IV SA/Wa 2107/20

Dnia 19 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec Sędzia WSA Anna Sidorowska – Ciesielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2021 roku sprawy ze skargi Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2020 roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

UZASADNEINIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] czerwca 2020 r. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Prezes PGWWP, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Dyrektor RZGW PGWWP, organ I instancji) z [...] stycznia 2020 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] (dalej: Starosta) z [...] listopada 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego udzielonego [...] spółce z ograniczoną odpowiedzialnością decyzją z [...] grudnia 2006 r. oraz udzielenia [...] [...] spółce z ograniczoną odpowiedzialnością pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu do wód powierzchniowych rzeki [...] oczyszczonych ścieków z oczyszczalni ścieków w [...]. Stan sprawy przedstawia się następująco: Starosta [...] decyzją z [...] listopada 2016 r. wygasił pozwolenie wodnoprawne udzielone E. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] decyzją z [...] grudnia 2006 r. i udzielił [...] Wodociągom spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód - wprowadzanie do wód powierzchniowych rzeki [...] w km 10+000, oczyszczonych ścieków pochodzących z mechaniczno - biologicznej oczyszczalni ścieków w [...]., wylotem żelbetowym Ø300 mm w ilości Qmax.h=60,00 m3/h; Qśr.d=700,00 m3/d; Qmax.rok=338 520 m3/rok. Starosta określił również warunki związane z wykonaniem pozwolenia wodnoprawnego, m.in. dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń w oczyszczonych ściekach, a także zobowiązanie do wykonywania pomiarów stężeń zanieczyszczeń w ściekach dopływających i odpływających z oczyszczalni. Pismem z 26 września 2019 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, skarżący) wystąpił do Dyrektora RZGW PGWWP w [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2016 r. podnosząc, że pozwolenie wodnoprawne udzielone tą decyzją zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, bowiem zostało wydane z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, podczas gdy zarówno w dacie wydania decyzji jak i w dacie złożenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, rozporządzenie to zostało zastąpione rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. Po rozpatrzeniu wniosku, GIOŚ Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z [...] stycznia 2020 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2016 r. stanowiącej pozwolenie wodnoprawne dla [...] [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na wprowadzanie do wód rzeki [...] w km 10+000 oczyszczonych ścieków komunalnych pochodzących z mechaniczno - biologicznej oczyszczalni ścieków w [...]. Dyrektor RZGW PGWWP w [...] stwierdził, że biorąc pod uwagę zarzuty podniesione we wniosku Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nie można uznać, że decyzja Starosty [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W spornej decyzji powołano się na nieobowiązujące w dacie jej wydania, a nawet w dacie złożenia wniosku, rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, niemniej jednak samo przytoczenie nieobowiązujących przepisów prawa nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Z analizy spornej decyzji nie wynika, aby Starosta [...] faktycznie wydał decyzję w oparciu o nieobowiązujące przepisy prawa mimo powołania się na treść nieobowiązującego rozporządzenia. W spornej decyzji Starosta [...] zobowiązał uprawnionego, tj. [...] sp. z o.o. do pomiarów stężeń zanieczyszczeń w ściekach dopływających i odpływających z oczyszczalni z częstotliwością 12 średnich dobowych próbek w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego i po 4 próbki w następnych latach, jeśli zostanie wykazane, że ścieki spełniają wymagane warunki; jeżeli jedna próbka z dwóch nie spełni tego warunku, w następnym roku należy ponownie pobierać 12 próbek. Zarówno rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. jak i obowiązujące w dniu wydania decyzji rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, dla oczyszczalni ścieków w aglomeracji dla RLM od 2000 do 9999 (w rozporządzeniu z 2014 r.) lub dla RLM od 2.000 do 14.999 (w rozporządzeniu z 2006 r.) liczba pobranych średnich dobowych próbek to 12 próbek w ciągu roku, a jeżeli zostanie wykazane, że ścieki spełniają wymagane warunki - 4 próbki w następnym roku; w przypadku gdy jedna próbka z czterech pobranych nie spełnia wymaganych warunków, w następnym roku pobrać ponownie 12 próbek. Zapis w decyzji z [...] listopada 2016 r. warunku spełnienia wymagań prawidłowych parametrów w pobranych próbkach, tj. jeżeli jedna próbka z dwóch nie spełni warunku prawidłowych parametrów (a nie zgodnie z brzmieniem obowiązującego rozporządzenia - "gdy jedna próbka z czterech"), nie stanowi rażącego naruszenia prawa, bowiem przepisy prawa nie zabraniają w uzasadnionych przypadkach nałożenia innych zobowiązań. Decyzja Starosty [...] z [...] listopada 2016 r. określa również dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń oczyszczonych ścieków, m.in.: pH, azot amonowy, azot ogólny, fosfor ogólny, chlorki i substancje ekstrahujące się eterem naftowym. Są to zanieczyszczenia, których monitoring nie wynika obligatoryjnie z załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (obowiązującego w dniu wydania decyzji) dla oczyszczalni ścieków w aglomeracji dla RLM od 2000 do 9999. Z treści uzasadnienia oraz zebranej dokumentacji wynika, iż wskazanie tych substancji