IV SA/Wa 2243/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz (spr.), sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant ref. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] lipca 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "[...]", "skarżąca", "strona") od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] (dalej: "Zarząd Dzielnicy") z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku na funkcje usługowe: biurową i zamieszkania zbiorowego, z garażem podziemnym, na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w części - pkt 1. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania oraz jego zabudowy tiret 4 oraz załącznik nr 1 i w tym zakresie orzekło o wyznaczeniu obowiązującej linii zabudowy dla projektowanej rozbudowy od ul. [...] jako istniejącą linią zabudowy (na granicy działki inwestycyjnej z pasem drogowym ul. [...]), a od ul. [...] wyznaczyło jako przedłużenie linii zabudowy parteru istniejącego budynku [...], zgodnie z załącznikiem do decyzji, a w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku o funkcje usługowej: biurowa i zamieszkania zbiorowego, z garażem podziemnym, na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...]. W dniu [...] stycznia 2017 r. wnioskodawca zmienił wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji oraz załączony do niego projekt architektoniczny. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], Zarząd Dzielnicy [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku na funkcje usługowe: biurową i zamieszkania zbiorowego, z garażem podziemnym, na działce ew. nr [...] w obr. [...] przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz Wspólnota Mieszkaniowa [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. SKO uchyliło ww. decyzję Zarządu Dzielnicy w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Zarząd Dzielnicy decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2017 r., ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W wyniku rozpatrzenia odwołania [...] od ww. rozstrzygnięcia, decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. SKO uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] Zarząd Dzielnicy ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Na skutek postępowania odwoławczego zainicjonowanego przez [...], SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], uchyliło w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wyrokiem z dnia 13 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA./Wa 2522/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu sprzeciwu [...] sp. z o.o. uchylił decyzję SKO w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Jednocześnie Sąd, przy kolejnym rozpoznaniu sprawy nakazał organowi II instancji przeprowadzić analizę urbanistyczną i orzec co do meritum. Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. SKO wystąpiło o sporządzenie dodatkowej analizy. Uzupełniona analiza została przesłana przy piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. Dodatkowo, pismem z dnia [...] marca 2019 r., Kolegium zleciło uzupełnienie analizy w zakresie linii zabudowy, w związku z czym organ I instancji przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. nadesłał korektę analizy obszaru w zakresie linii zabudowy. Następnie, decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. organ odwoławczy uchylił decyzję Zarządu Dzielnicy z dnia [...] czerwca 2018 r. w części tj. pkt 1. Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania oraz jego zabudowy tiret 4 oraz załącznik nr 1 i w tym zakresie orzekł o wyznaczeniu obowiązującej linii zabudowy dla projektowanej rozbudowy od ul. [...] jako istniejącą linią zabudowy (na granicy działki inwestycyjnej z pasem drogowym ul. [...]), a od ul. [...] wyznaczeniu jako przedłużenie linii zabudowy parteru istniejącego budynku [...], zgodnie z załącznikiem do decyzji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia Kolegium, powołując się na art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073, ze zm., dalej: "upzp") oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. "Nr 164. poz. 1588, dalej: "rozporządzenie Ministra Infrastruktury") wskazało na przesłanki, które są konieczne do spełnienia przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. SKO zauważyło, że w przedmiotowej sprawie, w celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczono wokół przedmiotowej działki granice obszaru analizowanego. Z uwagi na szerokość frontu działki (ok. 50 m), obszar analizowany ustalono w minimalnej wysokości 150 m. Jednocześnie, z uwagi na odmienny charakter zabudowy, znaczną odległość i brak powiązań funkcjonalnych i urbanistyczno-architektonicznych z projektowaną inwestycją w analizie pominięto zabudowę dz. ew. nr [...] przy ul. [...], [...] (kościół pw. [...] wraz z