IV SA/Wa 1595/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Sobocha po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcie bez odszkodowania decyzji udzielającej zezwolenie prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Pismem z dnia 4 czerwca 2014 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2014 r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona skarżąca wskazała, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów może spowodować trudne do odwrócenia skutki i niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Strona skarżąca, podała, że pozbawienie uprawnień stanowić będzie zagrożenie dla konkurencyjności spółki, a nawet dla jej dalszego funkcjonowania. Podkreślono także, że cofnięcie zezwolenia spowoduje, znaczne szkody wynikające z niemożności prowadzenia przez Spółkę działalności i zgodnie z treścią art. 47 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, o kolejne pozwolenie o wydanie zezwolenia Spółka będzie mogła występować dopiero po upływie dwóch lat. Wskazano dodatkowo, iż niektóre odpady miały zostać wykorzystane m.in. do utwardzania powierzchni terenów, przebudowy dróg. W ocenie Spółki powyższe okoliczności uzasadniające wniosek wstrzymują wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W nawiązaniu do wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że strona skarżąca bardzo lakonicznie uzasadniła wniosek, podnosząc jedynie, że pozbawienie uprawnień stanowić będzie zagrożenie dla konkurencyjności spółki, a nawet dla jej dalszego funkcjonowania. Podkreślono także, że cofnięcie zezwolenia spowoduje, znaczne szkody wynikające z niemożności prowadzenia przez Spółkę działalności. Na poparcie tych twierdzeń nie przedstawiła jednak żadnych dowodów. Nie udokumentowano przy tym w żaden sposób aktualnej sytuacji majątkowej spółki i ewentualnego wpływu na nią poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji, nie wskazano także konkretnie ilu pracowników zatrudnia strona skarżąca i ilu z niech utraciłoby pracę w następstwie wykonania decyzji, nie podano także na czym dokładnie miałoby polegać, że pozbawienie uprawnień stanowić będzie zagrożenie dla konkurencyjności spółki, a nawet dla jej dalszego funkcjonowania z wykonaniem decyzji i jakie z tym wiązałyby się koszty, co mogłoby umożliwić określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w przepisie art. 63 § 1 p.p.s.a. Tymczasem, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04). Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, iż podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. post. NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r. II FSK 498/12, z dnia 10 maja 2011 r. II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r. II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 I FZ 219/11, z dnia 26 listopada 2007 II FZ 338/07). Podkreślić należy, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie omawianych przesłanek oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.