i ich maksymalnych parametrów w ściekach oczyszczonych odprowadzanych do rzeki [...] wynika z rodzaju ścieków, które są przyjmowane przez oczyszczalnię ścieków (ścieki pochodzące z przemysłu związanego z przetwórstwem lub produkcją mięsną) oraz jest zgodne z wnioskiem jednej ze stron postępowania. Wskazanie dodatkowych substancji zanieczyszczających w odprowadzanych ściekach i ich dopuszczalnych wartości wskaźników zanieczyszczeń w oczyszczonych ściekach odprowadzanych do rzeki [...], które powinny być przestrzegane przez wnioskodawcę jest zgodne z art. 128 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł odwołanie od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] stycznia 2020 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z [...] czerwca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] stycznia 2020 r. Organ odwoławczy stwierdził, że w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sposób analogiczny do obowiązującego w dniu wydania decyzji rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, uregulowane zostały dopuszczalne wielkości w zakresie zawartości wskazanych w decyzji zanieczyszczeń zawartych w ściekach, tj. pH, BZT5, ChZT5, zawiesina ogólna, azot ogólny, azot amonowy, fosfor ogólny, chlorki oraz substancje ekstrahujące się eterem naftowym. Z kolei jeśli chodzi o sposób prowadzenia pomiarów jakości oraz ilości odprowadzanych ścieków wypada wskazać na obowiązujący w dniu wydania decyzji Starosty [...] przepis zawarty w art. 128 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, zgodnie z którym w pozwoleniu wodnoprawnym ustalić należy sposób i zakres prowadzenia pomiarów ilości i jakości ścieków wprowadzanych do wód, do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych albo wykorzystywanych rolniczo, o ile wykraczają one poza wymagania wynikające z przepisów, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, albo z przepisów odrębnych. Tym samym organ udzielający pozwolenia wodnoprawnego miał podstawy do ustalenia innej częstotliwości prowadzenia niezbędnych pomiarów. Starosta [...] nie wyjaśnił, jakie przesłanki kierowały nim przy ustaleniu innych niż wskazano w rozporządzeniu z 2014 r. warunków prowadzenia badań, w tym zwłaszcza ich częstotliwości, fakt ten nie może jednak stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności udzielonego pozwolenia wodnoprawnego. Starosta [...] wprost w rozstrzygnięciu określił częstotliwość poboru próbek odprowadzanych ścieków, a zatem nie ma potrzeby odwoływać się w tym zakresie do treści rozporządzenia ściekowego. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w skardze na decyzję Prezesa PGWWP z [...] czerwca 2020 r. zarzucił, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, tj. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] stycznia 2020 r. dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2016 r., podczas gdy decyzja Starosty [...] została wydana bez podstawy prawnej i jednocześnie z rażącym naruszeniem prawa, co skutkuje jej nieważnością. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] czerwca 2020 r. w całości i decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] stycznia 2020 r. w całości oraz o zwrot kosztów postępowania na rzecz Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. W motywach skargi przytoczono argumentację mającą uzasadniać postawiony zarzut. Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że w świetle art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm. – dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonywanie oceny pod kątem zgodności z prawem oznacza, że sąd administracyjny sprawując wymiar sprawiedliwości bada legalność działania administracji publicznej. Badanie to sprowadza się do oceny zgodności z prawem zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej w trzech płaszczyznach, a mianowicie: a) respektowania reguł określonych w przepisach ustrojowych, b) dochowania wymaganej prawem procedury c) zgodności działania z prawem materialnym (por. uzasadnienie uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1). Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.) Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy orzekał w trybie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określa enumeratywnie art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm.) – dalej K.p.a. Przepisy dotyczące stwierdzania nieważności decyzji, jako stanowiące wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.), nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W rozpatrywanym przypadku podstawą stwierdzenia nieważności mógłby być art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W jego świetle, wadą nieważności są dotknięte decyzje wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Dla uznania, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej koniecznym jest ustalenie i wykazanie, że brak jest przepisu prawa, który stanowił podstawę prawną do podjęcia przez organ działania, bądź też ustalenie, że przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organu tej administracji (por. wyrok NSA z 04.11.2016 r., sygn. akt II OSK 207/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). Koniecznym warunkiem dla ustalenia występowania przesłanki nieważności w postaci rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia normy prawa materialnego przez organ orzekający w sprawie lub dokonanie przez ten organ oceny materiału dowodowego w sposób oczywiście sprzeczny ze zgromadzoną w aktach dokumentacją sprawy lub innymi oczywistymi, znanymi temu organowi faktami. Kluczowa jest też kwestia ujawnienia tego rodzaju skutków społecznych lub gospodarczych danego orzeczenia, że jego pozostawienie w obrocie byłoby nie do przyjęcia wobec zasady państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Prezesa PGWWP z [...] czerwca 2020 r. nie narusza prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Skarżący żądał stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 201 r. podnosząc, że decyzja ta został wydana w oparciu o regulację rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. 