IV SA/Wa 1054/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2014 r. sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do oddania odpadów - oddala skargę -

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 144, art. 138 § 1 pkt 2, art. 127 §3 w związku z art. 52 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) i w związku z art. 3a ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 686), art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.), w związku z art. 24 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z dnia 12 lipca 2006 r. ze zm.), art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r., poz. 1162), po rozpatrzeniu zażalenia Pana P. W. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, z dnia [...] maja 2013 r., zobowiązujące ww. osobę, do oddania odpadu o kodzie [...], w postaci uszkodzonego, pojazdu marki: [...], do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia: 1. uchylił w/w postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2013 r.- w zakresie terminu jego wykonania; 2. utrzymał w mocy ww. postanowienie w pozostałym zakresie; 3. określił termin wykonania niniejszego postanowienia, tj. w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy wskazując, że w dniu [...] listopada 2012 r. w wyniku zgłoszenia do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu towaru w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], funkcjonariusze Urzędu Celnego w G. - Oddziału Celnego [...] ujawnili nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadu. W wyniku działań kontrolnych ustalono m.in.: rodzaj odpadu: zużyty lub nie nadający się do użytkowania pojazd, kod odpadu: [...] oraz zgromadzono następujące dokumenty: kopię formularza wniosku o przeprowadzenie oceny towaru, kopię opinii [...] WIOŚ z dnia [...] listopada 2012 r., kopię protokołu oględzin z dnia [...] listopada 2W 2 r., kopię dokumentu nabycia "Kontrakt" z dnia [...] października 2012 r., kopię dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz dokumentację fotograficzną. Biorąc pod uwagę powyższe, Kierownik Urzędu Celnego w G. Oddziału Celnego [...], pismem z dnia [...] listopada 2012 r. zawiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadu oraz przekazał całą dokumentację zebraną w tej sprawie. Główny Inspektor Ochrony Środowiska po przeanalizowaniu nadesłanej dokumentacji, stwierdził, iż przedmiot postępowania stanowi odpad i w dniu [...] grudnia 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, znak: [...], w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem, o kodzie [...], w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], przez Pana P. W., będącego odbiorcą odpadu, odpowiedzialnym za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z terytorium [...] na terytorium Polski. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Strona przesłała do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie oraz sprostowanie do dokumentu nabycia "Kontrakt" z dnia [...] października 2012 r. sporządzone przez firmę [...], w którym właściciel ww. firmy poinformował, iż zawarta w uwagach adnotacja: "pojazd sprzedaje z przeznaczeniem na części" wynikała z pomyłki. Na potwierdzenie powyższego Strona załączyła nowy dokument nabycia z adnotacją: iż "Kupujący zapoznał się ze stanem faktycznym pojazdu i nie będzie wnosił żadnych roszczeń gwarancyjnych po zakupie ". Główny Inspektor Ochrony Środowiska po przeanalizowaniu zgromadzonej w sprawie dokumentacji, w tym również ww. wyjaśnień Strony, podtrzymał swoje stanowisko w kwestii uznania przedmiotu postępowania za odpad i postanowieniem znak: [...], z dnia [...] maja 2013 r. wezwał Stronę postępowania do oddania ww. odpadu, do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ przytoczył okoliczności ujawnienia przemieszczenia przedmiotowych odpadów oraz wyjaśnił, iż zgodnie z art. 2 pkt 35 (a) ww. rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 przemieszczenie to nie zostało zgłoszone właściwym organom kraju wysyłki i przeznaczenia, tym samym stanowiło przemieszczanie nielegalne. W uzasadnieniu ww. postanowienia organ przytoczył również dowody i okoliczności, które w ocenie organu dowodzą, iż przedmiot postępowania stanowi odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.), obowiązującej w dacie wydania postanowienia. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie do organu wyższej instancji, domagając się uchylenia postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie, oraz wstrzymania jego wykonania w trybie art. 143 ww. ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W dniu [...] czerwca 2013 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, postanowieniem znak: [...], wstrzymał wykonanie postanowienia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska znak: [...] z dnia [...] maja 2013 r. do dnia, w którym stanie się ono ostateczne. W dniu [...] stycznia 2014 r. Strona osobiście złożyła wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie wraz z kopią tymczasowego dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz kopią [...] pokwitowania depozytu pojazdu. W złożonych wyjaśnieniach Strona poinformowała, iż w dniu [...] października 2012 r. odebrała umowę kupna-sprzedaży przedmiotowego pojazdu z siedziby firmy [...], opatrzoną błędnym wpisem odnośnie przeznaczenia przedmiotowego pojazdu, tj. "pojazd z przeznaczeniem na części". Nie mogąc dokonać korekty ww. umowy Strona, po kontakcie telefonicznym ze sprzedającym, otrzymała skorygowany