IV SA/Wa 1422/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), Sędziowie asesor WSA Wojciech Białogłowski, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. Jagoda Słowik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2024 r. sprawy ze skargi J.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 marca 2023 r. nr KOA/2402/Wo/22 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 7 marca 2023r., znak KOA/2402/Wo/22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: organ), po rozpatrzeniu odwołania J. C. (dalej: skarżący) od decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2021 r. znak: [...], o umorzeniu postępowania w sprawie zakłócenia stosunków wodnych na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie J. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Stan sprawy przestawiał się następująco. Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak [...], zobowiązał R. M., właścicielkę działki nr [...] położonej we wsi J., do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom powstałym w wyniku naruszenia stanu wody na gruncie tj. na działkach oznaczonych ewidencji gruntów nr [...] i nr [...], poprzez wykonanie rowu przebiegającego po działce nr [...], wzdłuż usypanej grobli (drogi dojazdowej), od południowego krańca stawu znajdującego się na działce nr [...] do kanału [...], w terminie do dnia [...] października 2010 r. W uzasadnieniu tejże decyzji, organ I instancji wskazał, iż jak wynika z opinii biegłego wykonany na działce nr [...] staw i grobla na działce nr [...] tylko w niewielkim stopniu utrudniają przepływ wód powierzchniowych. Nadto organ wskazał, iż ustalony w sentencji sposób wykonania urządzeń zapobiegających powstałym szkodom jest najbardziej skutecznym sposobem obniżenia zawilgocenia. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, iż na podstawie materiału dowodowego nie można jednoznacznie ocenić wskutek jakich działań i kogo doszło do zmiany stosunków wodnych na terenie wsi J.. W świetle tak zebranego w sprawie materiału dowodowego organ ponownie rozpatrując sprawę, winien rozważyć, czy nie zachodzi konieczność zasięgnięcia ponownie opinii biegłego w zakresie przez czyje i jakie działania doszło do zmiany stosunków wodnych na przedmiotowych działkach. Nie można bowiem wykluczyć, iż do zmiany stosunków wodnych doszło zarówno wskutek działań właściciela działki nr [...] jaki i działki [...]. Dopiero po tak poczynionych ustaleniach możliwe będzie wydanie należycie uzasadnionej decyzji która będzie zawierała zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...], zobowiązał R. M., do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom powstałym w wyniku naruszenia stanu wody na gruncie, tj. na działkach nr [...] i nr [...] oraz umorzył postępowanie w stosunku do R. C., właściciela działki nr [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...], Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wskazując, że skoro w ocenie biegłego J. M. nie doszło do zakłócenia stosunków wodnych na gruncie ze szkodą dla działek sąsiednich, a co więcej nastąpiła ich poprawa, to uzasadnione wątpliwości budzą wskazane czynności konieczne do wykonania dla zapewnienia i uzyskania poprawy stosunków wodnych na tych gruntach. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że Wójt Gminy M. w żaden sposób nie odniósł się do podnoszonych w toku postępowania argumentów, jak również zgłaszanych wniosków dowodowych, a tym samym naruszył przepis art. 107 § 3 Kpa. Jednocześnie Kolegium wskazało, aby ponownie prowadząc postępowanie, organ wziął również pod uwagę wniosek J. C. o objęcie postępowaniem zmiany stanu wody na terenie działki nr [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...], Wójt Gminy M. zobowiązał R. C., właściciela działki nr [...], położonej w obrębie J. oraz R. M., właścicielkę działki nr [...] położonej w obrębie J., do odtworzenia rowu odwadniającego na działce nr [...], zgodnie z decyzją Starosty S. z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o zobowiązaniu R.M., właścicielki działki nr [...] położonej w obrębie J., do odtworzenia otwartego rowu odwadniającego na działce nr [...], odprowadzającego wody do Kanału [...], w km biegu kanału [...], umocnienia skarpy rowu mieszanką traw, zgodnie z decyzją Starosty S. z dnia [...] stycznia 2011 r. znak: [...] oraz wyprofilowania terenu działki nr [...] w sposób umożliwiający spływ wód w kierunku rowu odwadniającego, a także o umorzeniu postępowania w stosunku do R. C. właściciela działki nr [...], położonej w obrębie J.. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1841/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...]