2006, Nr 137, poz. 984 ze zm.), nie zaś w oparciu o regulację obowiązującego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. 2014, poz. 1800). Skarżący podniósł, że w chwili wydania decyzji, a zatem [...] listopada 2016 r., jak również w dacie złożenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego rozprowadzenie Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. nie obowiązywało, a co za tym idzie decyzja Starosty [...] została wydana bez podstawy prawnej i jednocześnie z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie składu orzekającego okoliczność powołania w decyzji z [...] listopada 2016 r. nieobowiązujących przepisów prawa nie wskazuje na wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub wydanie decyzji z rażącym naruszenia prawa. Należy wskazać, że decyzja, która nie zawiera podstawy prawnej, bądź określa ją ogólnikowo czy błędnie, nie jest jednak decyzją wydaną bez postawy prawnej. Taka decyzja jest dotknięta tylko wadą formalną z powodu naruszenia art. 107 § 1 K.p.a., albowiem podstawa prawna bowiem realnie istnieje, ale nie ma o niej prawidłowej informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2011r. sygn. akt: I OSK 1769/10, CBOSA). Z analizy spornej decyzji nie wynika, aby Starosta [...] faktycznie wydał decyzję w oparciu o nieobowiązujące przepisy prawa mimo powołania się na treść nieobowiązującego rozporządzenia. W dacie wydania decyzji z [...] listopada 2016 obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r., które w analogiczny sposób jak rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. określało warunki, jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi i regulowało dopuszczalne wielkości w zakresie zawartości zanieczyszczeń zawartych w ściekach, tj. pH, BZT5, ChZT5, zawiesina ogólna, azot ogólny, azot amonowy, fosfor ogólny, chlorki oraz substancje ekstrahujące się eterem naftowym. Zatem, wbrew stanowisku skarżącego, nie można uznać, że określone przez Starostę [...] wskaźniki poziomu zanieczyszczenia ścieków są niezgodne z regulacjami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. Odnośnie sposobu prowadzenia pomiarów jakości oraz ilości odprowadzanych ścieków w dniu wydania decyzji Starosty [...] tj. [...] listopada 2016 r. obowiązywał przepis art. 128 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. 2015, poz. 469 ze zm.), zgodnie z którym w pozwoleniu wodnoprawnym ustalić należy sposób i zakres prowadzenia pomiarów ilości i jakości ścieków wprowadzanych do wód, do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych albo wykorzystywanych rolniczo, o ile wykraczają one poza wymagania wynikające z przepisów, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, albo z przepisów odrębnych. Organ udzielający pozwolenia wodnoprawnego miał podstawy do ustalenia innej częstotliwości prowadzenia niezbędnych pomiarów. Chociaż Starosta [...] nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji z [...] listopada 2016 r. jakimi przesłankami kierował się ustalając inne niż wskazano w rozporządzeniu z 2014 r. warunki prowadzenia badań, w tym zwłaszcza ich częstotliwości, to fakt ten nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności udzielonego pozwolenia wodnoprawnego. Decyzja Starosty [...] zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Jednak Starosta w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśnił kwestii uwzględnienia w katalogu niezbędnych do badania wskaźników zanieczyszczeń substancji pochodzących z przemysłu związanego z przetwórstwem lub produkcją mięsną. W związku z tym, jakkolwiek można dojść do wniosku, że uzasadnienie decyzji zawiera pewne braki, to jednak nie sposób uznać, aby jego niekompletność była kwalifikowana jako rażące naruszenie prawa, powodujące konieczność stwierdzenia nieważności całej decyzji. Odnosząc się do kwestii niespójności w zakresie informacji dotyczących wielkości RLM charakteryzującej oczyszczalnię ścieków w [...], zawartych w operacie wodnoprawnym oraz w opisie sporządzonym w języku nietechnicznym, dołączonym do wniosku o udzielenie pozwolenia, jak wskazał organ odwoławczy, nie ma to praktycznego znaczenia dla realizacji warunków określonych w decyzji z [...] listopada 2016 r., ponieważ Starosta [...] wprost w rozstrzygnięciu określił częstotliwość poboru próbek odprowadzanych ścieków, a zatem nie ma potrzeby odwoływać się w tym zakresie do treści rozporządzenia ściekowego. Ponadto, wbrew oczekiwaniom skarżącego, w toku postępowania nieważnościowego organ odwoławczy nie był uprawniony do dokonywania ponownej oceny dowodów, na podstawie których zostało wydane rozstrzygnięcie z [...] listopada 2016 r., jak może to czynić w postępowaniu zwyczajnym. Wątpliwości dotyczące rozbieżności pomiędzy dowodami nie mogą być rozważane w postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nieważności danego aktu administracyjnego. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym i procesowym. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia. Tym samym Sąd nie dopatrzył się zarzucanego naruszenia przepisów postępowania. Organ przeanalizował wnikliwie sprawę we wszelkich jej aspektach. Odzwierciedlenie tej analizy znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalił skargę.