dokument drogą mailową w dniu października 2012 r. Na potwierdzenie powyższego do wyjaśnień Strona załączyła wydruk korespondencji mailowej. Następnie w dniu zgłoszenia do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu przedmiotowego pojazdu, tj. [...] listopada 2013 r. Strona przedstawiła błędna umowę. W tym miejscu Strona wskazała, iż mimo przedłożenia - w wyniku pomyłki - błędnego dokumentu, błąd został naprawiony przed zgłoszeniem przedmiotowego pojazdu do procedury celnej. Po dokonaniu analizy zaskarżonego postanowienia w odniesieniu do materiału dowodowego oraz do zarzutów przedstawionych przez Stronę w zażaleniu, Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, obowiązującej w dacie ujawnienia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadu - "odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku Nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest zobowiązany". Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, ujawniony podczas kontroli pojazd marki: [...], w momencie przemieszczenia był uszkodzony. Potwierdzenie powyższego stanowi dokumentacja fotograficzna oraz kopia protokołu oględzin wraz z wyceną techniczną Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. sporządzona przez rzeczoznawcę samochodowego Pana K. K. Jak wynika z ww. dokumentacji uszkodzenia pojazdu dotyczą: wgniecenia w części dolnej drzwi skrzydłowych tylnych lewych i prawych, wgniecionej w części dolnej ściany bocznej lewej, wgniecionej w części dolnej ściany bocznej prawej, tylnej, wgniecionych w części dolnej drzwi przesuwanych prawych oraz rozbitych kloszy lamp tylnych. Biorąc pod uwagę powyższe przedmiotowy, uszkodzony pojazd należało zakwalifikować do kategorii odpadów Q2 - "produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym " określonej w załączniku nr 1 do ww. ustawy o odpadach, obowiązującej w dacie ujawnienia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadu. Jednocześnie z załączonej do materiału dowodowego kopii umowy kupna przedmiotowego pojazdu "Kontrakt", z dnia [...] października 2012 r., przedłożonej funkcjonariuszom organu celnego w dacie zgłoszenia widnieje zapis, który zgodnie z tłumaczeniem wykonanym przez tłumacza przysięgłego Panią mgr A. B. oznacza, iż: "Samochód zostaje sprzedany na części, tak jak jest, bez tablic rejestracyjnych. Podatek drogowy nie był w ostatnich latach płacony". Ww. adnotacja jednoznacznie wskazuje, iż poprzedni właściciel przedmiotowego pojazdu ze względu na uszkodzenia oraz nie widząc dla ww. pojazdu możliwości dalszego wykorzystania go zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem pozbył się go na rzecz Strony, co stanowiło "pozbycie się". Biorąc pod uwagę powyższe można jednoznacznie stwierdzić, iż sprowadzony przez Stronę uszkodzony pojazd utracił swoje dotychczasowe przeznaczenie, a tym samym wypełniał on definicję odpadu w myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy o odpadach, obowiązującej w dacie jego przemieszczenia. Organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt W SA/Wa 982/09, zgodnie z którym decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za odpad ma jego stan momencie sprowadzenia na terytorium Polski oraz wola jego poprzedniego posiadacza. Przedmiotowy pojazd, jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, został sprowadzony przez Stronę nie jako pojazd do naprawy i użytkowania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, lecz do demontażu na części (zapis w dokumencie nabycia: "pojazd sprzedany na części, bez tablic rejestracyjnych"). Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzono, iż sprowadzony przez Stronę uszkodzony pojazd utracił swoje dotychczasowe przeznaczenie, jeszcze na terytorium kraju zakupu, tj. [...]. Wobec czego poprzedni właściciel nie widząc możliwości dalszego użytkowania przedmiotowego pojazdu w sposób, w jaki nakazuję jego pierwotne przeznaczenie, pozbył się go. Pozbycie się przedmiotowego pojazdu było więc umotywowane zmianą jego przeznaczenia, co oznacza, iż właściciel pojazdu pozbywał się czegoś co pojazdem było, a przestało nim być wskutek zmiany jego przeznaczenia. Pozbycie się w przedmiotowym przypadku oznacza zmianę sposobu dotychczasowego użytkowania przedmiotu, czyli użytkowanie przedmiotu w sposób inny niż nakazuje to jego przeznaczenie, a nowy sposób użytkowania mógłby wywołać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Wobec powyższego w przypadku przedmiotowego, uszkodzonego pojazdu organ I instancji słusznie uznał, iż poprzedni właściciel, nie znajdując dla niego dalszego zastosowania zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem, pozbył się go, co stanowiło "pozbycie się" w rozumieniu ustawy o odpadach obowiązującej zarówno w dacie jego przemieszczenia, jak i w dacie wydania zaskarżonego postanowienia. Należy również zaznaczyć, iż w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie C-194/05 Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, iż "zakwalifikowanie substancji lub przedmiotu jako odpadu w rozumieniu art. 1 lit. a dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i ze znaczenia pojęcia "usuwać". Pojęcia te należy interpretować nie tylko w świetle celu dyrektywy, którym zgodnie z motywem trzecim jest ochrona zdrowia ludzi i środowiska przed szkodliwymi skutkami spowodowanymi przez zbieranie, transport, unieszkodliwianie, magazynowanie oraz składowanie odpadów, ale również w świetle art. 174 ust. 2 WE, który stanowi, że polityka Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i że opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego. Wynika stąd, że pojęcia te, a co za tym idzie pojęcie "odpady" nie mogą być interpretowane w sposób zawężający. Fakt, że dana substancja jest rzeczywiście "odpadem" w rozumieniu art. 1 lit a dyrektywy 75/442 w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156, winien być potwierdzony w świetle wszystkich okoliczności, z uwzględnieniem celu tej dyrektywy i jej skuteczności, która nie może zostać podważona. Pewne okoliczności mogą zatem stanowić wskazówkę występowania działania polegającego na "usuwaniu", zamiaru ‚"usunięcia" lub zobowiązania do "usunięcia" substancji lub przedmiotu w rozumieniu tego przepisu. [...1 Jako że dyrektywa 75/442 w sprawie odpadów nie proponuje żadnego kryterium ujawnienia woli usunięcia substancji lub przedmiotów przez posiadacza, państwa członkowskie wobec braku przepisów wspólnotowych mają swobodę wyboru sposobu dowodzenia okoliczności zdefiniowanych w dyrektywach, których transpozycji dokonują, o ile nie podważa to skuteczności prawa wspólnotowego. Państwa członkowskie mogą zatem dla przykładu określić rożne kategorie odpadów, zwłaszcza w celu ułatwienia organizacji i kontroli gospodarki odpadami, przy czym obowiązki wynikające z dyrektywy lub innych przepisów prawa wspólnotowego dotyczących odpadów winny być przestrzegane, a kategorie ewentualnie wyłączone z zakresu stosowania aktów dokonujących transpozycji obowiązków wynikających z dyrektywy, są wyłączone zgodnie z jej art. 2 ust. 1." Przywołana w ww. wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dyrektywa 75/442 w sprawie odpadów, zmieniona dyrektywą 91/156, w chwili obecnej nie jest aktem obowiązującym. Obecnie zagadnienia związane z gospodarką odpadami reguluje dyrektywa z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy. Ww. dyrektywa została przyjęta z uwzględnieniem Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 175 ust. 1, stanowiącym, że Rada decyduje o działaniu służącym osiągnięciu celów określonych w art. 174, które ma być podjęte przez Wspólnotę. Głównym celem dyrektywy z 2008 r. w sprawie odpadów jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi dla art. 175 ust. 1 WE pojęcie "usuwać" także należy interpretować w świetle zapisu art. 174 ust. 2 WE. Zatem przytoczony wyżej wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma swoje zastosowanie także w odniesieniu do zapisów obecnie obowiązującej dyrektywy z 2008 r. w sprawie odpadów. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, mając na uwadze wyżej przytoczony wyrok, a także wyżej przywołane dowody i okoliczności, w przedmiotowej sprawie została wypełniona przesłanka "pozbycia się " a tym samym przedmiotowy, uszkodzony pojazd stanowi odpad w rozumieniu przepisów o odpadach. W związku z powyższym twierdzenie Strony, iż przedmiot objęty zaskarżonym postanowieniem nie jest odpadem, należy uznać za bezzasadne. Organ odwoławczy nie zgodził się także z twierdzeniem Strony, iż organ I instancji wydając zaskarżone postanowienie naruszył art. 7, art. 77 oraz art. 80 ww. ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim bezzasadne nieuwzględnienie skorygowanej umowy kupna pojazdu załączonej do pisma Strony z dnia [...] grudnia 2012 r. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wyraźnie wynika, iż organ przeanalizował całą dokumentację zgromadzoną w sprawie, w tym również nadesłaną w toku postępowania korektę dokumentu nabycia przedmiotowego pojazdu. Organ wskazał, iż z uwagi na fakt, iż w momencie ujawnienia międzynarodowego przemieszczenia odpadu Strona posługiwała się dokumentem nabycia pojazdu zawierającym zapis który zgodnie z tłumaczeniem wykonanym przez tłumacza przysięgłego oznacza "Samochód zostaje sprzedany na części, tak jak jest, bez tablic rejestracyjnych. Podatek drogowy nie był w ostatnich latach płacony", a z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, iż do momentu zgłoszenia do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu Strona nie kwestionowała ww. zapisu zamieszczonego w dokumencie nabycia pojazdu, brak jest podstaw do uznania, iż dokument nabycia przedmiotowego pojazdu przedłożony funkcjonariuszom organu celnego został wystawiony omyłkowo, a umieszczona na nim adnotacja nie odpowiadała stanowi faktycznemu. Dodatkowo wskazano, iż dokument nabycia załączony do materiału dowodowego, a przedłożony przez Stronę w dacie zgłoszenia celnego, zawiera tłumaczenie spornej adnotacji, które dokonane zostało przez Stronę postępowania, a które dokładnie pokrywa się z tłumaczeniem dokonanym przez tłumacza przysięgłego mgr A. B. sporządzonym w toku prowadzonego postępowania. Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż Strona nabywając przedmiotowy pojazd na terenie [...] miała świadomość z jakim przeznaczeniem ww. pojazd został jej sprzedany, tj. " z przeznaczeniem na części " a następnie nie uzyskując nowego dokumentu nabycia Strona dokonała sprowadzenia na terytorium Polski pojazdu posiadającego status pojazdu z przeznaczeniem na części, czyli odpadu. Potwierdzeniem ww. okoliczności są również wyjaśnienia Strony złożone w toku postępowania pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., jak i wcześniejszym pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. z których wynika, iż nowy dokument nabycia przedmiotowego pojazdu istotnie Strona otrzymała w dniu [...] października 2012 r., tj., przed zgłoszeniem przedmiotowego pojazdu do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu (korespondencja mailowa przedłożona przez Stronę), jednak nie użyła jej, tu cytat: "z obawy na konsekwencje prawne, tzn. na granicy [...] została przedstawiona pierwsza umowa z błędnym wpisem, po czym w Polsce w urzędzie celnym nie chciałem już przedstawiać drugiej z obawy o posądzenie manipulacji, która mogła by powstać w wyniku porównania dokumentów tranzytowych przedstawionych w [...], a następnie w Polsce." Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż przedmiotowy pojazd w momencie jego międzynarodowego przemieszczania posiadał jedynie dokument świadczący o jego przeznaczeniu do demontażu na części, czyli status odpadu. Tym samym otrzymanie przez Stronę skorygowanego dokumentu nabycia pojazdu przed dokonaniem zgłoszenia celnego pozostaje bez wpływu na zmianę tej klasyfikacji. Ponadto należy wskazać, iż zgodnie z Załącznikiem Nr 1 § 1.1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2007 r. Nr 137 poz. 968) rejestrują pojazd, organ rejestrujący przyjmuje wniosek o rejestrację pojazdu z dołączonymi dokumentami określonymi w rozporządzeniu o rejestracji pojazdów, sprawdzając zgodność zawartych w nich danych dotyczących właściciela pojazdu oraz cech identyfikacyjnych i danych technicznych. Z przedłożonych przez Stronę w toku postępowania dokumentów nabycia przedmiotowego pojazdu "Kontrakt" z dnia [...] października 2012 r., zarówno pierwotnego z wpisem: "pojazd z przeznaczeniem na części", jak i skorygowanego nie widnieje numer identyfikacyjny nadwozia przedmiotowego pojazdu. Brak ww. numeru w dokumencie nabycia pojazdu uniemożliwia jego rejestrację na terytorium Polski, a tym samym jego dalsze użytkowanie zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Powyższe jednocześnie potwierdza, iż adnotacja zamieszczona na pierwotnym dokumencie sprzedaży "pojazd z przeznaczeniem na części" odpowiada stanowi faktycznemu. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż organ I instancji wydając kontrolowane postanowienie dokonał poprawnej analizy całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz wskazał przyczyny co do których odmówił wiarygodności niektórym dowodom (skorygowany dokument nabycia pojazdu).Tym samym zarzut zaniechania przez organ I instancji rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim bezzasadne nieuwzględnienie skorygowanej umowy kupna pojazdu, należy uznać za nietrafiony. Odnosząc się natomiast do twierdzenia Strony, iż przedmiotowy pojazd w momencie zakupu był w dobrym stanie technicznym (Strona przebyła nim drogę z [...] do Polski), a z załączonej do dokumentacji opinii rzeczoznawcy z zakresu mechaniki samochodowej (Wycena Nr [...]) wynika, iż koszt naprawy przedmiotowego pojazdu nie przekracza jego wartości (naprawa pojazdu dotyczy tylko nadwozia i wyposażenia, co bezpośrednio nie wpływa na bezpieczeństwo pojazdu na drodze) organ stwierdził, że jak już wykazano powyżej w rozpatrywanym przypadku decydujące znaczenie dla uznania przedmiotowego pojazdu za odpad miała wola "pozbycia się" ww. pojazdu przez jego poprzedniego właściciela wyrażona w dokumencie nabycia przedmiotowego pojazdu "Kontrakt" z dnia [...] października 2012 r. z adnotacją: ‚"Samochód zostaje sprzedany na części, tak jak jest, bez tablic rejestracyjnych. Podatek drogowy nie był w ostatnich latach płacony". Tym samym w rozpatrywanym przypadku stan techniczny przedmiotowego pojazdu zarówno w momencie zgłoszenia go do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu, jak i obecnie, pozostają bez wpływu na fakt, iż w momencie przemieszczenia na terytorium Polski, przedmiotowy pojazd stanowił odpad. Organ wskazał, iż według orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (wyrok ETS z dnia 15 czerwca 2000 r. w połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97) przedmiot poddawany procesom odzysku jest odpadem, a pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania (wyrok z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie C-235/02). W wyroku z dnia 28 marca 1990 r. w sprawie C-359/88 Trybunał orzekł natomiast, że ustawodawstwo krajowe, w którym definicja odpadów wyłącza substancje i przedmioty, które są zdatne do powtórnego wykorzystania, jest niezgodna z prawem wspólnotowym. Biorąc pod uwagę powyższe orzeczenia, wskazać należy, iż w kategorii odpadów nie mogą być traktowane jedynie przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się pozbyć, ale też przedmioty podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu, po poddaniu ich procesowi odzysku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 157/11). W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, mając na uwadze wyżej przytoczone wyroki, a także dowody i okoliczności, w rozpatrywanej sprawie została - wypełniona przesłanka "pozbycia się "a tym samym przedmiotowy pojazd, bezsprzecznie stanowi odpad w rozumieniu przepisów o odpadach. Odnosząc się natomiast do załączonej do akt sprawy opinii technicznej (Wyceny Nr [...]) z dnia [...] listopada 2012 r. wykonanej przez rzeczoznawcę samochodowego, Pana K. K. z której wynika, iż naprawa przedmiotowego pojazdu będzie dotyczyła jedynie nadwozia i wyposażenia, co bezpośrednio nie wpływa na bezpieczeństwo pojazdu na drodze należy stwierdzić, iż rzeczoznawca samochodowy posiada uprawnienia nadane przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji i mogą one obejmować uprawnienia do oceny stanu technicznego pojazdów, rekonstrukcji wypadków drogowych oraz szacowania wartości pojazdów. W świetle powyższego