IV SA/Wa 1678/20

Warszawa, 9 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędzia WSA Monika Barszcz po rozpoznaniu 9 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. R, C. R. i W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów oddala skargę.

IV SA/Wa 1678/20 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] maja 2020 r. po rozpatrzeniu odwołania W. R., C. R. i T. R. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta W. Nr [...] z [...].01.2019 r. [...] nakazującą T. R., C. R. oraz W. R. współwłaścicielom działek o nr ew. [...] i [...] obręb L. gm. W. usunięcie zgromadzonych na działce o nr ew. [...] obręb L. odpadów o kodach 17 01 01 w ilości około 1000 m3, 20 02 02 w ilości około 1000 m3 oraz z działki o nr ew. [...] obręb L. odpadów o kodach 20 02 02 w ilości 300 m3, 17 01 01 w ilości około 520 m3 oraz 17 03 02 w ilości około 10 m3. Decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej. Pismem z dnia 21.09.2018 r. znak [...] Burmistrz Miasta W. zawiadomił współwłaścicieli działek o nr ew. [...] i [...] obręb L. o zaplanowanych oględzinach na dzień 8.10.2018 r. Kontrola była związana ze złożoną w dniu 8.08.2018 r., skargą mieszkańców miejscowości L. dotyczącą uciążliwej działalności firm zlokalizowanych w obrębie nieruchomości przy ul. [...] 57. W trakcie kontroli przeprowadzonej 8.10.2018 r. w obecności jednego ze współwłaścicieli nieruchomości C. R. stwierdzono, że na działce o nr ew. [...] obręb L. są magazynowane odpady w postaci mas ziemnych, gruzu rozbiórkowego, zaś na działce o nr ew. [...] obręb L. odpady w postaci mas ziemnych, gruzu rozbiórkowego oraz odpady bitumiczne. Pismem z dnia 29.10.2018 r. Burmistrz Miasta W. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w trybie art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Decyzją nr [...] z dnia [...].01.2019 r[...] Burmistrz Miasta W. nakazał T. R., C. R. oraz W. R. współwłaścicielom działek o nr ew. [...] i [...] obręb L. gm. W.: 1. usunięcie zgromadzonych na działce o nr ew. [...] obręb L. odpadów o kodach 17 01 01 w ilości około 1000 m3,20 02 02 w ilości około 1000 m3 oraz z działki o nr ew. [...] obręb L. odpadów o kodach 20 02 02 w ilości 300 m3,17 01 01 w ilości około 520 m3 oraz 17 03 02 w ilości około 10 m3. Usunięcie odpadów nastąpi poprzez przekazanie firmie posiadającej stosowne zezwolenie w zakresie gospodarki odpadami. Fakt uprzątnięcia odpadów należy udokumentować kartami przekazania odpadów, 2. ustalił termin wykonania powyższego obowiązku: 30 dni od daty uprawomocnienia się decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli współwłaściciele działek, zarzucając, że poczynione w decyzji ustalenia są niezgodne z prawdą. Wskazali, że na działkach zostały zgromadzone w ramach prowadzonej firmy transportowej cenne dla nich materiały, a nie odpady, z przeznaczeniem na potrzeby własne w związku z planowanym zagospodarowaniem działek. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r., poz. 701). Dalej organ wyjaśnił, że w świetle ustawy o odpadach organ gminy, o ile stwierdzi, iż odpady są zgromadzone w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym, jest zobligowany do wydania decyzji, w której zobowiązuje do usunięcia tych odpadów. Decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego w związku z czym jej wydanie, wobec ustalenia określonego stanu rzeczy, jest obligatoryjne. Organ przypomniał, iż odpadami w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy są każde substancje lub przedmioty, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy odpady klasyfikuje się przez ich zaliczenie do odpowiedniej grupy, podgrupy i rodzaju odpadów, uwzględniając: 1) źródło ich powstawania; 2) właściwości powodujące, że odpady są odpadami niebezpiecznymi, określone w rozporządzeniu (UE) nr 1357/2014 i w rozporządzeniu (UE) 2017/997, oraz przepisy wydane na podstawie art. 3 ust. 5; 3) składniki odpadów, dla których przekroczenie wartości granicznych stężeń substancji niebezpiecznych może powodować, że odpady są odpadami niebezpiecznymi. Według obowiązującego rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 9 grudnia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r., poz. 