IV SA/Wa 1761/20

Dnia 12 lutego 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Barszcz Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska – Karczewska Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2021 roku sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] września 2019 roku nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości.

Wojewoda [...] (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części miejscowości [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] października 2019 r., poz. [...]) – dalej: "zaskarżona uchwała", "plan". Skarżący zażądał stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił wydanie planu z naruszeniami: 1) art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm.) – dalej w skrócie: "u.p.z.p."], § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [(Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587) – dalej jako: "rozporządzenie planistyczne"] oraz § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie [(Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) – dalej jako: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"], poprzez modyfikację norm obowiązujących w innych aktach prawnych, w zakresie w jakim definicja wysokości zabudowy odnosi się do pomiaru wysokości budynku; 2) art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 1, § 7 pkt 7 i § 8 ust. 2 rozporządzenia planistycznego, poprzez dopuszczenie na terenie oznaczonym symbolem 1MN wzajemnie wykluczającego się przeznaczenia oraz niezastosowanie linii rozgraniczających terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania; 3) art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 9 lit. c rozporządzenia planistycznego, poprzez brak ustalenia minimalnej liczby miejsc do parkowania dla wszystkich dopuszczonych przeznaczeń na terenie oznaczonym symbolem 1MN; 4) art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 9 lit. a rozporządzenia planistycznego, poprzez brak ustalenia konkretnych parametrów dotyczących zasad modernizacji, rozbudowy i budowy sieci infrastruktury technicznej; 5) art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 4 i § 8 ust. 2 rozporządzenia planistycznego, poprzez sprzeczność pomiędzy częścią tekstową a częścią graficzną, w zakresie dotyczącym zaliczenia Obszaru Chronionego [...] do ustaleń obowiązujących planu; 6) art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., poprzez naruszenie ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], przyjętego uchwałą Nr [...] z [...] października 2016 r., w zakresie dopuszczenia na terenie oznaczonym 1MN możliwości realizacji zabudowy magazynowej; 7) art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych [(Dz. U. z 2017 r., poz. 1161, z późn. zm.) – dalej w skrócie: "u.o.g.r.l."] w zw. z art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 6 lit. c i art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez brak uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne dla działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] oraz dla części działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...],[...],[...] oraz [...] z obrębu [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...], objętych ww. planem. W motywach skargi przytoczono argumentację mającą uzasadniać postawione zarzuty. Rada Gminy [...] (dalej: "Rada", "organ") – w odpowiedzi na skargę – wniosła o oddalenie skargi. Odpowiadając na zarzuty skargi organ co do: 1) zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wskazał, że pojęcie wysokości zabudowy jest pojęciem zbiorczym i zawiera pojęcia dotyczące wysokości szeregu obiektów stanowiących zabudowę, w tym także budynków; art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub rożnych zasadach zagospodarowania) zacytował § 8 ust. 2 rozporządzenia planistycznego i podkreślił, że plan odpowiada tej regulacji. Na rysunku zaskarżonej uchwały zawarto wszystkie oznaczenia i opisano w części tekstowej i vice versa. Ze względu na wielkość planu dodatkowe rozdzielanie funkcji byłoby wręcz dokładanym sposobem zagospodarowania działki. Planem objęto pojedyncze działki, co do których były już skonkretyzowane plany zagospodarowania, w związku z czym dzielenie niewielkich terenów na mniejsze uniemożliwiłoby realizację zabudowy; 2) zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 1, § 7 pkt 7 i § 8 ust. 2 rozporządzenia planistycznego - wskazał, że § 5 ust. 1 planu w pkt. 5 i pkt 6 tłumaczy czym jest przeznaczenie podstawowe a czym przeznaczenie dopuszczalne, wobec tego jednoznacznie określono przeznaczenia terenu, zasady zagospodarowania i zabudowy. W przypadku wprowadzenia na terenach mieszkaniowych zabudowy innej niż mieszkaniowa, nie ma wykluczenia przeznaczenia podstawowego, ponieważ np. usługi oraz powiązana z nimi- funkcja magazynowa może być z otoczenia rzemiosła