zabudową towarzyszącą), dz. ew. nr [...] i [...] przy ul. [...] i [...] (Liceum im [...]). Organ II instancji stwierdził, że sposób wykreślenia obszaru analizowanego odpowiada warunkom określonym w ww. przepisach. W ocenie SKO dokonane pominięcia obiektów należy uznać za usprawiedliwione, gdyż obiekty te stanowią z racji odmiennego przeznaczenia obiekty o charakterze wyjątku od zasad zabudowy. Ponadto, ze względu na funkcje i związane z tym wymagania przestrzenne i użytkowe, tak kościół, jak i szkoła nie muszą się wpisywać w ład przestrzenny. Uwarunkowania ich funkcji powodują, że zastosowanie do nich w pełni zasad zachowania ładu uniemożliwiałoby ich powstanie, choć z drugiej strony takie właśnie obiekty stanowią o prawidłowym funkcjonowaniu danej zabudowy z punktu widzenia mieszkańców. SKO, przytaczając jednocześnie treść § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury zauważyło, że pierwszym i podstawowym sposobem ustalenia linii zabudowy jest jej wyznaczenie jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Natomiast ustępy 2 i 3 regulują sytuacje wyjątkowe, gdy ww. linia jest niezgodna z przepisami odrębnymi - wówczas nową linię należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2) lub też gdy (w braku konieczności zastosowania przepisów odrębnych) tworzy ona uskok - nową linię należy ustalić jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Dopiero wówczas, gdy żadna z powyżej opisanych sytuacji szczególnych nie ma zastosowania, dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia (ust. 4). Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w sporządzonej analizie przyjęto, iż w obszarze znajdują się śródmiejska zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami towarzyszącymi w parterach, a także zabudowa usługowa (funkcje: handlowe, gastronomiczne, oświatowe, biurowe, administracyjne, zdrowia, zamieszkania zbiorowego). W tej sytuacji SKO uznało, że planowana inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji zabudowy w analizowanym obszarze, gdyż będzie stanowić kontynuację zabudowy w formie usług biurowych i funkcji mieszkaniowej. Dokonując dalszej interpretacji sporządzonej analizy SKO zauważyło, że w związku z faktem, że zabudowa od ul. [...] tworzy uskok w linii zabudowy, obowiązującą linię nowej zabudowy ustalono jako kontynuację zabudowy budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, a takim budynkiem jest budynek przy ul. [...]. Zauważono także, że rozbudowa będzie integralną częścią istniejącego budynku [...] (będzie stanowić z nim jedną całości funkcjonalno-architektoniczną), a zatem winna nawiązywać kompozycyjnie i gabarytowo do już istniejących rozwiązań architektoniczno-urbanistycznych i nie powinna przekraczać swoją wielkością budynku istniejącego. Z kolei obowiązującą linię zabudowy wyznaczono od ul. [...] jako przedłużenie zabudowy parteru istniejącego budynku [...], przy czym dopuszcza się realizację nadwieszenia wysuniętego analogicznie do części narożnej budynku. SKO zauważyło, że zgodnie z analizą, dopuszcza się także wycofanie ostatniej kondygnacji względem lica ściany frontowej względem ul. [...], a obowiązujące linie zabudowy od ul. [...] wyznacza się na przedłużeniu południowej granicy działki inwestycyjnej, wycofanej względem ul. [...]. Natomiast dopuszczalność przebiegu linii zabudowy w głębi terenu inwestycji (wycofanych poza obowiązująca linię zabudowy), w tym ich usytuowanie w granicy działki, należy określi na następnym etapie realizacji inwestycji - pozwolenia na budowę. SKO zwróciło uwagę, że obowiązującą linię zabudowy od ul. [...] wyznaczono jako przedłużenie linii zabudowy parteru istniejącego budynku [...], dopuszczając nadwieszenie wysunięte analogicznie do części narożnej budynku oraz dopuszcza się wycofanie ostatniej kondygnacji względem lica ściany frontowej. W ocenie Kolegium powyższe ustalenia, oparte o wyniki analizy są prawidłowe. Zdaniem SKO, skoro inwestycja ma stanowić rozbudowę istniejącego budynku, w celu zachowania w tym względzie ładu przestrzennego, rozbudowa powinna nawiązywać do już istniejącego budynku, tworząc z nim jedną całość. Takie ukształtowanie linii zabudowy nie spowoduje, poprzez zastosowanie linii zabudowy w stosunku do innych obiektów, zaburzenia zabudowy z istniejącym obiektem. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że ustalenie linii zabudowy od strony ul. [...] nie znalazło się w zaskarżonej decyzji. W związku z tym, że linie zabudowy wyznacza się w stosunku do wszystkich dróg publicznych, zdaniem SKO należy uzupełnić rozstrzygnięcie decyzji poprzez ustalenie dodatkowo linii zabudowy, w sposób wyżej wskazany, również od ul. [...]