. w uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że organ winien wyjaśnić jakie i na jakich konkretnie gruntach R. C. prowadzi działania zmieniające stan wody na gruncie o negatywnym, o ile to stwierdzi, wpływie na działki skarżącego J. C.. W ocenie Sądu zatem, koniecznym będzie sporządzenie opinii z przedstawieniem kierunków spływu wody na całym terenie, którego dotyczy sprawa, wskazanie danych w zakresie rzędnych terenu dla udokumentowania jego spadków, wskazania kierunków spływu wody, z jakiego kierunku wyprofilowanie terenu działki nr [...] miałoby zostać przeprowadzone i w jaki sposób, celem umożliwienia spływu wód w kierunku rowu odwadniającego,, a nadto szkicu otwartego rowu odwadniającego na działce nr [...] odprowadzającego wody do Kanału [...] ze wskazaniem dokładnych jego parametrów. Dopiero uwidocznienie tych elementów wraz Z kierunkami spływu wody pozwoli na właściwe rozpoznanie sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...], Wójt Gminy M. umorzył postępowanie w sprawie zakłócenia stosunków wodnych na działkach nr nr [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie J. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...], Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wskazując, że organ pierwszej instancji nie wypełnił więżących w sprawie wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, czym doprowadził do niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją z dnia [...] maja 2021 r. znak: [...], Wójt Gminy M. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie zakłócenia stosunków wodnych na działkach nr nr [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie J.. Decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r., znak: [...], Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wskazując, że ponownie prowadząc postępowanie organ pierwszej instancji winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające zgodnie ze wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1841/18, a zatem uzupełnić akta sprawy o opinię biegłego odnoszącą się do wskazanych w wyroku kwestii, w tym wyjaśnienia kwestii podniesienia terenu na działkach nr [...] i [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r., znak: [...], Wójt Gminy M. umorzył postępowanie w sprawie zakłócenia stosunków wodnych na działkach nr nr [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie J.. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. C., zarzucając organowi pierwszej instancji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 marca 2023r., znak KOA/2402/Wo/22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji podzielając jego stanowisko. Uzasadniając swoje orzeczenie organ wskazał, że działał w trybie art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponownie prowadząc postępowanie organ pierwszej instancji uzupełnił akta o opinię w sprawie oceny stosunków wodno-gruntowych na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i nr [...] położonych w m. J., gm. M., sporządzoną w dniu 1 marca 2022 r. przez J. M., a także wypisy z ewidencji gruntów oraz mapy z geodezyjnym pomiarem wysokościowym z określeniem kierunku spadków terenu na działkach nr [...]., [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i nr [...], sporządzone przez geodetę uprawnionego inż. M.S.. W ocenie organu czynności te pozwoliły wyjaśnić wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, a tym samym spełniły wiążące w sprawie wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł J. C. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów, które miały jego zdaniem istotny wpływ na wynik sprawy, i które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania oraz oceny całokształtu materiału dowodowego. 1. Rażące naruszenie przepisów procesowych: a) rażące naruszenie art, 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 15 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, a w konsekwencji art. art. 29 ust, 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Ustawy Prawo wodne, b) bezzasadne nadużycie art. 105 §1 k.p.a. przez organ I instancji, poprzez uznanie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe z powodu, że wykonanie urządzenia wodnego przez właściciela gruntu na działkach nr [...] i [...] nie wpłynęły negatywnie na zmiany stosunków wodnych na przyległych gruntach, w sytuacji, że to nie urządzenie wodne lecz wywyższenie terenu ponad przyległe tereny spowodowały takie zmiany i szkody, c) naruszenia art. 61 § 1 k.p.a., art. 104 § 1 i 2 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie przedmiotu sprawy w ramach jego wniosku, nie wydania decyzji oraz brak uzasadnienia prawnego i faktycznego postępowania w przedmiocie naruszenia stanu wody na działce nr [...] i [...], które wpływa szkodliwie na działkę nr [...], d) rażące naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., oraz art. 85 § 1 k.p.a., poprzez jego zaniechanie tj. pominięcie potrzeby wykonania, przeprowadzenia dowodu z oględzin terenu na okoliczność wywyższenia i utwardzenia terenu na działce nr [...]