IV SA/Po 915/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P. P. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 915/17 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku P. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie

Postanowieniem z 17 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę P. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego opisane w rubrum, uznając że jest ono niezaskarżalne. W terminie do wniesienia skargi kasacyjnej Skarżący wystąpił z wnioskami o przyznanie prawa pomocy (k. 26, 30). W odpowiedzi, Sąd przesłał Skarżącemu formularz PPF, wzywając do wypełnienia formularza i odesłania w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzeniem z 19 grudnia 2017 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpoznania. W uzasadnieniu orzeczenia referendarz wskazał, że w myśl art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Skarżący, mimo wezwania, w zakreślonym terminie nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Odpis zarządzenia wraz z uzasadnieniem i stosownym pouczeniem doręczono Skarżącemu w dniu 27 grudnia 2017 r. (k. 39). Skarżący, pismem z 2 stycznia 2018 r. (data stempla pocztowego, k. 44) wniósł sprzeciw na www. zarządzenie. W obszernym piśmie opisał dotychczasowy przebieg wydarzeń, podkreślając, że nie zna się na prawie i nie rozumie pism otrzymywanych z Sądu, pisanych językiem specjalisty. Dlatego właśnie prosi o prawnika, który wytłumaczy Skarżącemu treść pism oraz, jeśli jest takie prawo, wypełni za skarżącego wzory, których wymaga Sąd. Niezrozumiałe jest dla Skarżącego, że Sąd wymaga, że Skarżący ma poprawnie wszystko wypełnić i napisać, to może wtedy zostanie przyznany prawnik. Skarżący podkreślił, że nie radzi sobie z wypełnianiem formularzy i pełnomocnik przyznany z urzędu pomógłby w tym. Dalej Skarżący napisał, że od września 2017 r. rozpoczął pracę, ale za minimalne wynagrodzenie, a wcześniej był na utrzymaniu rodziców, którym w zamian pomagał w prowadzeniu gospodarstwa. Skarżący napisał, że nie ma żadnych nieruchomości, domu, mieszkań, działek, samochodu, motoru. Nawet jeśli uda się coś odłożyć, to w przyszłości będzie musiał z tego oddać pożyczki od ludzi, którzy w najtrudniejszym czasie pomogli Skarżącemu finansowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny Poznaniu zważył, co następuje: Zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy. Zgodnie z art. 259 § 1 P.p.s.a. od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego w tym w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W myśl art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Przy tym zgodnie z art. 260 § 2 w sprawach, o których mowa w § 1, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a w myśl § 3 tego artykułu sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Nie ulega wątpliwości, że warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie wniosku na urzędowym formularzu. Wymóg taki wynika jednoznacznie z treści art. 252 § 2 P.p.s.a. Niezachowanie warunków formalnych wniosku, które uniemożliwia nadanie mu dalszego biegu, (w tym złożenie wniosku w formie innej niż na urzędowym formularzu), powoduje wezwanie do uzupełnienia braków w terminie 7 dni. Zgodnie natomiast z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że w dniu 27 listopada 2017 r. doręczono Skarżącemu urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia i odesłania Sądowi, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W związku z powyższym, termin do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku upływał z dniem 5 grudnia 2017 r. W zakreślonym terminie Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku, albowiem nie przesłał wypełnionego formularza PPF. Sąd zaznacza, że również do sprzeciwu nie został dołączony wypełniony formularz PPF. W świetle powyższych stwierdzeń zarzuty zawarte w sprzeciwie Sąd ocenia jako bezzasadne. Przede wszystkim Sąd podkreśla, że Skarżący w ogóle nie odesłał wypełnionego formularza, choćby wypełnionego z błędami czy nieprecyzyjnie. Argumentacja podniesiona w sprzeciwie nie może być uwzględniona w sytuacji gdy skarżący nawet nie podjął próby przedstawienia swojej sytuacji majątkowej w sposób wymagany przez prawo. Zamiast tego Skarżący, już po upływie zakreślonego w wezwaniu terminu, skoncentrował się na zakwestionowaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego z 19 grudnia 2017 r., zresztą odnosząc się w treści obszernego pisma do niektórych pytań zawartych w formularzu PPF. Sąd podkreśla, że udzielenie informacji na urzędowym formularzu, oznacza udzielenie kompletu informacji pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w stosownych przepisach Kodeksu karnego, niezbędnych do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zastosowanie urzędowego formularza ma na celu ułatwienie złożenia wniosku, poprzez wyszczególnienie niezbędnych informacji, jak również ma na celu ułatwienie rozpoznania wniosku. Prawo pomocy jest uzależnione od wniosku strony, która zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. ma obowiązek złożenia tego wniosku na urzędowym formularzu. Uchybienie temu obowiązkowi, po wezwaniu do jego dopełnienia przez sąd przed którym sprawa się toczy, skutkować musi zastosowaniem art. 257 P.p.s.a. - pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa, sprzeciw nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych i wobec powyższego w świetle art. 260 § 1 i § 2 w zw. z art. 257 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.