. Zdaniem organu odwoławczego, korekta w tym zakresie wymaga uchylenia dotychczasowego załącznika do decyzji i zastąpienia go załącznikiem, nadesłanym przez organ I instancji, na którym wykreślono prawidłowo linie rozgraniczające. Z tego też powodu, w ocenie SKO należało uchylić zaskarżoną decyzję w części odnoszącej się do linii zabudowy i orzec merytorycznie w tym zakresie. Organ odwoławczy zauważył, że z ustaleń organu I instancji wynika, że wskaźnik zabudowy w analizowanym obszarze wynosi od 0,1 do 1, a średni wskaźnik to 0,78. Ponad połowa działek w obszarze zabudowana jest w całości. Pominięty został dodatkowo teren szkoły przy ul. [...] i ul. [...] z uwagi na odmienny charakter i parametry zabudowy oraz rozległość terenu, nieprzystające do pozostałych działek zabudowanych. Średni wskaźnik przy pominięciu tego terenu to 0,83. Z tego też względu wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalono na 0,3. SKO wskazało, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Ponadto dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy zagospodarowania obszaru. SKO zauważyło, że organ I instancji wyznaczył wskaźnik zabudowy na podstawie wyników analizy, pomimo treści § 5 ust. 1, gdyż ustalony wskaźnik jest wyższy niż średnia w obszarze analizowanym. Organ odwoławczy uznał, że uzasadnione jest stwierdzenie, że obiekt szkolny, nie powinien determinować powierzchni zabudowy dla odmiennej w funkcji tub sposobie wykorzystywania terenu zabudowy. W ocenie SKO pominięcie tego terenu jest zasadne, a więc zastosowanie średniej z pozostałych działek w obszarze, jest wprost odwołaniem się do podstawowej zasady ustalania tego wskaźnika. Kolegium, powołując się na § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, wskazało, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Jednocześnie dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. W związku z tym, SKO uznało, iż stanowisko organu I instancji mówiące, że szerokość elewacji frontowych wahająca się od 9 m do 75 m (średnia szerokość to 34,77 m) oraz całościowa zabudowa działki w obszarze analizowanym, mają zasadniczy wpływ na zasadę kształtowania szerokości elewacji frontowej - jest prawidłowa. Zasadnym więc było oparcie się na § 6 pkt 2 i ustalenie, że szerokość elewacji frontowej po rozbudowie winna być równa szerokości frontu działki nr [...] od ul. [...], tj. 50 m. Odnosząc się dalej do sporządzonej analizy, SKO zwróciło uwagę, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok. Dlatego ustalono wysokość nowej rozbudowy równą średniej dla obszaru analizowanego, równą 19 m. Wysokość ta jest jednocześnie równa wysokości narożnika budynku ul. [...]. Rozbudowa o identycznych parametrach wysokościowych jak budynek istniejący, będzie wpisywała się zarówno w jego kompozycję elewacji, jak i w gabaryty zabudowy występujące w obszarze analizowanym. W ocenie organu odwoławczego, te ustalenia również należy za prawidłowe, jako odnoszące się do średniej, a więc w oparciu o § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Kolegium zwróciło uwagę, że organ I instancji ustalił, że w obszarze występują przeważnie dachy płaskie, podobnie jak planowana inwestycja. W związku z tym na etapie pierwszoinstancyjnym ustalono geometrie dachu jako dach płaski, a wysokości kalenicy dachu nie może przekraczać wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; nadto odstąpiono od ustalenia kierunku kalenicy. Zdaniem SKO ustalenia te są prawidłowe. Odnosząc się do wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 upzp, SKO wskazało, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, co potwierdza materiał dowodowy (mapa stanowiąca załącznik do analizy). Ponadto projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp). Kolegium zauważyło, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp), gdyż w ewidencji gruntów teren ten stanowi inny teren zabudowany (Bi). Również pozostałe ustalenia decyzji w zakresie warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury, ochrony interesów osób trzecich oparte są o właściwe przepisy i ustalenia, zaś projekt decyzji uzgodniono z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków i Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Biorąc pod uwagę powyższe, SKO stwierdziło, że w sprawie należało dokonać korekty rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie określenia linii zabudowy, a w pozostałym zakresie, wobec prawidłowości decyzji, należało utrzymać w mocy decyzję. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Grupa Doradcza, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegającym na nierozważeniu całokształtu okoliczności sprawy, nie wyczerpującej ocenie dowodów, co miało istotny wpływ na wynik postępowania; - art. 61 ust. 1 pkt. 1 upzp w zw. z § 6 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, poprzez wyznaczenie szerokości elewacji frontowej powyżej 20 % średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym; - art. 61 ust. 1 pkt. 1 upzp w zw. z § 7 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez wskazanie, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla projektowanej rozbudowy nie może przekraczać wysokości części narożnej tego budynku, sięgającej ok. 19 m od poziomu chodnika pomimo, że średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowych w obszarze analizowanym wynosi 17,9 m, a budynek w sąsiedztwie do planowanej inwestycji wynosi 14 m; - art. 61 ust. 1 pkt. 1 upzp w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186) w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenie Ministra Infrastruktury poprzez ustalenie warunków zabudowy inwestycji, która dopuszczalność przebiegu linii nowej zabudowy w głębi terenu inwestycji (wycofanych poza obowiązującą linią zabudowy) w tym ich usytuowanie w granicy działki należy określić na następnym etapie realizacji inwestycji, a tym samym dopuszczenie usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, pomimo, że zaburzy to ład przestrzenny, co skutkować będzie możliwością nieuzasadnionego ominięcia przepisów § 12 ust. 1 pkt. 2 ww. rozporządzenia; - art. 61 ust. 1 pkt. 1 upzp, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż ustalenie zbliżenia obiektu do granicy nie może być elementem ładu przestrzennego obowiązującego na obszarze analizowanym podczas gdy z powyższego przepisu wynika, że sposób umiejscowienia obiektu na działce budowlanej mieści się w pojęciu "cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu". W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżąca rozwinęła zarzuty, przedstawiając szeroko swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Odpowiedź na skargę wniósł również uczestnik postępowania – [...] Sp. z o.o., w której wniesiono o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazano, m.in. że stanowisko skarżącej oparte jest wyłącznie o subiektywne przekonanie co do zasadności podnoszonych twierdzeń, na poparcie których przytaczane są wyrwane z kontekstu fragmenty uzasadnień decyzji organu odwoławczego wydanych na etapie postępowania przed zleceniem organowi I instancji uzupełniającego postępowania dowodowego. Rozbudowa części budynku powinna powtarzać parametry i zasady kompozycji budynku, którego stanie się częścią. Zastosowanie jedynie średnich wartości arytmetycznych, do czego sprowadza się stanowisko skarżącej, pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadami kształtowania ładu przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zaś w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd zatem bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Sąd rozpoznający sprawę uwzględniając skargę, uchyla ją bądź stwierdza jej nieważność, ewentualnie niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 tejże ustawy podlega oddaleniu. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie uwzględnił skargi, gdyż stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada zarówno prawu procesowemu, jak i materialnemu. Przechodząc do oceny merytorycznej rozstrzygnięcia organu odwoławczego, należy zauważyć, iż przeprowadził on w niniejszej sprawie staranne postępowanie rozpoznawcze, w sposób wystarczająco wnikliwy ocenił zgromadzony materiał dowodowy, wydał trafną decyzję, którą wyczerpująco i przekonująco uzasadnił. Wobec tego Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego, co usprawiedliwiałoby zarzut błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Decyzja zapadła z poszanowaniem zasad przewidzianych w art. 7, 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz 107 § 1 k.p.a. W związku z tym Sąd podzielił w pełni stanowisko organu odwoławczego odnośnie prawidłowości wydanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Na wstępie zaznaczyć należy, że w niniejszej sprawie na podstawie art. 153 p.p.s.a. wiążące są ocena prawna i wskazania wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2522/18 wydanego w tej sprawie. W wyroku tym Sąd nakazał organowi odwoławczemu przeprowadzenia analizy urbanistycznej oraz oceny wniosków z niej płynących oraz wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie. Co też organ odwoławczy uczynił. Wystąpiono dwukrotnie o uzupełnienie analizy funkcji oraz korektę analizy obszaru w zakresie obowiązujących linii zabudowy. Zarząd Dzielnicy [...] pismami z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz [...] kwietnia 2019 r. (akta sprawy k. 58 i 64) przesłał taką uzupełniającą analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego oraz korektę analizy obszaru w zakresie obowiązujących linii zabudowy wraz z załącznikami graficznymi przedstawiającymi obowiązujące linie zabudowy dla działki objętej wnioskiem. Biorąc pod uwagę ww., uzupełnione dokumenty organ drugiej instancji w dniu [...] lipca 2019 r. wydał zaskarżoną przez stronę decyzję