IV SA/Po 807/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.P. i Stowarzyszenia Naturalnych Terenów D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

Pismami z dnia (...) r. A. P. i Stowarzyszenie Naturalnych Terenów D. reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. uchylające postanowienie Burmistrz O. z dnia (...) r. nr (...) nakładające na M. sp. z o.o. obowiązek przeprowadzenia raportu odziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i określające jego zakres. Wraz ze skargami wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wnioski wskazano, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może wyrządzić szkodę osobą reprezentowanym przez skarżące Stowarzyszenie, a także może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub też trudnych do odwrócenia następstw w ramach prowadzonego przez Burmistrzem postepowania środowiskowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wnioski nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Uzasadnienie wniosku o udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej musi więc wskazywać na okoliczności, które uprawdopodobnią wystąpienie powyższych przesłanek, a nadto podkreślenia wymaga, że przedmiotem tej ochrony mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wstrzymanie wykonania aktu zatem polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które on wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. W niniejszym postępowaniu wnioskiem skarżący objęli postanowienie uchylające na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. rozstrzygnięcie Burmistrza O. i przekazujące temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowany jest pogląd, zgodnie z którym decyzja kasacyjna, jako akt mający charakter czysto procesowy, co do zasady nie podlega wstrzymaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 3/11; postanowienie NSA z 8 czerwca 2010 r. sygn. akt II OZ 489/10). W ocenie Sądu, jeżeli rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nie zostało wydane wraz z rygorem natychmiastowej wykonalności albo też nie podlega ono wykonaniu z mocy prawa, kasacyjny charakter rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego oznacza, że na jego mocy ani nie zostają przyznane uprawnienia, ani też nie zostają nałożone jakiekolwiek obowiązki na adresata tego rodzaju decyzji. Obowiązek prawny powstaje natomiast po stronie organu administracji publicznej, który winien wydać ponowne rozstrzygnięcie co do istoty sprawy (lub w inny sposób kończące postępowanie). Taka sytuacja strony postępowania administracyjnego nie może prowadzić do powstania negatywnych dlań następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, do których nawiązuje art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie należy wskazać, że wnioski skarżących nie zawierają uzasadnienia, co zgodnie z poglądem reprezentowanym w orzecznictwie skutkuje odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. We wniosku bowiem należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego skarżący nie uczynili. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że brak uzasadnienia wniosku miał dla niniejszego rozstrzygnięcia drugorzędne znaczenie w związku z uwagami poczynionymi w pierwszej części postanowienia. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.