10) jedną z grup odpadów są odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych) - 17 oraz odpady komunalne łącznie z frakcjami gromadzonymi selektywnie - 20. Do odpadów zaliczono m. in. odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów (kod 17 01 01), mieszanki bitumiczne inne niż wymienione w 17 03 01 (kod 17 03 02) oraz gleba i ziemia, w tym kamienie (kod 20 02 02). Organ wskazał, że z akt sprawy - protokołu oględzin z dnia 8.10.2018 r. i załączonych do akt fotografii wynika, że na nieruchomości oznaczonej jako działki o nr ew. [...] i [...] obręb L. gm. W. stwierdzono zaleganie odpadów w postaci odpadów z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych (odpady betonu, gruz betonowy z rozbiórek i remontów oraz mieszanki bitumiczne bez smoły), a więc odpadów klasyfikowanych w ww. rozporządzeniu pod numerami kodów 17 01 01 i 17 03 02 oraz odpady komunalne łącznie z frakcjami gromadzonymi selektywnie (gleba, ziemia i kamienie), a więc odpadów klasyfikowanych w ww. rozporządzeniu pod numerem 20 02 02. Organ I instancji ustalił, iż zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka ozn. nr [...] stanowi łąki trwałe (LV), zaś działka nr [...] stanowi łąki trwałe i pastwiska trwałe (LV i PsV). Zdaniem organu odwoławczego w świetle poczynionych ustaleń, w szczególności oględzin, z których sporządzono również dokumentację fotograficzną, organ I instancji prawidłowo uznał składowanie ww. odpadów za niezgodne z prawem i wymaganiami ochrony środowiska. Organ nie uznał za wiarygodne tłumaczenia właścicieli nieruchomości, iż składowane elementy gromadzone są z przeznaczeniem na potrzeby własne w związku z planowanym zagospodarowaniem działek. Odwołujący się nie przedstawili żadnych dokumentów zezwalających na wykorzystanie ww. odpadów do utwardzenia powierzchni przedmiotowych działek. Organ podkreślił, że korespondencja kierowana przez współwłaścicieli działek do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w W. nie może być dowodem na wykonywanie działań zgodnie z prawem, skoro brak jest jakichkolwiek decyzji organu zezwalających na składowanie odpadów. Ponadto, sposób ich przechowywania i ochrony odbiega od ogólnie przyjętych standardów przechowywania materiałów budowlanych. Z wykonanych fotografii wynika, że co najmniej część materiałów jest ułożona w przypadkowy i niedbały sposób oraz pozarastana krzewami i trawą. Z akt sprawy wynika przy tym, że przedmiotowe odpady są składowane w podobny sposób co najmniej od 2014 r. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2016 r., poz. 93), wydanego w oparciu o art. 27 ust. 10 ustawy, skoro - jak potwierdził C. R. w protokole oględzin (podpisanym bez zastrzeżeń) - zgromadzone na przedmiotowych działkach odpady związane są z działalnością gospodarczą. Oznacza to, że - w świetle obowiązujących przepisów - nie jest możliwe ponowne wykorzystanie zalegających na przedmiotowych działkach odpadów. Odnosząc się zaś do zarzutu, iż błędne jest ustalenie, że postępowanie zostało przeprowadzone w związku ze skargą mieszkańców, organ wyjaśnił, że złożenie skargi nie ma znaczenia dla przeprowadzenia postępowania w sprawie. Obowiązek usunięcia odpadów powstaje bowiem z mocy samego prawa. Posiadacz odpadów jest zobowiązany wykonać go bez wezwania. Jeżeli go nie wykonuje, z zastrzeżeniem art. 26a, wkracza z urzędu organ administracji publicznej, nakazując posiadaczowi usunięcie odpadów. Organ odwoławczy wyjaśnił, że prawidłowo organ I instancji uznał za strony postępowania właścicieli nieruchomości T. R., C. R. i W. R.. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19) ustawy, są oni posiadaczem odpadów, tj. wytwórcą odpadów lub podmiotem będącym w posiadaniu odpadów. Według tego przepisu domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Stosownie do art. 3 pkt 44) ustawy dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1396 z późn. zm.) władający powierzchnią ziemi to właściciel nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający. Z akt sprawy wynika, iż odpady składowane są na nieruchomości T. R., C. R. i W. R., którzy jednocześnie władają ww. gruntem. Organ I instancji ustalił wszystkie okoliczności sprawy, właściwie określił strony postępowania, przeprowadził wszystkie czynności zmierzające do obiektywnego wyjaśnienia sprawy, a także wyjaśnił wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Skargę na decyzje złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. R., C. R. i W. R. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucili, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. uwzględniła argumenty tylko jednej strony. Decyzje organów obu instancji są w wielu przypadkach niezgodne ze stanem faktycznym i naruszają przepisy prawa. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że skargę złożyli wszyscy mieszkańcy lub ewentualnie ich większość. Nie jest to jednak zgodne z prawdą. Ponadto na przedmiotowej nieruchomości nie jest prowadzona żadna działalność przez jakiekolwiek firmy, a tym bardziej działalność uciążliwa. Skargę złożył prawdopodobnie jakiś jeden sąsiad. Skarżący uwzględnili ocenę sąsiada i w międzyczasie wykonali wiele prac zmierzających do zadbania o estetykę działek i ich otoczenia m.in. przez wykonanie ogrodzenia działek oraz uporządkowanie placu przez zmniejszanie materiałów budowlanych ponad niezbędne potrzeby. Wszystkie jak stwierdzono w decyzji "odpady" zostały zgromadzone przez nich w ramach prowadzonej firmy transportowej z przeznaczeniem na potrzeby własne w związku z planowanym zagospodarowaniem działek i stanowią dla nich cenny materiał. Stanowisko w tej sprawie szczegółowo przedstawili już wielokrotnie, m.in.: - w odpowiedzi na pismo Urzędu Miejskiego w W. z dnia 06.03.2014 r. oraz z dnia 02.04.2014 r. - w piśmie z dnia 12.04.2014 r. do Departamentu Opłat Środowiskowych Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w W., - w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu Miejskiego w W. z dnia 19 listopada 2018 r. oraz z dnia 28 listopada 2019 r. Na niektóre z tych pism do dziś nie otrzymali odpowiedzi i z tego względu uznali, że sprawa jest zakończona a argumenty przekonały adresatów tz. Departament Opłat Środowiskowych jak i Burmistrza W.. W trakcie gromadzenia przedmiotowych materiałów jak i korzystania z działek nigdy nie naruszyli przepisów Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r., gdyż działali tak ażeby przepisów tak zarówno Prawa Budowlanego jak i Prawa Wodnego nie naruszać. Skarżący zakwestionowali także wyznaczony 30 dniowy termin na usunięcie " w/w odpadów". Wskazali, że trudno sobie wyobrazić, żeby gromadzone przez nich przez lata materiały mogłyby być wywiezione z działek w przeciągu 30 dni. Taka operacja wymaga po pierwsze znalezienia odpowiedniego miejsca /czyli de facto - zakupu nowej działki/ a po drugie realizacji dużego przedsięwzięcia logistycznego co w każdym przypadku wymaga wielokrotnie dłuższego czasu i w żaden sposób nie jest możliwe do realizacji w przeciągu wyznaczonego przez Burmistrza terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie podlegała uwzględnieniu, ponieważ decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] maja 2020 r. nie narusza przepisów prawa w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie sądu organ odwoławczy rozpatrując przedmiotową sprawę na skutek wniesionego odwołania nie naruszył obowiązków wynikających z art. 7 k.p.a., art. 77 i art. 80 k.p.a., ponieważ zgromadził wyczerpujący materiał dowodowy i dokonał jego obiektywnej, logicznej oceny. Organ nie sporządził jedynie uzasadnienia decyzji w sposób odpowiadający dyrektywie wynikającej z art. 107 § 3 k.p.a. ponieważ nie przedstawił w sposób rzetelny swojego stanowiska w sprawie, nie odniósł się w sposób wystarczający do dokonanej przez siebie oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Uchybienie to nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ materiał dowodowy niewątpliwie przeczy stawianej przez skarżących tezie, że gromadzili na przedmiotowych działkach jedynie materiał budowlany na potrzeby własne związane z planowanym zagospodarowaniem nieruchomości (od lat, a co najmniej od 2011 r.). Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 26 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r., poz. 797 ze zm.). Według art. 26 ust. 1 ustawy posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Stosownie do treści art. 26 ust. 2 w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy przez posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Organ słusznie ocenił, że w przedmiotowej sprawie to skarżący są posiadaczami odpadów ponieważ odpady od lat były gromadzone na stanowiącej ich współwłasność nieruchomości, przy okazji wykonywania działalności gospodarczej przez T. R., ale za wiedzą i zgodą pozostałych współwłaścicieli. Materiał dowodowy nie pozostawia również wątpliwości, choć kwestionują to skarżący, że od lat gromadzą oni i magazynują w dużych ilościach właśnie odpady. Dowód z oględzin potwierdził, że aktualnie magazynowane są odpady o kodach 20 02 02 tj. gleba, ziemia w tym kamienie, 17 01 01 odpady z betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów oraz 17 03 01 mieszanki bitumiczne zawierające smołę. Choć skarżący uważają, że nawiezione odpady stanowią dla nich cenny materiał budowlany, to jednak nie mają racji. Potwierdzają przecież, że odpady o wskazanych kodach były zwożone z budów i innych miejsc wykonywania usług przez T. R.. Skarżący wyjaśniali w piśmie z 7 sierpnia 2013 r. skierowanym do Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska w Wołominie, że uzyskiwali je nieodpłatnie w trakcie wykonywania usług takich jak wykonywanie wykopów i transport materiałów budowlanych i odpadów budowlanych. Pierwotny posiadacz pozbywał się więc ziemi, gruzu, które skarżący magazynowali rzekomo w celach dopuszczalnego odzysku polegającego na ich wykorzystaniu na potrzeby własne do zagospodarowania działek. Z pisma z 1 września 2013 r. skierowanego przez T. R. do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska wynika, że skarżący rozpoczęli gromadzenie odpadów na przedmiotowych działkach zanim wystąpili o wydanie zezwolenia na składowanie i odzysk odpadów, a po uzyskaniu decyzji odmownej, zaprzestali gromadzenia na potrzeby własne i zaczęli pozbywać się nadwyżek. Skarżący nie posiadają więc decyzji zezwalającej na wytwarzanie, zbieranie lub przetwarzanie odpadów, która uwzględniałaby możliwość ich magazynowania na przedmiotowych działkach. Skarżący kwestionują zasadność nałożenia na nich obowiązku usunięcia odpadów. Uważają, że w zakresie nawiezienia odpadów na przedmiotowe działki działali legalnie, gdyż jako osoby fizyczne mogli nawieźć i poddać odzyskowi określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku ilość odpadów. Należy przypomnieć, że co do zasady według art. 41 ustawy o odpadach prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Skarżący niewątpliwie takiego zezwolenia nie posiadają. Stosownie do treści art. 30 ust. 1 ustawy zakazane jest przetwarzanie odpadów poza instalacjami lub urządzeniami. Jak wynika z ust. 2 tego przepisu, dopuszczony jest odzysk poza instalacjami lub urządzeniami w przypadku: 1) odzysku w procesie odzysku R10, o którym mowa w załączniku nr 1 do ustawy, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 4; 2) rodzajów odpadów wymienionych w przepisach wydanych na podstawie ust. 5, poddawanych odzyskowi, zgodnie z warunkami określonymi w tych przepisach, w procesach odzysku R3, R5, R11 i R12, o których mowa w załączniku nr 1 do ustawy; 3) osób fizycznych prowadzących kompostowanie na potrzeby własne. Wymogiem określonym w ust. 3 tego przepisu jest to, że odzysk poza instalacjami lub urządzeniami, o którym mowa w ust. 2, może być prowadzony, jeżeli nie stwarza zagrożenia dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi oraz jest prowadzony zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych odpowiednio na podstawie ust. 4 lub 5. Zgodnie z art. 27 ust. 8 ustawy osoba fizyczna i jednostka organizacyjna niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi tylko takie rodzaje odpadów, za pomocą takich metod odzysku, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, i w takich ilościach, które mogą bezpiecznie wykorzystać na potrzeby własne. Z przepisów wykonawczych do ustawy o odpadach tj. rozporządzenia Ministra Środowiska z 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku wynika, że odpady o kodzie 17 01 01 mogą być wykorzystywane do utwardzania powierzchni, budowy fundamentów, wykorzystania jako podsypki pod posadzki