. e) rażące naruszenie art. 7 k.pa. w zw. żart. 77 &1 k.p.a. art. 78 k.p.a. i art. 80k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, mylną lub co najmniej niepełną wykładnie stanu faktycznego i prawnego tj. niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego strony, nie podjęcie niezbędnych kroków do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, nieuwzględnienie żądania strony dot. przeprowadzenia dowodu, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodu, w tym pominięcie moich wniosków i zarzutów do opinii biegłych, pominięcie konieczności wyprofilowania terenu działki [...] zawartej w opinii biegłego hydrogeologa oraz wskazań WSA w Warszawie, pominięcie potrzeby wykonania przeprowadzenia dowodu na okoliczność nasypów obwałowanych stawów na działce nr [...] i [...], w kontekście zahamowania odpływu wody z działek nr [...] i [...], f) obrazę art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez uchylenie się od wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 9 kwietnia 2019 r., g) naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., w zw. z art. 79 § 1 i 2 k.p.a. i art. 81 k.p.a. - poprzez niezawiadomienie strony J. C. o miejscu i terminie przeprowadzeniu dowodów biegłych i oględzin a tym samym brania udziału w tych czynnościach, pozbawienie mnie, prawa do możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzenia tych dowodów oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów sprawie przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, h} naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez zaakceptowanie nie podania właściwej podstawy prawnej przez organ I instancji, wadliwego sporządzenie uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia tj. brak uzasadnienia prawnego, błędnego i niewystarczającego uzasadnienie faktycznego postępowania w przedmiocie naruszenia stanu wody na działce nr [...] i nr [...], które wpływa szkodliwie na działki nr [...] oraz [...], nie odniesienie się do zarzutów podnoszonych przez stronę. Brak odniesienia się do żądań i wniosków strony, zaniedbanie skonfrontowania różnic w opiniach ekspertów i nie ustosunkowania się do rozbieżności w opiniach, 1) naruszenie art. 128 k.p.a. poprzez uznania przez organ Ił instancji> że zarzuty odwołania nie wskazują na konkretne uchybienia zarówno w przeprowadzonym postępowaniu, jak i w sporządzonej w toku postępowania opinii. 2. Obrazę prawa materialnego tj.: a) art. 29 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - obowiązującą w dniu wszczęcia postępowania w sprawie, przed ustawą z dnia 20.07.2017 r. Prawo wodne, w zw. z art. 75 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez jego błędną wykładnie, nieuwzględnienie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia oraz jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego umorzenie w całości postępowania w sprawie naruszenia stosunków wodno-gruntowych na działkach nr [...],[...], [...], [...] i [...], położonych w obrębie m. J.- i bezpodstawną odmowę nakazania R- C. przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapewniających skuteczne zapobieganie szkodom, ponieważ z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że został naruszony stan wody ze szkodą na grunty sąsiednie, b) art. 75 ust 1 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez nieuwzględnienie, że wybudowanie stawu doprowadziło do zniszczenia gleby, ukształtowania terenu oraz nieuwzględnienie tego przepisu w podstawie prawnej rozstrzygnięcia. c) art. 65 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez nieuwzględnienie tego przepisu w rozstrzygnięciu oraz w podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b i c ppsa skarżący wniósł o: 1. Uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, 2. Przekazanie organowi II instancji akt sprawy w przedmiocie naruszenia stanu wody na działce nr [...] i [...], które wpływa szkodliwie na działkę nr [...] oraz w przedmiocie naruszenia stanu wody na działkach nr [...] i [...], które wpływa szkodliwie na działki nr [...] i [...], w celu przekazania organowi prowadzącemu postępowanie do zebrania pełnego materiału dowodowego i wydania stosownego rozstrzygnięcia skutecznie eliminującego powstające szkody. 3. Zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu administracyjnym była decyzja z dnia 7 marca 2023r., znak KOA/2402/Wo/22, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpatrzeniu odwołania J. C., od utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2021 r. znak: [...], o umorzeniu postępowania w sprawie zakłócenia stosunków wodnych na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie J.. Przede wszystkim należy wskazać, że zasadnie organ zaznaczył, że organy procedowały w rygorze art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W zapadłym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1841/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że o ile wobec R. M. organ I instancji poczynił stosowne ustalenia o tyle nie dokonał ich w pełni w stosunku do R. C.. Organ oparł się bowiem wyłącznie o opinie wskazujące na brak przyczynienia się ww do zmiany stanu wodnego poprzez wykopanie stawu. Jednocześnie jednak organy obu instancji nie ustaliły czy inne działanie R. C. na działkach wskazanych przez skarżącego a nie poddanych szczegółowej analizie, także mogły się przyczynić do zaburzenia stosunków wodnych na przedmiotowym gruncie. Zdaniem Sądu organ I instancji powinien był wziąć pod uwagę wszystkie sugestie skarżącego podnoszone w toku postępowania administracyjnego, w których wskazuje na zalewanie jego działek przez R. C.. W tym zakresie organ winien wyjaśnić jakie i na jakich konkretnie gruntach R. C. prowadzi działania zmieniające stan wody na gruncie o negatywnym, o ile to stwierdzi, wpływie na działki skarżącego. Trzy opinie oceny stosunków wodnych sporządzone na potrzeby postępowania przez mgr inż. K. K. w czerwcu 2010 r. oraz przez J. M. w styczniu 2012 r, a także opinia w dr M. F. w zakresie ocen oddziaływania na środowisko, w zakresie postępowania wodnoprawnego oraz z zakresu hydrologii, a także ocena stosunków wodno-gruntowych na ww działkach nr [...], nr [...] i nr [...] sporządzona przez mgr inż. K. K. w dniu 23 sierpnia 2011 r. Zdaniem Sądu, wszystkie opinie w swojej treści, wbrew stanowisku skarżącego, były zbieżne co do faktu niewielkiego wpływu, wykonanego na działce nr [...] stawu i grobli na działce nr [...], na utrudnienia w przepływie wód powierzchniowych. Jednocześnie jednak nie objęły one, zgodnie z powyższym, całości terenu podlegającego analizie. W konkluzji Sąd stwierdził, że koniecznym będzie sporządzenie opinii z przedstawieniem kierunków spływu wody na całym terenie, którego dotyczy sprawa, wskazanie danych w zakresie rzędnych terenu dla udokumentowania jego spadków, wskazania kierunków spływu wody, z jakiego kierunku wyprofilowanie terenu działki nr [...] miałoby zostać przeprowadzone i w jaki sposób, celem umożliwienia spływu wód w kierunku rowu odwadniającego,, a nadto szkicu otwartego rowu odwadniającego na działce nr [...] odprowadzającego wody do Kanału [...] ze wskazaniem dokładnych jego parametrów. Dopiero uwidocznienie tych elementów wraz z kierunkami spływu wody pozwoli na właściwe rozpoznanie sprawy. W tak określonych przez Sąd w wyroku z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1841/18 okolicznościach, należało ocenić czy organy właściwie zastosowały przepis art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne (tj. Dz.U. z 2023r. poz.1478 ze zm.) Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu, jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Analiza przytoczonego przepisu prowadzi do nie budzącego wątpliwości wniosku, iż ewentualne wydanie przez właściwy organ decyzji nakazującej właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom bezwzględnie wymaga uprzedniego wykazania, iż właściciel gruntu istotnie zmienił stan wód na gruncie a nadto, że zmiana ta szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie - por. szerzej np. J. Szachułowicz: Prawo wodne. Komentarz. Warszawa 2006, s. 105. Wydanie takiej decyzji w innych warunkach byłoby bowiem niedopuszczalne. W konsekwencji, wydanie takiej decyzji w realiach przedmiotowej sprawy, wymagało jednoznacznego ustalenia osób, które nie tylko spowodowały zmianę stosunków wodnych lecz nadto taką ich zmianę, która wpłynęła szkodliwie na grunty sąsiednie. mówi o nakazaniu właścicielowi gruntów, który spowodował zmianę stanu wody na gruncie przywrócenie stanu poprzedniego na tej nieruchomości, której jest właścicielem. Ponownie prowadząc postępowanie organ pierwszej instancji uzupełnił akta o opinię w sprawie oceny stosunków wodno-gruntowych na