prowadzonego przez osoby zamieszkujące obszar przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową, obiekty szklarniowe na własne potrzeby. Przy czym powyższe funkcje nie muszą towarzyszyć zabudowie zagrodowej i nie muszą być związane z rolnictwem, a mogą wyłącznie być związane z prowadzoną działalnością przez osobę niebędącą rolnikiem i nieposiadającą gospodarstwa rolnego. Tego typu zagospodarowanie nie wyklucza się w żaden sposób oraz jest zgodne z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]; 3) zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 9 lit. c rozporządzenia planistycznego - wskazał, że § 14 ust. 1 pkt 14 planu określa minimalną liczbę miejsc parkingowych dla wszystkich sposobów zagospodarowania terenu dla których taka potrzeba istnieje. Dla zabudowy dla wszystkich dopuszczonych przeznaczeń. Dla zabudowy związanej z produkcją rolną, zabudową inwentarską, zabudową magazynową nie ma potrzeby wyznaczania miejsc parkingowych ze względu na ich charakter, czyli uzupełnienie podstawowego zagospodarowania terenu. Rodzaj i typ powyższych budynków nie wymaga odrębnych miejsc parkingowych w ramach odrębnych zapisów; 4) zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 i art. 20 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 4 i § 48 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia planistycznego – wskazał, że dotychczas nie było wymagane przez nadzór określenie parametrów infrastruktury technicznej ze względu na fakt, że plan zagospodarowania przestrzennego miał tylko odnosić się do tego jaka infrastruktura techniczna jest lub będzie projektowana. Dotychczas średnice i inne parametry miały być określone w dokumentacji technicznej, bo na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można dokładnie przewidzieć jakie będą parametry; 5) zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 4 i § 8 ust. 2 rozporządzenia planistycznego – wskazał, że w zakresie możliwości realizacji zabudowy magazynowej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w części tekstowej: III. CZĘŚĆ II – Kierunki zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] 1. Kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów, w tym wynikające z audytu krajobrazowego (uwzględniające bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę) zawiera zapis: "Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego mogą zawierać inne lub bardziej uszczegółowione ustalenia niż zawarte w Studium - zgodne z zasadą ładu przestrzennego, gdy wyniknie to z dokładniejszego rozpoznania zagadnień będących ich przedmiotem - nie będzie to stanowiło naruszenia ustaleń Studium". Wobec czego nie zachodzi przesłanka naruszenia ustaleń studium; 6,7) zarzutów naruszenia art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p oraz art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 u.o.g.r.l. – wskazał, że zmiana terenu na cele nieleśne została uzyskana przy sporządzaniu Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy [...]- II etap uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Wójt Gminy [...] pismem z 8 marca 2006 r. wystąpił do Marszalka Województwa [...] z wnioskiem o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne o powierzchni łącznej 62,7800 ha w ramach planu miejscowego gminy [...] w powiecie [...]. Marszałek, po zasięgnięciu opinii [...] Izby Rolniczej, decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2006 r. wyraził zgodę na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne gruntów położonych we wsiach: [...]- 3,7400 ha, [...] - 3,6600 ha, [...] - 0,8600 ha, [...] - 0,5200 ha, [...]- 8,2300 ha i [...]- 7,0700 ha. W tej samej decyzji Marszałek odmówił zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne położonych we wsi [...] oraz [...]. W decyzji o wyrażeniu zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne Marszałek wskazał warunki, których dochowanie decydowało o możliwości dokonania zamiany gruntów leśnych na nieleśne. Dalej organ przytoczył treść art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. i stwierdził, że zgodnie z powyższym wskazaniem Wójt Gminy [...] uzyskał zgodę mającą postać decyzji administracyjnej od wymaganego prawem organu. Kolejnym etapem działania gminy było wprowadzenie uzyskanej decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2006 r. do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew twierdzeniom skarżącego do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzono wszelkie warunki wskazane w decyzji Marszałka. Nieprawdziwe są depozycje jakoby w planie nie uwzględniono zastrzeżeń poczynionych w decyzji wydanej w sprawie zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na nieleśne. Rada Gminy [...] związana była wprost decyzją i zawartymi w niej warunkami. Organ nie posiadał żadnych uprawnień do samodzielnego zwolnienia się z warunków