na gruncie po rozkruszeniu odpadów, jeśli jest to konieczne do ich wykorzystania, a odpady o kodzie 20 02 02, do utwardzania powierzchni. Wszystkich tych dopuszczalnych metod odzysku odpadów dotyczy wymóg zachowania przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego (proces R5). Wówczas, w przypadku utwardzania powierzchni dopuszczalna maksymalna ilość odpadów do przyjęcia wynosi 0,2 Mg/m2 utwardzanej powierzchni, a w przypadku budowy fundamentów dopuszczalna maksymalna ilość odpadów do przyjęcia wynosi 0,2 Mg/m3 fundamentu lub podsypki pod posadzki na gruncie. Podjęte przez skarżących działania związane z nawiezieniem odpadów i ich magazynowaniem na działkach nie miały charakteru związanego z istniejącym czy też powstającym obiektem budowlanym i nie służyły ani budowie fundamentów, ani utwardzeniu gruntu w takim znaczeniu, jak należy rozumieć to pojęcie na gruncie prawa budowlanego. Przepisy stanowiące wyjątek od zasady posiadania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, wiążą uprawnienie do odzysku określonych rodzajów odpadów z działaniem na własne potrzeby osoby fizycznej oraz ze zgodnością tych działań z przepisami Prawa budowalnego i przepisów odrębnych. Organ słusznie ocenił, że twierdzenia skarżących o gromadzeniu odpadów przeznaczonych na potrzeby własne nie są wiarygodne. Przywoływana przez skarżących korespondencja prowadzona z Gminą, WIOŚ i Urzędem Marszałkowskim nie stanowi dowodu na poodejmowanie przez skarżących działań zgodnych z prawem. Wynika z niej raczej, że skarżący najpierw podjęli działania polegające na gromadzeniu odpadów, zanim podjęli starania o uzyskanie zezwolenia. Skarżący od lat wykorzystują jako argument przemawiający za utrzymywaniem tego stanu rzeczy rzekomy zamiar zagospodarowania przedmiotowych działek przy wykorzystaniu nawiezionych odpadów. W przywoływanej już korespondencji, a w szczególności w piśmie z 7 sierpnia 2013 r. powoływali się na zamiar budowy domu, ogrodzenia, wyrównania terenu. Dotychczas nie przedstawili żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że planowana jest realizacja obiektu budowlanego przy której mogą być poddane odzyskowi na potrzeby własne odpady. Organ słusznie uznał, choć nieprzekonująco uzasadnił, odnosząc się tylko do twierdzenia, że odpady zostały zgromadzone w ramach prowadzonej przez T. R. działalności gospodarczej, że skarżący nie są uprawnieni do odzysku odpadów na zasadach określonych w w/w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 10 listopada 2015 r. Istotne jest to, że nie ma żadnych przesłanek wskazujących, że tak duża ilość odpadów magazynowana przez skarżących mogłaby być poddana odzyskowi na potrzeby własne ściśle określonymi metodami odzysku, o których była wcześniej mowa. Opierając się tylko na przybliżonych ogólnodostępnych (internet) danych z których wynika, że 1m3 gruzu waży od 1500 do 2000 kg, a 1m3 ziemi ok 1800 kg należy zauważyć, że zgromadzona ilość odpadów ok. 2800 m3 jest o wiele większa (w przybliżeniu o połowę ) w stosunku do ilości odpadów, które mogłyby być poddane odzyskowi na potrzeby własne osób fizycznych, gdyby można było założyć, że utwardzona mogłaby zostać cała powierzchnia obu działek. Skarżący magazynują odpady od wielu lat, tymczasem ww. rozporządzenie określa dopuszczalne ilości, które mogą być poddane odzyskowi na potrzeby własne i magazynowane w ciągu roku. Oznacza to, że nie jest dopuszczalne magazynowanie dopuszczalnej ilości odpadów dłużej niż rok. Skarżący nie wykazali w sposób przekonujący, że wyznaczony w decyzji 30 dniowy termin usunięcia odpadów od daty uprawomocnienia się decyzji został nieprawidłowo określony. W decyzji wskazano, że usunięcie odpadów ma nastąpić przez przekazanie ich podmiotowi posiadającemu zezwolenie. Skarżący mają wystarczająco dużo czasu do uprawomocnienia się decyzji na przygotowanie się do tego przedsięwzięcia. Przede wszystkim nie mogą zakładać, że realizacja nałożonego obowiązku miałaby polegać na kupieniu przez nich innej działki i dalszym nielegalnym magazynowaniu odpadów w nowym miejscu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) oraz art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), sąd oddalił skargę.