dokument w postaci opinii technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę samochodowego nie może stanowić jedynej podstawy do uznania czy dany pojazd stanowi odpad w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach. Materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie, a także okoliczności tej sprawy, nie pozostawiają żadnych wątpliwości, iż uszkodzony pojazd marki: [...], będący przedmiotem niniejszego postępowania, został sprzedany z przeznaczeniem na części (adnotacja na pierwotnym dokumencie nabycia), nie zaś do użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Wobec powyższego ww. pojazd stanowi odpad, a techniczna i ekonomiczna możliwość jego naprawy wykazana w ww. ocenie technicznej (wycenie) pozostaje bez wpływu na zmianę tej kwalifikacji. Podkreślono, że pinia rzeczoznawcy stanowi jedynie część materiału dowodowego, podlegającego ostatecznie ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska jako organu orzekającego w niniejszej sprawie. Decydujące znaczenie dla uznania przedmiotu postępowania za odpad ma zaś jego stan techniczny w dacie przemieszczenia oraz woła jego poprzedniego posiadacza. Uprawnienia rzeczoznawcy, obejmując jedynie kwestie związane ze stanem technicznym pojazdu, z szacowaniem jego wartości oraz kosztów ewentualnej naprawy, odnoszą się tylko do jednego z elementów, których ocena może mieć wpływ na to, czy dany pojazd stanowi odpad, czy też nie. Przyjęcie zasady, iż Główny Inspektor Ochrony Środowiska miałby oprzeć się w swojej ocenie tylko i wyłącznie na opinii rzeczoznawcy, doprowadziłoby do sytuacji, w której ww. organ nie mógłby w istocie wydawać aktów administracyjnych w ramach samodzielnych kompetencji. Opinia rzeczoznawcy podlega ocenie, jako jeden z elementów materiału dowodowego oraz w odniesieniu do całokształtu materiału dowodowego. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, uznając przedmiot postępowania za odpad, organ nie wkroczył w sferę wiadomości specjalistycznych, którymi dysponują rzeczoznawcy samochodowi, bowiem na żadnym etapie postępowania organ nie kwestionował możliwości dokonania naprawy przedmiotu postępowania. Ww. opinia wykonana została przez Pana K. K., który nie widnieje na liście Rzeczoznawców samochodowych Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Wydając stanowisko w kwestii uznania ww. przedmiotu za odpad, organ wziął pod uwagę wolę poprzedniego posiadacza i w tym obszarze oparł się na przywołanych wyżej okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, dowodach oraz przywołanych przepisach prawa, a także na orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Organ nie posiada żadnych wątpliwości co do uznania przedmiotu postępowania za odpad, wobec czego zasadność naprawy przedmiotowego pojazdu z punktu widzenia ekonomicznego oraz technicznego, zawarta w przedłożonej przez Stronę ww. ocenie technicznej pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Jednocześnie organ wskazał, że wydając kwestionowane postanowienie organ I instancji nie naruszył, wbrew zarzutom strony art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez uznanie, iż wyrejestrowanie pojazdu przez sprzedającego oznaczało jego przeznaczenie na części, podczas gdy w rzeczywistości miało na celu wyłącznie uniknięcie uiszczenia obowiązkowych składek ubezpieczeniowych w okresie sprzedaży samochodu. W treści uzasadnienia organ wskazał jedynie, iż brak rejestracji przedmiotowego pojazdu przez okres ok. 10 miesięcy stanowi dodatkową okoliczność świadczącą o zmianie przeznaczenia przedmiotowego pojazdu. Odnosząc się natomiast to zarzutu naruszenia art. 8 ww. ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia w rażącej sprzeczności z zaistniałym stanem faktycznym, tj. zakwalifikowanie przedmiotowego pojazdu jako odpadu podczas gdy jest on dopuszczony do ruchu należy stwierdzić, iż w rozpatrywanym przypadku, jak już podkreślono powyżej, podstawą kwalifikacji przedmiotowego pojazdu jako odpadu była woła pozbycia się go przez poprzedniego właściciel wyrażona w adnotacji umieszczonej na dokumencie nabycia towarzyszącym przedmiotowemu pojazdowi w momencie jego międzynarodowego przemieszczenia. Tym samym stan techniczny przedmiotowego pojazdu, zarówno w dacie przemieszczenia, jak i obecnie pozostaje bez wpływu na zmianę powyższej klasyfikacji. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), pojazd stanowiący odpad klasyfikuje się pod kodem [...] - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy" (odpady niebezpieczne) lub pod kodem [...] — "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów" (odpady inne niż niebezpieczne). Dokumentacja fotograficzna wskazuje, iż przedmiotowy pojazd posiada takie elementy jak silnik, zbiornik paliwa, skrzynię biegów, amortyzatory, w których znajdują się płyny eksploatacyjne, wykazujące właściwości niebezpieczne (substancje ropopochodne). Z tego względu, ww. pojazd jako odpad należy klasyfikować pod kodem [...], tj. odpad niebezpieczny. Zasady międzynarodowego przemieszczania odpadów określa rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, które w art. 3 ust. 1 lit. b pkt III mówi, iż procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody podlegają przemieszczenia odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, III, IV lub IVA, jeżeli mają być poddane procesom odzysku. Odpady zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów, posiadające właściwości niebezpieczne, nie są sklasyfikowane pod żadnym kodem w ww. załącznikach, zatem przemieszczenie odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu z terenu [...] na terytorium Polski winno odbyć się z zachowaniem ww. procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów. Według art. 2 pkt 35 lit. a ww. rozporządzenia przemieszczenie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, stanowi przemieszczenie nielegalne. W związku z faktem, iż odpad w postaci przedmiotowego pojazdu został sprowadzony na terytorium Polski bez zastosowania ww. procedury, przemieszczenie to nosi znamiona przemieszczenia nielegalnego. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia Nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia Nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Według art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Jak wynika z dokumentu nabycia "Kontrakt" z dnia [...] października 2012 r., kupującym przedmiotowy pojazd (odpad) na terenie [...] jest Pan P. W., zam. pod adresem: [...]. Biorąc pod uwagę, iż przedmiotowy odpad został sprowadzony z terenu [...] do Polski, bez dokonania zgłoszenia i zgody wszystkim zainteresowanym właściwym organom, tym samym Strona przedmiotowego postępowania jest odpowiedzialna za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu. Wobec powyższego organ I instancji prawidłowo oparł zaskarżone postanowienie na przepisach art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Zgodnie z art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Wobec treści ww. przepisu prawa, organ I instancji słusznie zobowiązał Skarżącego do zagospodarowania sprowadzonego nielegalnie odpadu w sposób określony wyżej przytoczonym przepisem, a który w świetle prawnych regulacji daje gwarancję poddania tego odpadu odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie. Jednocześnie organ wskazał, że w związku ze złożonym przez Stronę zażaleniem na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, znak: [...], z dnia [...] maja 2013 r., Strona nie mogła wykonać nałożonego na nią obowiązku zagospodarowania przedmiotowego odpadu w wyznaczonym terminie, zaskarżone postanowienie należało w tym zakresie uchylić i orzec, jak w pkt 3 sentencji niniejszego postanowienia. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan P. W., zarzucając mu, iż zostało wydane z naruszeniem: 1. art. 77 w związku z art. 7 Kpa, poprzez brak wyczerpującego i kompletnego zebrania materiału dowodowego, niezbędnego dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez brak jakichkolwiek działań zmierzających do ustalenia, jaka była rzeczywista wola sprzedawcy samochodu w chwili zawierania umowy jego sprzedaży, a także nieprzetłumaczenie dokumentacji spisanej w języku [...], znajdującej się w aktach sprawy, która zawierała informacje istotne do rozstrzygnięcia sprawy; 2. art. 80 Kpa, poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów poczynienia ustaleń sprzecznych z zasadami logiki i doświadczenia życiowego w następstwie przyjęcia, iż: - Skarżący miał zamiar kupić w [...] samochód nadający się tylko do złomowania i w tym celu przewiózł pojazd do Polski oraz, że [...] podmiot miał zamiar sprzedaż złomu, - samochód dostawczy, posiadający kilka małych wgnieceń w dolnej części karoserii i częściowo wyłamane elementy kloszy tylnych lamp, jest odpadem, który nie nadaje się do normalnego wykorzystania, tj. do przewożenia osób i towarów; 3. art. 80 Kpa poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w następstwie poczynienia ustaleń jedynie w oparciu o dokument "Kontrakt" z dnia [...] października 2012r i pomięcie całego pozostałego materiału dowodowego; 4. art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach, poprzez jego niewłaściwa wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w następstwie uznania, iż samochód, który jest w pełni sprawny i zdany do jazdy oraz, który został sprzedany w celu normalnego użytkowania. tj. jako samochodu, stanowi odpad. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przestawiła sta faktyczny sprawy oraz wywody mające uzasadniać podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a. ), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane ustawie. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa wyeliminowanie takiego aktu z obrotu prawnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art. 25 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U Nr 124, poz. 859 ze zm.) w zw. z art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz. WE L 190 z 12 lipca 2006r. ze zm.) oraz art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U Nr 25 poz. 202 ze zm.). W świetle tych przepisów w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów, w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Zgodnie z art. 24 ust. 3 w/w rozporządzenia jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie: a) przez odbiorcę; lub, jeżeli jest to niewykonalne, b) przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu. Powyższy obowiązek odzysku lub unieszkodliwienia jest realizowany w terminie 30 dni od dnia, w którym zainteresowany właściwy organ miejsca przeznaczenia dowiedział się lub został powiadomiony na piśmie przez właściwe organy miejsca wysyłki lub tranzytu o nielegalnym przemieszczaniu i przyczynach jego zaistnienia lub w innym terminie uzgodnionym przez zainteresowane właściwe organy. Podstawą powyższego zgłoszenia mogą być informacje przekazane właściwym organom wysyłki lub tranzytu między innymi przez inne właściwe organy. W ocenie Sądu wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę skarżącą, analiza całokształtu dokumentacji zgromadzonej w sprawie wskazuje, iż pojazd, którego dotyczy postępowanie stanowi odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach zgodnie z którym odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 15 października 2009r. (sygn. akt IV SA/Wa 982/09 oraz wyroku z dnia 22 października 2013r. (sygn. akt IV SA/Wa 1427/13) "decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za odpad ma jego stan w chwili sprowadzania na terytorium Polski oraz wola jego poprzedniego posiadacza". "Przy ustalaniu treści aktu woli konieczne jest zatem rozważenie jakie były okoliczności towarzyszące wyzbyciu się przedmiotów i czy one wskazywały na zamiar zbywcy wyzbycia się ich, gdyż nie nadawały się do dalszej eksploatacji zgodnie z przeznaczeniem. W skardze pełnomocnik skarżącego stwierdził, że organ nie zgromadził w niniejszym postępowaniu kompletnego materiału dowodowego, koniecznego dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, a w szczególności zaniechał przetłumaczenia z języka [...] na język polski dokumentów i wydruków przedłożonych przez Skarżącego, które zawierały informacje o kluczowym znaczeniu dla ustalenia rzeczywistego celu, jaki [...] sprzedawca ww. samochodu miał zamiar osiągnąć, sprzedając pojazd na rzecz Skarżącego. Pełnomocnik zarzucił także, iż organ zaniechał podjęcia jakichkolwiek samodzielnych działań, np. wezwania [...] sprzedawcy, w celu ustalenia ww. zamiaru, a poprzestał na samodzielnie czynionych próbach domniemania wspomnianego zamiaru, co doprowadziło do ustalenia błędnego stanu faktycznego i tym samym wydania błędnego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do powyższych zarzutów, w pierwszej kolejności należy wskazać, iż w aktach sprawy znajdują się dokumenty przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego i są weryfikowalne w języku polskim, tak więc powyższy zarzut nie znajduje uzasadnienia. Podstawową okolicznością kwestionowaną przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu, mającą bez wątpienia istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy była kwestia woli zbywającego. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o całokształt dokumentów i dowodów zgromadzonych w sprawie uznał za zasadne w tym względzie stanowisko przyjęte przez orzekające organy. W zaskarżonym postanowieniu organ przedstawił analizę zachowań Skarżącego w związku z posiadaniem dwóch umów, świadomości Skarżącego jako posługującego się umową kupna - sprzedaży przed organami celnymi i wykazał niewiarygodność złożonych przez Skarżącego wyjaśnień. W tym zakresie organ przywołał fakt, że Skarżący, zgłaszając przedmiotowy pojazd do dopuszczenia do wolnego obrotu w Urzędzie Celnym w G., przedstawił "Kontrakt" kupna używanego samochodu, zawarty pomiędzy osobami prywatnymi w dniu [...] października 2012r., w którym znajduje się adnotacja "Samochód zostaje sprzedany na części, tak jak jest, bez tablic rejestracyjnych. Podatek drogowy nie był w ostatnich latach płacony". W ocenie organu ww. zapis w sposób jednoznaczny wskazuje na zamiar i wolę poprzedniego właściciela pojazdu, z jaką zbył pojazd na rzecz Skarżącego. Na ww. dokumencie, który Skarżący okazał funkcjonariuszom celnym jako załącznik do zgłoszenia celnego, Skarżący własnoręcznie dokonał tłumaczenia ww. zapisu z języka [...] na język polski. a tłumaczenie to odpowiada treści przetłumaczonej przez tłumacza przysięgłego. Oznacza to, że Skarżący w dacie odbioru pojazdu oraz podpisywania ww. kontraktu był świadomy zapisu i mimo, że (jak twierdzi Skarżący) nie odpowiadał on prawdzie, posłużył się nim zarówno przed organem celnym w [...], a następnie w Polsce. W świetle powyższego słusznie organy uznały za niewiarygodne późniejsze wyjaśnienia Skarżącego oraz podmiotu zbywającego, jakoby przytoczony wpis zamieszczono w ww. umowie omyłkowo. Jak wynika z treści Kontraktu, został on zawarty w dniu [...] października 2012r. Na ww. dokumencie widnieją podpisy, zarówno sprzedającego, jak i kupującego (Skarżącego). Umowa została sporządzona w języku [...], jednak skoro Pan P. W. dokonał tłumaczenia jego zapisów osobiście, wykazuje się znajomością języka [...], a przynajmniej nie jest możliwe zaprzeczenie, iż w sposób właściwy rozumiał zapis świadczący, że pojazd objęty ww. kontraktem sprzedany jest z przeznaczeniem na części. Zatem, w dacie podpisania ww. Kontraktu Pan P. W. miał świadomość, iż podpisuje umowę kupna - sprzedaży pojazdu przeznaczonego na części zamienne. Do pisma z dnia [...] grudnia 2012r. Skarżący dołączył pismo, mające stanowić sprostowanie - Aneks do umowy kupna - sprzedaży przedmiotowego pojazdu, w którym odnotowano, że "Zawarte w uwagach sformułowanie, że pojazd sprzedaje z przeznaczeniem na części, było błędne i zostało napisane zupełnie przypadkowo. W uwagach powinno znaleźć się sformułowanie, że "kupujący zapoznał się ze stanem faktycznym pojazdu i nie będzie wnosił żadnych roszczeń gwarancyjnych po zakupie". Powyższe sprostowanie zostało przekazane do organu przez Naczelnika Urzędu Celnego w G., przy piśmie z dnia [...] listopada 2012r. Biorąc pod uwagę wyjaśnienia Skarżącego, zauważyć należy, że w dacie kontroli celnej, tj. w dniu [...] listopada 2012r. Skarżący nie przedstawił, jednak, ww. skorygowanej umowy, pomimo tego, że miał nią dysponować od dnia [...] października 2012r.. Umowa ta została przedstawiona organom kontrolnym dopiero w dniu [...] listopada 2012r. (według wydruku korespondencji