działkach nr nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i nr [...] położonych w m. J., gm. M., sporządzoną w dniu 1 marca 2022 r. przez J. M., a także wypisy z ewidencji gruntów oraz mapy z geodezyjnym pomiarem wysokościowym z określeniem kierunku spadków terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...] i nr [...], sporządzone przez geodetę uprawnionego inż. M. S.. Po analizie w/w materiałów Sąd oddzielił ocenę organu, że spełnione zostały wiążące w sprawie wytyczne zawarte w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ze sporządzonej opinii wynika, że na działce nr [...] wykonano rurociąg odprowadzający wodę z najniższego punktu działki, który również odprowadza wodę z działki nr [...]. W ocenie biegłego – której skarżący nie przeciwstawił się np. składając kontropinię innego biegłego - nie jest zasadne wyprofilowanie działki nr [...] ponieważ rurociąg, wybudowany zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym, spełnia swoje funkcje odprowadzając nadmiar wody do kanału [...]. Z opinii biegłego wynika również, że wybudowanie na działce nr [...] stawu przyczyniło się do poprawy warunków gruntowo-wodnych i nie sposób podzielić zarzutów, co do negatywnego wpływu tych działań na działki skarżącego. Zgodnie z wytycznymi Sądu dotyczącymi uwzględnienia stosunków wodnych na wszystkich wskazanych działkach, biegły określił kierunki i spadki wody, w tym wód opadowych i roztopowych (pkt 6.2 opinii). Z ustaleń tych wynika, że z działek stanowiących własność skarżącego tj. działki nr [...] od strony północnej woda wpływa do lokalnego zagłębienia na działce nr [...], a południowej części spływa w kierunku kanału [...], w części zachodniej spływa w kierunku działki nr [...], zaś przy granicy z działką [...] spływa w jej kierunku. Z działki nr [...] woda spływa w kierunku stawu na działce nr [...], zaś z działek nr [...], nr [...] woda spływa w kierunku kanału [...]. Biegły wskazał również, że działki nr [...], [...], [...] i [...], położone po południowej stronie kanału [...] od zawsze były zalewane wodami opadowymi i roztopowymi. Na działkach nr [...] i nr [...] nie zostały naruszone stosunki wodne poprzez wywyższenie ich terenu. Należy zgodzić się z organem, że w postępowaniu o naruszenie stosunków wodnych obowiązkiem organu jest ustalenie, czy doszło do zmiany stosunków wodnych na gruncie. Jeżeli odpowiedź jest pozytywna, organ winien jednoznacznie ustalić, kto i kiedy zmiany tej dokonał, na czym ona polegała, jaki był stan wód przed dokonaniem zmiany i jaki po jej dokonaniu, oraz jak zmiana wpłynęła na stosunki wodne w terenie, a przede wszystkim czy wpływ ten jest szkodliwy dla gruntów sąsiednich tj. czy powoduje lub może powodować powstanie szkody. W ocenie Sądu, organ w oparciu o opinię biegłego, prawidłowo ustalił, że nie doszło do zmiany stosunków wodnych na gruncie. Należało podzielić stanowisko organu, że sporządzona w zakreślonych przez Sąd granicach opinia, a jest jasna, logiczna, spójna i wiarygodna, zaś wyciągnięte przez biegłego wnioski nie są ze sobą sprzeczne, a ponadto znajdują potwierdzenie w innych, sporządzonych uprzednio w toku postępowania opiniach. Ma również rację organ, że ocena opinii ma charakter formalny, bowiem niedopuszczalne jest wkraczanie w merytoryczną zasadność takiej opinii, a to z racji tego, że w przeciwieństwie do biegłego, organ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi. Oceniając opinię w tych ramach Sąd nie znalazł podstaw do podważenia jej wiarygodności, zaś zarzuty skargi stanowiące polemikę w ustaleniami biegłego oraz organu nie wskazują na konkretne uchybienia zarówno w przeprowadzonym postępowaniu, jak i w sporządzonej w toku postępowania opinii. Organ w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia ocenił zebrane dowody działając zgodnie z art. 7, art. 77§1 i art. 80 kpa . Uzasadnienie faktyczne spełnia przesłanki z art. 107 § 3 K.p.a., zawierając wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, a uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Nie doszło w trakcie rozpoznawania sprawy do naruszenia przez organ art. 11 K.p.a (zasady przekonywania). W ocenie Sądu, organ dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i wysnuły prawidłowe wnioski, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia zakłócenia stosunków wodno – gruntowych na działkach objętych postępowaniem. W tych okolicznościach zasadnie uznano, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe i orzeczono o jego umorzeniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.D.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.