co do meritum w niniejszej sprawie realizując w ten sposób wskazania zawarte w wyroku z dnia [...] listopada 2018 r. Zdaniem Sądu treść skargi wskazuje na to, iż strona pomija czynności i rozstrzygnięcia podjęte przez organ w związku ze wskazaniami ww. wyroku z dnia [...] listopada 2018 r. zapadłego w niniejszej sprawie. Skarżący odwołuje się do treści decyzji organu drugiej instancji z dnia [...] lipca 2017 r. i [...] lutego 2018 r. oraz do treści decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2018 r. w wersji przed wydaniem decyzji merytorycznej SKO z dnia [...] lipca 2019 r. (por. str. 6-7 skargi, w szczególności pkt 1 a), b)), pomijając tym samym rozstrzygnięcie SKO z dnia 2 lipca 2019 r. oraz dokonaną przez organ uzupełnioną i skorygowaną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaznaczyć należy ponownie, że decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. SKO uchyliło w części zaskarżoną decyzję z dnia 6 czerwca 2018 r. i w tym zakresie samo orzekło merytorycznie wyznaczając obowiązującą linię zabudowy dla projektowanej rozbudowy od ul. [...] i od ul. [...]. Ponadto w wyniku działań organu drugiej instancji korekcie i uzupełnieniu uległy załączniki stanowiące integralną część decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności analiza funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Sądu strona pomija także fakt, że planowana inwestycja polega na rozbudowie istniejącego budynku. Prawidłowo więc organ wskazał, że w tym przypadku rozbudowa budynku powinna stanowić integralną część już funkcjonującego budynku i będzie jego częścią połączoną z nim funkcjonalno-przestrzennie. Dlatego też wyznaczając rodzaj i funkcje planowanej rozbudowy powinno się kontynuować rodzaj i funkcję istniejącego budynku, co pozwoli na powstanie jednej funkcjonalnej całości, a nie jeszcze jednego nowego budynku na dz. ew. nr [...], jedynie przylegającego do istniejącej zabudowy. Założeniem każdej rozbudowy jest przede wszystkim stworzenie harmonijnej kompozycji architektoniczno-przestrzennej z już istniejącym budynkiem. Dlatego też nowa część rozbudowywanego budynku winna powtarzać parametry i zasady kompozycji budynku, którego częścią będzie. Z tych względów, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do zarzutów skargi dotyczących wyznaczenia szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Sąd nie uznał za zasadnych pozostałych zarzutów skargi odnoszących się do kwestii usytuowania planowanej inwestycji w stosunku do granicy z działką sąsiednią. Prawidłowo zauważył w tym zakresie uczestnik postępowania, że są to zarzuty co najmniej przedwczesne. Sąd podzielił stanowisko wyrażone w orzecznictwie w tym przedmiocie, że kwestia usytuowania obiektu budowlanego na działce budowlanej, a więc odległości od granic działki i odległości od innych obiektów, należą do organów wydających pozwolenie na budowę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 827/11). Zarzuty skargi formułowane w powyższym zakresie są bezpodstawne. Kwestie związane z lokalizacją budynku w granicy działki są normowane przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które jest aktem wykonawczym do ustawy prawo budowlane i ma zastosowanie wyłącznie na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Dopiero właśnie w postępowaniu o pozwolenie na budowę inwestor konkretyzuje zamiar inwestycyjny i wskazuje dokładną lokalizację obiektu na terenie inwestycji. Tymczasem niniejsze postępowanie administracyjne toczyło się w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Powołane wyżej rozporządzenie, ani żaden inny wydane na podstawie prawa budowlanego, nie miało i nie ma zastosowania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, które to postępowanie poprzedza jedynie postępowanie o pozwolenie na budowę. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy mają zastosowanie wyłącznie akty wykonawcze do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też powyższy zarzut na tym etapie postępowania inwestycyjnego należy uznać co najmniej za przedwczesny. Kwestia ta będzie badana w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Istotną okolicznością jest to, że usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych stanowią, jako projekt zagospodarowania działki lub terenu, część projektu budowlanego (art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane). W postępowaniu o pozwolenie na budowę organ architektoniczno - budowlany, który zatwierdza przedłożony projekt budowlany, sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Kontrola ta obejmuje więc również prawidłowość usytuowania budynku na działce, zgodnie z wytycznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 106/14). Z tych względów skarga, jako niezasadna podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).