IV SA/Wa 1024/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki [...] z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] marca 2019 r., nr: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz strony skarżącej Spółki [...] z siedzibą w S. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

W dniu 29 marca 2019 r. Spółka [...] z siedzibą w Szczercowie (dalej: spółka, skarżąca) reprezentowana przez J. H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną w sentencji decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], w części której Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2017 r. stwierdzającą wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] lutego 1988 r. wydanego dla J. H.. W odpowiedzi na skargę Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Prezes Wód) wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł m.in., że Spóła [...] z siedzibą w S. nie jest stroną postępowania w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako: P.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 P.p.s.a.). Przywołany przepis wyznacza zatem krąg podmiotów, którym przyznano legitymację skargową do zainicjowania postępowania przed sądem administracyjnym. I tak, można w tym zakresie wyróżnić trzy grupy podmiotów posiadających uprawnienie do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Kryterium wyodrębnienia pierwszej z nich (najbardziej licznej) jest posiadanie przez dany podmiot interesu prawnego we wniesieniu skargi, rozumianego jako istnienie związku między sferą praw i obowiązków tego podmiotu a zaskarżonym aktem lub czynnością. Wymaga przy tym podkreślenia, że interes ten może mieć swoje źródło nie tylko w normach prawa materialnego, ale również prawa procesowego lub ustrojowego (zob. T. Woś, Komentarz do art. 50, teza 7, w: T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Wolters Kluwer 2016 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 2019/16, LEX nr 325285). Oznacza to, że w przypadku tej kategorii podmiotów skarga może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej określonego podmiotu, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1958/07, LEX nr 463905). Z kolei do drugiej grupy zaliczać się będą podmioty enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę, tj. prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna, dla których cechą wspólną jest to, że składają one skargę w "cudzej sprawie", a zatem dotyczącej interesów innych osób. Wreszcie, trzecią grupę stanowią inne niż ww. podmioty, którym ustawy (przepisy szczególne) przyznają prawo do wniesienia skargi. Posiadanie legitymacji skargowej stanowi podstawowy warunek prawidłowego (skutecznego) zaskarżenia określonego przejawu działalności administracji publicznej. Tym samym wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot inny niż wskazane w art. 50 P.p.s.a. – w szczególności z uwagi na brak legitymacji wynikający z braku interesu prawnego – ocenić należy jako niedopuszczalne, a w związku z tym dające podstawę do odrzucenia skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Spółka [...] z siedzibą w S. nie posiada legitymacji do wniesienia skargi na opisaną w sentencji decyzję Prezesa Wód. Zaskarżoną obecnie decyzją Prezes Wód utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [,...] sierpnia 2017 r., znak:[...], w części której Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. uchylił decyzję Starosty B. z dnia[...] marca 2017 r., znak: [...] stwierdzającą wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego wydanego dla J.H. z dnia [...]lutego 1988 r., znak: [...], zmienioną decyzją z dnia [...] maja 1988 r., znak: [...] w zakresie poboru wód z rzeki W. dla potrzeb napędu siłowni i hodowli pstrągów. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że stroną tego postępowania był J.H., a nie Spółka [...] z siedzibą w S.. Zarówno wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia[..] września 2017 r., jak również ponaglenie z dnia 16 marca 2018 r. czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 9 lipca 2018 r. pochodziły od J. H., a nie Spółki [...] z siedzibą w S.. Jak bowiem wyżej wyjaśniono skarga może dotyczyć tylko własnej, indywidualnej sprawy administracyjnej określonego podmiotu. Podmiot wnoszący skargę musi wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, czyli osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, którym może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony (por. szerzej wyr. NSA z 25.3.2014 r., II OSK 355/14, Legalis). Spółka [...] z siedzibą w S. nie wykazała związku między sferą jej praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem. Sąd również, na podstawie analizy akt nie dostrzega takiego powiązania. Na marginesie wskazać należy, że w prawomocnym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 440/13 wskazał m.in., że jedyną stroną postępowania mającą interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy w przedmiocie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego jest J. H., z tego względu, że to na niego pozwolenie z 29 lutego 1988 r. zostało wydane. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. O zwrocie wpisu sadowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.