że skarżący nie uczestniczyli w oględzinach. Idąc dalej, wskazać należy, że na ustalenie okoliczności decydujących o wymierzeniu kary, czyli istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, organy nie przeprowadziły żadnego dowodu bezpośredniego, to jest nie przesłuchały świadków, np. syna skarżących, czy wobec twierdzenia skarżących, że syn wyciął tylko dwa drzewa, a sześć drzew z ośmiu wycięto bez ich zgody i wiedzy, nie zwróciły się do skarżących o wskazanie ewentualnych świadków na podnoszoną okoliczność, ani nie przesłuchały skarżących jako stron postępowania. Skoro wydanie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania, w tym również art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Sąd był zobowiązany uwzględnić skargę. Bez wątpienia wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej jest zawsze dolegliwe. W wielu przypadkach, co też podnieśli skarżący, może prowadzić do kryzysu finansowego, czy zdrowotnego, podmiotu obciążonego taką karą. Tym bardziej wymierzenie takiej kary wymaga rzetelnie przeprowadzonego postępowania dowodowego, w wyniku którego dojdzie do ustalenia stanu faktycznego, a następnie zastosowania przepisów prawa materialnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje stanowisko, że kara za wycięcie drzew może być wymierzona właścicielowi lub posiadaczowi nieruchomości, gdy: 1) sam dokonał wycięcia drzew bez zezwolenia (zgłoszenia), 2) zlecił dokonanie takiej wycinki osobie trzeciej, 3) wiedział o zamiarze wycinki przez osobę trzecią i godził się na taką ewentualność. W odniesieniu do sytuacji usunięcia drzew - gdy drzewa usunęła osoba trzecia bez zgody i wiedzy właściciela nieruchomości, której działaniu nie mógł zapobiec, brak jest podstaw do obciążenia właściciela nieruchomości karą przewidzianą w art. 88 ust. 1 pkt 6 u.o.p. Aby obarczyć odpowiedzialnością z art. 88 ust. 1 pkt 6 u.o.p. określoną osobę trzeba wykazać, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy działaniem tego podmiotu, a usunięciem drzew. (np. wyrok WSA w Białymstoku z 8.10.2020 r. sygn. akt II SA/Bk 204/20; wyroki NSA z 11.03.2009 r., sygn. akt II OSK 329/08 i 30 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 568/10; WSA w Warszawie z 9.06.2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1957/08). Wobec stwierdzonych naruszeń, również za przedwczesną uznano ocenę prawidłowości zastosowania regulacji w zakresie wysokości nałożonej kary. W tym stanie rzeczy, Sąd uwzględnił skargę i na mocy art.145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 oraz art. 210 p.p.s.a. Na koszty te złożył się wpis stosunkowy od skargi w kwocie 568 zł.