IV SA/Wa 2135/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z [...] lipca 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych postanawia: odrzucić skargę.

Decyzją z 12 lipca 2022 r. nr 883/OP/2022 Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu odmówił potwierdzenia, że W. B. posiada status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. W treści decyzji zostało zawarte pouczenie, zgodnie z którym strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a jeżeli nie chce skorzystać z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy może wnieść skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzja została doręczona w dniu 15 lipca 2022 r. Pismem z 25 lipca 2022 r. (nadanym w placówce pocztowej w dniu 26 lipca 2022 r.) W. B. wniósł o ponowne rozpatrzenie przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu sprawy zakończonej wydaniem decyzji z 12 lipca 2022 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu decyzją z 11 sierpnia 2022 r. nr 1018/OP/2022 utrzymał w mocy własną decyzję z 12 lipca 2022 r. Pismem z 9 września 2022 r. W. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z 12 lipca 2022 r. Pismem z 16 grudnia 2022 r. skarżący oświadczył, że cofa złożoną przy piśmie z 9 września 2022 r. skargę. W związku z powyższym wniósł o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie oraz o zwrot wszystkich kosztów postępowania, w tym opłaty od skargi w wysokości dwustu złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 z późn. zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 3 tej ustawy, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Z powyższej regulacji wynika, że dopuszcza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zatem z dniem doręczenia decyzji stronom zaczyna równolegle biec termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 52 § 3 powołanej ustawy strona alternatywnie może skorzystać z dopuszczalnych form aktywności procesowej składając w organie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wnosząc skargę do sądu. Ustawodawca przewiduje możliwość wniesienia skargi do sądu w miejsce złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie przewiduje jednak, aby strona mogła jednocześnie złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skargę do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu I instancji. Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący skorzystał z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zatem alternatywny środek zaskarżenia decyzji z 12 lipca 2022 r. w postaci wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalny w związku z czym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy skarga podlega odrzuceniu. Odnosząc się do oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, wskazać należy, że przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przez okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania sądowego. Do warunków skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego zalicza się stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 i art. 230 § 1 i 2 powołanej ustawy uzupełnienie braków formalnych skargi i uiszczenie wpisu od skargi oraz ocena jej dopuszczalności. W razie bowiem niedopuszczalności skargi postępowanie sądowe w ogóle nie może się toczyć, nie może więc zostać także umorzone w przypadku cofnięcia skargi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK [...] dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy adnotacja poczyniona na karcie 17 akt sądowych nie było podstaw by orzec o zwrocie całego uiszczonego wpisu od skargi na postawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.