II OZ 802/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1290/18 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1290/18, odrzucił wniosek A. S. o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji A. S. w piśmie z dnia 5 marca 2019 r. zwróciła się do tego Sądu z wnioskiem o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Następnie, w wykonaniu wezwania Sądu, w piśmie z dnia 12 kwietnia 2019 r. oświadczyła, że pismo z dnia 5 marca 2019 r. w istocie stanowiło wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jak wynika z akt sprawy wezwanie Sądu do uzupełnienia braków wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zostało prawidłowo doręczone skarżącej w dniu 26 lutego 2019 r., a zatem siedmiodniowy termin do jego wykonania upływał w dniu 5 marca 2019 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków uprzedniego wniosku został nadany w tym samym dniu, tj. 5 marca 2019 r., a zatem w terminie otwartym do wykonania wezwania Sądu. W ocenie Sądu meriti, przedwczesny wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej należało uznać za niedopuszczalny z mocy ustawy (por. art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej P.p.s.a.), co w konsekwencji skutkowało jego odrzuceniem. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przywrócenie jej terminu do wniesienia skargi w taki sposób, aby został jej nadany bieg. Wskazała, że poprzez odrzucenie skargi zostanie pozbawiona możności obrony swoich praw przed sądem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 46 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać oznaczenie rodzaju pisma i osnowę wniosku lub oświadczenia (warunki formalne pisma). Oznacza to, że pismo strony kierowane do sądu administracyjnego powinno zostać oznaczone zgodnie z jego przeznaczeniem oraz treścią, która z kolei winna w sposób precyzyjny odzwierciedlać wniosek czy żądanie stanowiące jego przedmiot. Stosownie do regulacji art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skoro więc pismo skarżącej z dnia 30 lipca 2018 r., zawierające m.in. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, było obarczone brakami, tj. skarżąca nie zawarła w nim przyczyn uchybienia terminu, ani nie nadesłała żadnych dokumentów uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu tego terminu, to Sąd pierwszej instancji słusznie zarządzeniem z dnia 21 stycznia 2019 r. wezwał skarżącą do jego uzupełnienia w ciągu 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Zaznaczyć przy tym należy, że zakreślony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu, wynikający z art. 49 § 1 P.p.s.a., jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany przez sąd, gdyż przepisy prawa nie dopuszczają takiej możliwości. W tej sytuacji nie mogło odnieść skutku pismo skarżącej z dnia 5 marca 2019 r. z wnioskiem o wydłużenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przywrócenie terminu. Z tego też względu skarżąca została zasadnie wezwana do sprecyzowania swojego pisma, czy stanowi ono wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W piśmie z dnia 12 kwietnia 2019 r. skarżąca jednoznacznie wskazała, iż jej pismo z dnia 5 marca 2019 r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaskarżonym obecnie postanowieniem odrzucił ww. wniosek jako przedwczesny, na podstawie art. 88 P.p.s.a., gdyż został on wniesiony w terminie otwartym do wykonania wezwania Sądu z dnia 8 lutego 2019 r. o uzupełnienie braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W konsekwencji nie można przyjąć, że zaskarżone postanowienie narusza konstytucyjną zasadę prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do sądu nie oznacza konieczności zagwarantowania stronom bezwarunkowego i nieograniczonego prawa do składania pism i wniosków. Wymóg zachowania terminów ustawowych nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.