IV SA/Wa 1583/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

A. K. (dalej zwana "Skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą na decyzję Wojewody [..] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Jednocześnie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na możliwość wyrządzenia znacznej szkody w przypadku wykonania tej. Decyzji. Skarżąca argumentowała, iż jej były mąż po wydaniu zaskarżonej decyzji utrudnia jej zamieszkiwanie w ww. lokalu poprzez zmianę zamków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu obciąża wnioskodawcę i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Ocena czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwe jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli zaskarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie trzeba mieć jednak na względzie przedmiot decyzji objętej wnioskiem, o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja orzekająca o wymeldowania skarżącej, zatem ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Skutki decyzji o wymeldowaniu nie mają charakteru nieodwracalnego, decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, tym samym nie może powodować skutków powołanych we wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Potwierdza jedynie, że stałe miejsce pobytu osoby, niezależnie od przyczyn zmiany tego miejsca, jest inne niż dotychczas. A zatem ewidencja ludności, służąca rejestrowaniu pobytu, ma charakter wyłącznie porządkowy, co oznacza, że zameldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień (praw przedmiotowych i podmiotowych) do lokalu, ani prawa do ewentualnego przebywania w nim (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2016 r., sygn. akt II OZ 44/16). Ewentualne wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest więc w okolicznościach niniejszej sprawy bezpośrednim wynikiem wykonania takiej decyzji (por. postanowienia NSA z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II OZ 186/14, Lex 1450973 i z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1064/12, Lex 1240782, z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II OZ 446/18). Wobec tego odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie pozbawi skarżącej prawa do przebywania w lokalu. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wystąpią więc, jako bezpośredni skutek wykonania decyzji, tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.