wykorzystania owej zgody, a więc warunków których spełnienie jest niezbędne dla skorzystania z takiej zgody. Z prawnego charakteru decyzji z wiążącymi warunkami wynika, że w przypadku braku ich spełnienia, organ odmówiłby wyrażenia zgody na dokonanie w planie miejscowym przeznaczenia wskazanych gruntów leśnych na cele nieleśne. Mając na uwadze konsekwencje płynące z niedochowania warunków wskazanych w decyzji, Rada przeniosła do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunki wskazane w decyzji Marszałka bez dokonywania jakichkolwiek zmian. Obowiązkiem Rady było uwzględnienie decyzji nr [...] Marszałka w całości, tj. z uwzględnieniem wszystkich warunków w niej zawartych. Rada spełniła ciążący na niej obowiązek i dokonała zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wprost przenosząc wszelkie warunki zawarte z decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej w skrócie: "p.p.s.a."], polegają na kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta – stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. - obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Aktem takim jest zaskarżona uchwała. Ocena legalności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonywana jest z uwzględnieniem art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Stosownie do wskazanej normy, nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powodują istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Regulacja ta wyznacza sposób kontroli sądowej. Wyrok sądu administracyjnego stwierdzający nieważność uchwały w sprawie planu miejscowego może być wydany w przypadku zaistnienia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności podejmowanych przez organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. Z kolei zasady sporządzania aktów planistycznych wiążą się z merytoryczną zawartością takich aktów, a więc części tekstowej i graficznej oraz innych załączników, określonych w nim ustaleń, jak również standardów dokumentacji planistycznej. Wymogi co do zawartości planu miejscowego określone są w art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4, art. 20 ust. 1 u.p.z.p., wymogi wprowadzanych ustaleń wyznacza art. 15 ust. 2 i 3 tej ustawy, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych) określa wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 16 ust. 2 u.p.z.p. ww. rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu zagospodarowania przestrzennego (tak wyrok NSA z 25.06.2015 r., II OSK 1328/15). Po pierwsze zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.z.p., wójt [...] sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. [...]. Z kolei w myśl art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. maksymalną wysokość zabudowy. Zgodnie zaś z ustalonymi w § 4 pkt. 6 wymogami dotyczącymi stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego – ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie m.in. gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy. Zgodnie ze wskazaniem organu nadzoru, w § 5 ust. 1 pkt 8 Przepisów ogólnych zaskarżonej uchwały zdefiniowano pojęcie "wysokość zabudowy". Ustalono, że przez wysokość zabudowy należy "rozumieć całkowitą wysokość obiektów budowlanych, mierzoną od poziomu terenu istniejącego, a dla budynku od poziomu terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia, usytuowanego ponad poziomem terenu istniejącego, do najwyżej położonego punktu konstrukcji budynku, a dla obiektów budowlanych do najwyżej położonej części stanowiącej element obiektu budowlanego". Tymczasem prawidłowa wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 6 w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia planistycznego prowadzi do wniosku, że zdefiniowanie w planie miejscowym wysokości zabudowy polega na przyjęciu ustaleń określających gabaryty i wysokość projektowanej zabudowy, w szczególności maksymalną, nie zaś ustaleń dotyczących określenia sposobu pomiaru wysokości zabudowy, w przypadku sprawy i sposobu pomiaru wysokości budynku, który w sposób wiążący określony został w § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (pod. wyrok NSA z 19.10.2015 r. II OSK 2008/15; wyrok NSA z 2.04.2015 r. II OSK 2196/13). Zgodnie z tym przepisem, wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy je osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przykrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Ustalenia planu miejscowego nie mogą modyfikować normy już obowiązującej w innym akcie prawnym. Ustalenia planu miejscowego nie mogą pozostawać w sprzeczności z normami prawnymi zawartymi w przepisach z zakresu prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami m.in. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika, aby organ stanowiący miał możliwość dowolnego, naruszającego przepisy odrębne, definiowania sposobu dokonywania pomiaru wysokości budynku, w efekcie wysokości zabudowy. Z woli ustawodawcy (art. 15 ust. 1 u.p.z.p.) sporządzany plan miejscowy ma być zgodny z przepisami odrębnymi. Skoro wskazane uregulowanie § 5 ust. 1 pkt 8 zaskarżonej uchwały wykracza poza przyznaną organowi uchwałodawczemu plan zagospodarowania kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu pomiaru wysokości budynku, to doszło do istotnego naruszenia wyżej przywołanych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po drugie, zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W planie miejscowym – według art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. - określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Według rozporządzenia planistycznego, § 4 pkt 1 – ustalającego wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego, ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów; § 7 pkt 7 - projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia; § 8 ust. 2 - na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń. Z powyższego wynika, że jednym z głównych zadań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zarazem celem i zasadą jego sporządzenia jest zadecydowanie o określonym, konkretnym przeznaczeniu danych terenów objętych granicami planu miejscowego. Powyższe, jak słusznie zauważył organ nadzoru, wynika również z samego planu, na wstępie już z postanowienia § 3 ust. 1 pkt 1 wskazującego, że plan ustala przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. W zaskarżonym planie obszarowi objętemu jego ustaleniami nadano zasadniczo trzy przeznaczenia: (1) teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczony symbolem 1MN i w istocie zajmujący całość terenu planistycznego, (2) teren drogi publicznej klasy zbiorczej oznaczony symbolem 1KDZ i (3) teren drogi publicznej klasy lokalnej oznaczony symbolem 1KDL. Według § 14 ust. 1 planu: "Na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych na rysunku planu symbolami 1MN [tutaj trzeba zauważyć, że błędnie określony przez Radę w liczbie mnogiej z racji tego że w granicach planu jest to jedyny teren o przedmiotowym przeznaczeniu] ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; 2) przeznaczenie dopuszczalne - zabudowa usługowa, zabudowa gospodarcza, zabudowa związana z produkcja rolną, zabudowa inwentarska, zabudowa magazynowa. Przeznaczenie podstawowe – zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 5 planu - to część przeznaczenia terenu lub obiektu, która dominuje, tzn. zajmuje co najmniej 51% powierzchni użytkowej budynków zlokalizowanych na działce budowalnej w sposób określony w ustaleniach planu. Z kolei przeznaczenie dopuszczalne – zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 6 planu - to rodzaj przeznaczenia inny niż podstawowy, który został dopuszczony na terenie wyznaczonym planem jako uzupełnienie lub wzbogacenie przeznaczenia podstawowego w sposób określony w ustaleniach planu, zajmujący maksymalnie 49% powierzchni użytkowej budynków zlokalizowanych na działce budowlanej w sposób określony w ustaleniach planu. Definicja przeznaczenia podstawowego zawarta w planie wskazuje i zakładała, że winno to być przeznaczenie dominujące, przeważające na terenie planu, wyznaczone liniami rozgraniczającymi i winno stanowić główny sposób zagospodarowania tego terenu. Natomiast definicja przeznaczenia dopuszczalnego wskazuje, że winno być to przeznaczenie inne niż podstawowe i winno pełnić rolę przeznaczenia uzupełniającego, "wzbogacającego" przeznaczenie podstawowe. Niemniej, w ocenie Sądu, choć definicje te nie zakładają wyeliminowania przeznaczenia podstawowego przewidzianego dla terenu objętego planem, to jednak nie gwarantują, że przeznaczenie podstawowe będzie przeznaczeniem dominującym, zajmującym większość terenu oznaczonego symbolem 1MN. Z przytoczonych powyżej ustaleń uchwały wynika, że na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN) możliwa jest równoczesna realizacja zabudowy: usługowej, gospodarczej, związanej z produkcją rolną, inwentarskiej i magazynowej. I chociaż możliwość realizacji wymienionych rodzajów zabudowy określono mianem przeznaczenia dopuszczalnego, to z jego definicji zawartej w § 5 ust. 1 pkt 6 planu wynika, że każdy rodzaj zabudowy z zabudowy dopuszczalnej (czy niektóre z nich, czy wszystkie łącznie - w jakimś procencie) może (mogą) zająć maksymalnie 49% powierzchni użytkowej budynków zlokalizowanych na działce budowlanej w sposób określony w ustaleniach planu, podczas gdy zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jako zabudowa podstawowa może zająć najmniej 51 % powierzchni użytkowej budynków zlokalizowanych na działce budowlanej w sposób określony w ustaleniach planu. Stosunek zabudowy o przeznaczeniu dodatkowym do zabudowy o przeznaczeniu podstawowym w istocie może różnić się wielkością 2 %. Tak mogący