IV SA/Wa 1155/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu 5 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną w sentencji decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając go, Cudzoziemka zaznaczyła, że do czasu rozpoznania skargi decyzja o zobowiązaniu może zostać wykonana, co uniemożliwi jej uczestnictwo w postępowaniu przed Sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, o którym mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa bowiem na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Przy tym możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 331 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r., poz. 2206 ze zm.) w przypadku gdy cudzoziemiec złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania, termin dobrowolnego powrotu lub termin przymusowego wykonania tej decyzji z mocy prawa przedłuża się do dnia wydania przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w sprawie tego wniosku. Z powyższego przepisu wynika zatem, że cudzoziemiec nie może być zmuszony do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu orzeczenia przez sąd administracyjny o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Ponadto, odnosząc się do poruszonej w uzasadnieniu kwestii braku możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem z powodu wykonania decyzji o zobowiązaniu do powrotu należy zauważyć, że skarżącej postanowieniem referendarza sądowego z 21 maja 2018 r. przyznano prawo pomocy w formie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, zatem jej interesy w postępowaniu są chronione. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.