IV SA/Wa 1290/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.) na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę.

A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lutego 2018 r. nr [...], który uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] września 2017 r. nr [...] w zakresie dotyczącym kary pieniężnej i w tym zakresie orzekł karę pieniężną w wysokości 90 000 zł (słownie: dziewięćdziesiąt tysięcy złotych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę jako spóźnioną należało odrzucić Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), powoływana dalej jako "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja z [...] lutego 2018 r. została prawidłowo doręczona stronie skarżącej w dniu 27 lutego 2018 r. (data wpisana na zawrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji). Oznacza to, że ostatni dzień trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi przypadał na dzień 29 marca 2018 r. Niniejsza skarga została nada w dniu 30 marca 2018 r. za pośrednictwem operatora pocztowego. Z powyższego bezsprzecznie wynika zatem, że skarga została nadana z uchybieniem terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.