kształtować się stosunek funkcji podstawowej do funkcji uzupełniających nie oznacza zatem, że funkcje dodatkowe będą pełnić rolę służebną, uzupełniającą do funkcji podstawowej. Możliwości zabudowy w 49 % funkcją dopuszczalną czy funkcjami dopuszczalnymi nie można określić mianem zabudowy uzupełniającej względem zabudowy wiodącej, czyli mieszkaniowej jednorodzinnej. Nadto, o ile zabudowa usługowa, zabudowa gospodarcza i zabudowa magazynowa może stanowić uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o tyle zabudowa związana z produkcją rolną i zabudowa inwentarska to zabudowy odmienne od zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej możliwa bowiem jest równoczesna zabudowa związana z produkcją rolną i zabudowa inwentarska. Tym samym dla terenu o określonym przeznaczeniu podstawowym - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna dopuszczono jednocześnie alternatywne jego przeznaczenie - zabudowę związaną z produkcją rolną i zabudowę inwentarską. Obie te zabudowy choć można utożsamiać z zabudową zagrodową, to nie można ich utożsamiać z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, czyli z zupełnie odmiennym przeznaczeniem niż przeznaczenie wyłącznie mieszkaniowe. Przez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi (§ 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Definicja budynku mieszkalnego jednorodzinnego określona została w art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tą definicją - przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Z kolei na terenach przeznaczonych pod zabudowę zagrodową, możliwe jest dopuszczenie lokalizacji budynków mieszkalnych wyłącznie skorelowanych z funkcją rolniczą. Zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, przez zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Stosownie do wymogów § 109 i nast., a także § 209 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, budynek inwentarski to budynek przeznaczony do hodowli inwentarza żywego. Również z Załącznika nr 1 do rozporządzenia planistycznego wynika, że tereny zabudowy mieszkaniowej to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczane literowo jako MN i tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oznaczane literowo jako MW; tereny użytkowane rolniczo to tereny rolnicze oznaczane jako R, tereny obsługi produkcji w gospodarstwach m.in. rolnych oznaczane jako RU i tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych oznaczane jako RM. Zabudowa związana z produkcją rolną i zabudowa inwentarska zostały sklasyfikowana jako tereny użytkowane rolniczo. Natomiast zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna została sklasyfikowana jako tereny zabudowy mieszkaniowej. Zatem jako tereny o wzajemnie wykluczającym się przeznaczeniu, winny być wydzielone za pomocą linii rozgraniczających, a w ramach tego wydzielenia winno się określić zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania oraz oznaczyć odrębnym symbolem adekwatnym do ich przeznaczenia. W ramach jednej jednostki terenowej, określonej za pomocą linii rozgraniczającej, określa się taki teren, który jest jednorodny nie tylko pod względem przeznaczenia, ale również pod względem zasad zagospodarowania. Wykluczające się przeznaczenia, a także sposoby zagospodarowania, winny być ujmowane w ramach oddzielnych jednostek terenowych wydzielonych liniami rozgraniczającymi. Tymczasem § 14 planu zasady zagospodarowania określono jednolicie, tak dla zabudowy podstawowej, jak i zabudów dopuszczalnych. Wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., jak i wyżej przytoczonych regulujących szczegółowo zakres projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisów rozporządzenia planistycznego, odnoszących się do sposobu zapisywania ustaleń w projekcie tekstu i rysunku planu miejscowego wskazuje, że jest dopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego prawa takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach, wszakże pod jednym warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają. Gmina może zatem samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź to precyzyjne zapisy, bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów, pod tym jednak warunkiem, że następuje to bez naruszenia powyższych przepisów. Skoro zaskarżona uchwała nie określa w sposób jednoznaczny przeznaczenia wskazanego powyżej terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, oznaczonego na rysunku planu symbolem literowym 1MN, do tego dla każdego z przeznaczeń ustala tożsame zasady zagospodarowania określone w § 14 planu, to stanowi o uchwaleniu zaskarżonej uchwały z naruszeniem zacytowanych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisów odrębnym, tym samym omówionej zasady uchwalania planu. Po trzecie, stosownie do art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., wójt sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną; część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Plan miejscowy składa się zatem z części tekstowej planu miejscowego, jak i rysunku planu miejscowego. Powyższe także wynika z postanowień § 2 pkt 4 i § 8 ust. 2 rozporządzenia planistycznego, w szczególności w zakresie wskazującym, że "Na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego". Cześć graficzna planu powinna stanowić odzwierciedlenie zapisów części tekstowej i nie może być z nią sprzeczna. To część tekstowa planu zawiera normy prawne, a rysunek planu obowiązuje tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to część tekstowa planu. Sam rysunek (część graficzna) nie jest ani przepisem, ani normą prawną i obowiązuje tylko w łączności z częścią tekstową planu. Rysunek planu miejscowego obowiązuje tylko w takim zakresie, w jakim został opisany w części tekstowej. Z tych względów nie może być rozbieżności pomiędzy częścią tekstową planu a rysunkiem planu. Część tekstowa planu winna znaleźć odzwierciedlenie w części graficznej. Sprzeczność, brak korelacji, spójności należy rozważać w kategoriach naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego (pod. wyroki NSA z 4.12.2019 r. II OSK 3081/18, 17.11.2015 r. II OSK 643/14, 27.09.2013 r. II OSK 1377/13, 18.03.2011 r. II OZ 191/11 i 13.02.2007 r. II OSK 508/06; wyrok WSA w Warszawie z 27.03.2013 r. IV SA/Wa 2673/12; wyrok WSA w Gdańsku z 17.06.2015r. II SA/Gd 318/14). Według § 6 ust. 1 i 2 zaskarżonej uchwały: "1. Następujące oznaczenia graficzne przedstawione na rysunku planu są obowiązującymi oznaczeniami: 1) granica obszaru objętego ustaleniami planu, 2) linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, 3) nieprzekraczalne linie zabudowy, 4) zwymiarowane wzajemne odległości elementów zagospodarowania; 5) tereny o różnym przeznaczeniu podstawowym i dopuszczalnym oraz warunkach zabudowy zagospodarowania - wyznacza się przeznaczenie terenu, oznaczone symbolem: a) MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; b) KDZ - tereny drogi publicznej klasy zbiorczej, c) KDL tereny drogi publicznej klasy lokalnej. 2. Oznaczenia niewymienione w ust. 1 mają charakter informacyjny". Tymczasem według Załącznik nr 1 - rysunku planu do oznaczeń stanowiących ustalenia obowiązujące planu zaliczono oznaczenie granic Obszaru Chronionego [...]. Wykazana sprzeczność pomiędzy treścią uchwały, a jej częścią graficzną - stanowi o naruszeniu wyżej przytoczonych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po czwarte, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 i pkt 10 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji; zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Ponadto zgodnie z § 4 pkt 9 rozporządzenia planistycznego, ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej powinny zawierać: a) określenie układu sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami, b) określenie warunków powiązań sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. W § 14 ust. 1 pkt 14 lit. a i lit. b planu na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem 1MN ustalono minimalną liczbę miejsc parkingowych, tj. 2 miejsca parkingowe na każdy budynek zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, 2 miejsca parkingowe na każdy budynek zabudowy usługowej". Z uregulowania tego wynika, że Rada ustaliła minimalną liczbę miejsc parkingowych dla przeznaczenia podstawowego, czyli zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a nadto tylko dla jednego z przeznaczeń dopuszczalnych, czyli zabudowy usługowej. Pominęła więc w tych ustaleniach inne rodzaje zabudowy, które dopuściła na terenie o funkcji podstawowej 1MN, tj. zabudowy: gospodarczej, związanej z produkcją rolną, inwentarskiej i magazynowej. Według definicji przeznaczenia dopuszczalnego równoważne z przeznaczeniem pod zabudowę usługową. Do tego jeszcze nie określiła ilości miejsc parkingowych w stosunku do powierzchni obiektów usługowych. W odpowiedzi na skargę Rada wskazała, że dla zabudowy związanej z produkcją rolną, zabudowy inwentarskiej i zabudowy magazynowej nie ma potrzeby wyznaczania miejsc parkingowych ze względu na ich charakter, czyli uzupełnienie podstawowego zagospodarowania terenu. Argumentacja ta jest jednak nieprzekonywująca, albowiem zabudowa usługowa również została zaliczona do przeznaczenia dopuszczalnego, czyli jako uzupełnienie przeznaczenia podstawowego. Oznacza to, że plan w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem 1MN nie spełnia dyspozycji wynikającej z § 3 ust. 1 pkt 6, a dotyczącej ustalenia w przedmiotowym planie minimalnej liczby miejsc do parkowania. Brak zachowania wymagań treściowych jakie powinna spełniać uchwała planistyczna określonych art. 15 ust. 2 pkt 6 w zw. z § 4 pkt 9 lit. c rozporządzenia planistycznego świadczy o