elektronicznej załączonej cło pisma Skarżącego z dnia [...] listopada 2012r.), tj. po dacie wydania niekorzystnej dla Strony opinii przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2012r. Powyższe podważa wiarygodność twierdzeń skarżącego, w zakresie błędu w pierwotnej umowie przeznaczenia pojazdu na części. W takiej sytuacji ciężar wykazania powyższej omyłki ciąży nie na organach ale skarżącym. Tymczasem jak słusznie uznały organy nie uprawdopodobnił on, iż dysponował skorygowaną umową w dacie kontroli celnej. Przedłożona przez skarżącego korespondencja elektroniczna istotnie wskazuje, że w dniu [...] października 2012r. Skarżący otrzymał korespondencję z adresu internetowego [...] której tematem miały być "Kontraktem". Analizując jednak historię przesłanej korespondencji, zauważyć należy, że pierwotnie wiadomość o powyższym temacie wysłana została z adresu [...] od [...] na adres [...] jednak z historii nie wynika w jakiej ta czynność nastąpiła dacie, jaka jest treść tej wiadomości, ani czy i jakie zostały do tej wiadomości dołączone załączniki. Sprostowanie umowy, przedstawione organowi przy piśmie Skarżącego z dnia [...] grudnia 2012r. miało miejsce po upływie blisko miesiąca po zawarciu pierwotnej umowy, tj. w dniu [...] listopada 2012r., a przede wszystkich po dacie posłużenia się pierwotną umową przez Skarżącego do przeprowadzenia czynności celnych i wydania opinii przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Powyższe okoliczności wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez skarżącego w skardze nie uprawdopodobniają przedstawionej przez Skarżącego chronologii wydarzeń związanych z zawarciem analizowanej umowy. Z powyższych względów zasadnie zdaniem Sadu , jak już wskazano powyżej organ uznał wyjaśnienia Skarżącego w tej kwestii za niewiarygodne, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Mając zatem na uwadze okoliczność: 1. podpisania przez strony umowy zawierającej adnotację o przeznaczeniu pojazdu na części, 2. posłużenia się ww. umową w procedurach celnych (w [...] oraz w Polsce), oraz 3. braku istnienia korekty ww. umowy w dacie zgłoszenia celnego, uznać należy, że organy w dacie przemieszczania pojazdu miały do czynienia z odpadem w rozumieniu powołanych wyżej przepisów o odpadach. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach z dnia 14 grudnia 2012r. nie znajduje uzasadnienia. Za bezzasadny uznać należy także zarzut, że organ zaniechał podjęcia działań zmierzających do ustalenia jaki był zamiar [...] sprzedawcy na okoliczność wykazania, że celem sprzedaży miało być użytkowanie pojazdu. W aktach sprawy znajduje się dowód w postaci umowy przedstawionej przez Skarżącego organom celnym w związku ze dokonaniem zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu, wskazującej na wolę przeznaczenia pojazdu do demontażu na części, a także sprostowanie ww. umowy wskazujące, iż opisane wyżej przeznaczenie nie było wolą sprzedającego, a przedmiotem sprzedaży miał być pojazd, z którego stanem kupujący się zapoznał i nie będzie wnosił żadnych roszczeń gwarancyjnych po jego zakupie. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, dokonał oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, tj. materiału obejmującego umowę w brzmieniu pierwotnym oraz sprostowanym. W ocenie Sądu, ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie, organ wskazał jakie dowody i z jakich przyczyn uznał za wiarygodne oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. W tym zakresie, w ocenie Sądu załączone do skargi pismo podmiotu [...] nie przedstawia żadnych nowych okoliczności. W skardze pełnomocnik zarzucił także organowi dowolność w ustaleniu przeznaczenia pojazdu oraz ich sprzeczność w zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W tym zakresie pełnomocnik wyraził niezrozumienie dla celu nabycia pojazdu, jakim miałoby być przeznaczenie pojazdu na złom, a przytoczona przez Skarżącego okoliczność w postaci budowy domu dodatkowo uzasadnia celowość zakupu przez Skarżącego samochodu dostawczego przydatnego w ww. przedsięwzięciu. Odpowiadając na powyższy zarzut wyjaśnić należy, że poza celem sprowadzania pojazdów, jakim jest przeznaczenie do użytkowania pojazdów w sposób zgodny z ich pierwotnym przeznaczeniem, sprowadzane są także samochody uszkodzone jako źródło części zamiennych, a więc przeznaczonych do demontażu. Nie jest zatem sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego sprowadzanie pojazdów w celu pozyskania z nich części zamiennych. Podkreślić przy tym należy, iż istotnym elementem dla rozpoznania niniejszego postępowania tj. uznania przedmiotu za odpad jest nie wola nabywcy a wola poprzedniego posiadacza, zatem ewentualne zamierzenia Skarżącego co do sposobu wykorzystania przedmiotowego pojazdu, inne niż w wskazane przez zbywającego w pierwotnej umowie, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Reasumując w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Wskazać tutaj należy, iż postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., a strona miała możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu w tym przedkładania dowodów. Ponadto organ dokonał oceny materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 80 k.p.a.. Dokonując kontroli zgodności zaskarżonego postanowienia zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jego uchylenia czy też stwierdzenia nieważności, w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na mocy art. 151 p.p.s.a ustawy, orzekł jak w sentencji.