istotnym naruszeniu zasady co do wskaźników zagospodarowania terenu - liczby miejsc do parkowania. Dalej odnosząc się do kolejnego z obligatoryjnych elementów planu zagospodarowania jakim jest określenie zasada modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej trzeba dodać, że obligatoryjność ustaleń w tym zakresie wynika również z normy art. 4 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którą rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 czerwca 2015 r. (II OSK 1328/15) treść art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 rozporządzenia planistycznego "nie pozostawia wątpliwości, że postanowienia planistyczne w tym zakresie muszą przybierać formę konkretną, ustalając bezpośrednio na przyjętym do opracowania terenie konkretne parametry. Nie sposób zatem przyjąć, by możliwym było zamieszczenie w planie miejscowym jedynie informacji, niewiążących sugestii, czy też zaleceń adresowanych do potencjalnego inwestora lub użytkownika przestrzeni. [...] brak jednoznacznego określenia lokalizacji i przebiegu sieci infrastruktury sprawia, że owe kwestie pozostawione zostały inwestorom, a więc podmiotom nieuprawnionym do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy". W § 13 ust. 1 pkt 2 w zakresie obsługi terenu w infrastrukturę techniczną: a) ustalono utrzymanie przebiegu i lokalizacji istniejących sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej zlokalizowanych na terenie objętym planem, zapewniając możliwość rozbudowy, przebudowy i modernizacji; b) dopuszczono prowadzenie nowych sieci infrastruktury technicznej, pod warunkiem, że nie będą naruszać pozostałych ustaleń planu oraz przepisów odrębnych; dopuszczono lokowanie obiektów infrastruktury technicznej takich jak stacje transformatorowe, podziemne przepompownie ścieków, szczelne zbiorniki na nieczystości ciekłe, przydomowe oczyszczalnie ścieków czy stacje telekomunikacyjne na całym obszarze planu; d) w przypadku kolizji istniejących sieci i urządzeń z planowanymi nowymi obiektami dopuszczono ich przebudowę według przepisów odrębnych. Ustalenia te po pierwsze nie znajdują przełożenia na część graficzną planu (rysunek planu), który w tym przedmiocie nie zawiera żadnych opisanych oznaczeń; po drugie nie określają układu sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami i warunków powiązań z układem zewnętrznym. W uchwale nie określono w sposób jednoznaczny lokalizacji i przebiegu sieci infrastruktury, tak istniejących, jak i planowanych. W świetle przytoczonych regulacji z zakresu zagospodarowania przestrzennego, stanowiska prezentowanego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało stwierdzić istotne naruszenie kolejnej z zasad uchwalania planu dotyczącej systemów infrastruktury technicznej. Po piąte, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. - w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ochrony środowiska, w tym [...] ochrony gruntów rolnych i leśnych. Konkretyzację tej normy odnaleźć możemy w art. 3 ust. 2 u.o.g.r.l., zgodnie z którym ochrona gruntów leśnych (o które w sprawie chodzi) polega na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne. Gruntami leśnymi są grunty: określone jako lasy w przepisach o lasach, zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej oraz pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych (art. 2 ust. 2 u.o.g.r.l. w zw. z art. 3 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach). Przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej (art. 7 ust. 2 pkt 5 u.o.g.r.l.). Zgoda na przeznaczenie gruntu leśnego na cele nieleśne wydawana na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 u.o.g.r.l. następuje w formie decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 104 § 1 k.p.a. (np. uchwała NSA z 29.11.2010 r., sygn. akt II OPS 1/10). Przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, wymagającego zgody, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l.). Jeżeli zatem celem gminy jest doprowadzenie do zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne wówczas organ wykonawczy gminy jest zobowiązany postępować zgodnie z wymogami poniższych regulacji. Stosownie do art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. (w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.z.p.) - wójt po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Wymieniona decyzja stanowiąca zgodę jest zatem aktem stanowiącym konieczną podstawę do zamieszczenia odpowiednich ustaleń w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Brak wymaganej zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele inne niż leśne świadczy o istotnym naruszeniu trybu uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego, tym samym zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. podstawę do stwierdzenia w całości albo w części nieważności ustawy planistycznej. Organ nadzoru trafnie zauważył, że z informacji z rejestru gruntów przekazanych przez Urząd Gminy [...] przy piśmie z 24 października 2019 r. w odniesieniu do niżej wymienionych działek, według stanu na dzień 23 października 2019 r., stwierdzono występowanie gruntów leśnych w granicach terenów oznaczonych symbolami: 1MN, 1KDZ i 1KDL. Chodzi o działki, położone w obrębie [...] miejscowości [...], gmina [...], oznaczone numerami ewidencyjnymi: [...] (grunt leśny – Ls w zakresie powierzchni 1,5854 ha; [...] (grunt leśny – Ls o powierzchni 0,2300 ha); [...] (grunt leśny – Ls o powierzchni 0,4200 ha); [...] (grunt leśny – Ls o powierzchni 0,2500 ha); [...] (grunt leśny – Ls o powierzchni 0,0173 ha). W uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały wskazano, że "W obszarze planu nie występują tereny wymagające zmiany przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne, wymagane Ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 3 lutego 1995 r. (Dz. U. z 2017 poz. 1161). Obszar objęty planem uzyskał ww. zgodę na podstawie decyzji nr [...],[...]". Tymczasem Marszałek Województwa [...] decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2006 r. wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia wyłącznie gruntów rolnych na cele nierolnicze i były to grunty położone we wsiach [...] i [...] w gminie [...] . Natomiast decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2006 r. Marszałek Województwa [...] faktycznie wyraził zgodę na przeznaczenie gruntów leśnych, niestanowiących własności Skarbu Państwa, na cele nieleśne - pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, przemysł i drogi, o łącznej powierzchni 24,0800 ha w gminie [...], w tym położonych we wsi [...]- 0,5200 ha. Niemniej, jak wskazał Wojewoda, zgodnie z przesłaną przez Marszałka Województwa [...] przy piśmie z 29 października 2019 r. dokumentacją dotyczącą wniosku Wójta Gminy [...] z 8 marca 2006 r., uzupełnionego pismem z 9 czerwca 2006 r., o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne wynika, że zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne została wyrażona dla gruntów leśnych o powierzchni 0,5200 ha w ramach działki o numerze ew. [...]. Zgodą tą zatem nie objęto wyżej opisanych gruntów leśnych, położonych we wsi [...], w granicach obszaru objętego ustaleniami kontrolowanego planu. Powyższe oznacza, że organy Gminy [...] przeznaczyły działkę nr [...] pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz pod tereny dróg publicznych klasy zbiorczej i lokalnej oraz część działek nr [...],[...] i [...] pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a nadto część działki nr [...] pod teren zabudowy mieszkaniowej i teren drogi publicznej klasy lokalnej, bez uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Wykazanie, że w przedmiotowym planie przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne (mieszkaniowe i dróg publicznych) powinno być poprzedzone decyzją o uzyskaniu zgody na takie przeznaczenie, a zgody takiej w procedurze planistycznej nie uzyskano, stanowi o istotnym naruszeniu trybu sporządzania planu miejscowego, czyli art. 15 ust. 1 w zw. z art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. oraz naruszeniu przepisów odrębnych, czyli przytoczonych wyżej przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Sąd – wbrew twierdzeniom Rady – podzielił w tej kwestii stanowisko organu nadzoru. Zasadności odmówiono zarzutowi naruszenia ustaleń uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2016 r. w sprawie uchwalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] " w zakresie dopuszczenia na terenie 1MN możliwości realizacji zabudowy magazynowej z racji wskazania w Kierunkach zagospodarowania przestrzennego gminy [...] , Kierunkach zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów, w tym wynikających z audytu krajobrazowego (uwzględniających bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę), że "Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego mogą zawierać inne lub bardziej uszczegółowione ustalenia niż zawarte w Studium – zgodne z zasadą ładu przestrzennego, gdy wyniknie to z dokładniejszego rozpoznania zagadnień będących ich przedmiotem – nie będzie to stanowiło naruszenia ustaleń Studium". Nieuwzględnienie przedmiotowego zarzutu, wobec wykazanego w dotychczasowych rozważaniach istotnego naruszenia szeregu zasad uchwalania planu miejscowego i istotnego naruszenia trybu uchwalania planu miejscowego, nie miało wpływu na wynik sprawy. Zważywszy na fakt, że naruszenie zasad i trybu sporządzania planu miejscowego miało charakter istotny oraz dotyczyło tych postanowień planu, które zasadniczo stanowiły jego podstawę i decydowały o wykonalności, należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w całości. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.