IV SA/Po 798/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Rady Miejskiej w Wolsztynie na zarządzenie zastępcze Wojewody Wielkopolskiego z dnia 20 czerwca 2018 r. nr KN-I.4102.39.2018.7 w przedmiocie nadania ulicy Rauera położonej w miejscowości Kębłowo nazwy Dworcowa uchyla zaskarżone zarządzenie zastępcze

Zarządzeniem zastępczym z dnia 20 czerwca 2018 r. (nr KN-I.4102.39.2018.7) w sprawie nadania ulicy Rauera położonej w miejscowości Kębłowo nazwy Dworcowa Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 1 kwietnia 2016 r. o zakazie propagowania komunizmu lub innego ustroju totalitarnego przez nazwy jednostek organizacyjnych, jednostek pomocniczych gminy, budowli, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz pomniki (Dz. U. z 2018 r. poz. 1103, dalej: ustawa) zarządził, co następuje: § 1. Ulicy Rauera położonej w miejscowości Kębłowo (gmina Wolsztyn) nadaje się nazwę Dworcowa. § 2. Zarządzenie zastępcze wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego. Zarządzenie to opublikowano w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z 2018 r., pod poz. 5004. W uzasadnieniu zarządzenia zastępczego Wojewoda wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 6 ust. 1 ustawy obowiązujące w dniu jej wejścia w życie nazwy budowli, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, w tym dróg, ulic, mostów i placów, upamiętniające osoby, organizacje, wydarzenia lub daty symbolizujące komunizm lub inny ustrój totalitarny lub propagujące taki ustrój w inny sposób, właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego albo związku, o którym mowa w art. 4, zmienia w terminie 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 2 ustawy w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, wojewoda wydaje zarządzenie zastępcze, w którym nadaje nazwę zgodną z art. 1, w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym upłynął termin, o którym mowa w ust. 1. W związku z tym, że ustawa weszła w życie 2 września 2016 r. właściwe organy jednostek samorządu terytorialnego utraciły z dniem 2 września 2017 r. kompetencje do dokonywania zmian nazw w oparciu o przepisy art. 6 ust. 1 niniejszej ustawy. Obowiązek nadania nazwy spoczywa w takim przypadku na wojewodzie. W myśl art. 6 ust. 3 ustawy wydanie zarządzenia zastępczego, o którym mowa w ust. 2, wymaga opinii Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu potwierdzającej niezgodność nazwy obowiązującej w dniu wejścia wżycie ustawy z art. 1. Na podstawie art. 6 ust. 3 ustawy stosuje się odpowiednio art. 2 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym opinia jest przedstawiana w terminie miesiąca, a w sprawie szczególnie skomplikowanej - nie później niż w terminie 2 miesięcy, od dnia doręczenia żądania wojewody. Oczekiwanie na opinię wstrzymuje bieg terminu na stwierdzenie nieważności aktu. Mając na względzie obowiązek wykonania ustawy Wojewoda zarządzeniem nr 349/17 z dnia 21 lipca 2017 r. powołał zespół, którego zadaniem było pozyskanie listy nazw budowli, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, w tym dróg, ulic, mostów i placów, weryfikację prawidłowości ich nazw oraz współpracę z Instytutem Pamięci Narodowej - Komisją Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w zakresie konsultacji nazw uznanych przez zespół jako propagujące komunizm lub inny ustrój totalitarny, jak również opracowanie listy propozycji nowych nazw zgodnych z art. 1 ustawy. W związku z podjętymi ustaleniami dotyczącymi nazw ulic w miejscowości Kębłowo Wojewoda Wielkopolski pismem z 5 marca 2018 r. znak: [...] wystąpił do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o wydanie opinii, czym dopełnił ustawowego obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 3 ustawy. Pismem z 29 maja 2018 r. znak: [...] Dyrektor Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa poinformował, że w ocenie Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nazwa ulicy: "Rauera" w miejscowości Kębłowo jest niezgodna z art. 1 ust. 1 ustawy. Z dołączonej do ww. pisma noty historycznej wynika, że: "Józef Rauer (1912-1946) - członek ORMO, zginął w walce z podziemiem niepodległościowym. Urodził się 9 marca 1912 r. w miejscowości B., pow. W. jako syn A. i A.. Z zawodu rzeźnik. 15 czerwca 1946 r. wstąpił w szeregi Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej przy Komisariacie Powiatowym Milicji Obywatelskiej w Wolsztynie. Zginął na posterunku Kębłowo, pow. Wolsztyn, 29 czerwca 1946 r. podczas działań mających na celu zwalczanie wystąpień antykomunistycznych podczas referendum ludowego. Jeden z antykomunistycznych oddziałów niepodległościowych, działający na tych terenach, dowodzony przez J. S., zorganizował akcję sprzeciwu wobec propagandy władz komunistycznych w związku z odbywającym się referendum. Członkowie oddziału zostali aresztowani. Konwojowani na posterunek przez J. R. i innych członków ORMO, z posterunku w Kębłowo podjęli próbę ucieczki. Doszło do strzelaniny. J. R. został postrzelony. Poniósł śmierć, próbując uniemożliwić ucieczkę aresztowanych żołnierzy podziemia niepodległościowego. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy nazwy jednostek organizacyjnych, jednostek pomocniczych gminy, budowli, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, w tym dróg, ulic, mostów i placów, nadawane przez jednostki samorządu terytorialnego nie mogą upamiętniać osób, organizacji, wydarzeń lub dat symbolizujących komunizm lub inny ustrój totalitarny, ani w inny sposób takiego ustroju propagować, natomiast w myśl art. 1 ust. 2 ustawy za propagujące komunizm uważa się także nazwy odwołujące się do osób, organizacji, wydarzeń lub dat symbolizujących represyjny, autorytarny i niesuwerenny system władzy w Polsce w latach 1944-1989. W świetle przytoczonych faktów historycznych uwzględniając znaczenie wyrazów: "symbolizować, upamiętniać, propagować", o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy (przez wyraz: "symbolizować" należy rozumieć: "być symbolem czegoś, przedstawiać coś za pomocą symboli", natomiast wyraz: "upamiętniać" oznacza: "zachować coś dla pamięci potomnych, utrwalić się w pamięci", a z kolei wyrazowi: "propagować" przypisuje się znaczenie: "upowszechniać jakieś poglądy, idee lub wiedzę"; źródło: https://sjp.pwn.pl/) wskazać należy, iż nazwa ulicy: "Rauera" upamiętnia osobę symbolizującą komunizm, tym samym jest niezgodna z art. 1 ust. 1 ustawy. Ustalenia zespołu eksperckiego Wojewody Wielkopolskiego znajdują wyraźne potwierdzenie w opinii Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, który na mocy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575 ze zm.) jest powołany do szerokiej działalności w zakresie obejmującym wiedzę historyczną. W ocenie Wojewody Wielkopolskiego potwierdzenie wyrażone w przedmiotowej opinii ma charakter oświadczenia wiedzy kompetentnej instytucji. Opinia potwierdzająca niezgodność nazwy: "Rauera" z art. 1 ustawy jest zbieżna ze stanowiskiem Wojewody Wielkopolskiego, który występując o zaopiniowanie dostrzegł istnienie przesłanek, o których mowa w art. 1 ustawy. Zdaniem Wojewody Wielkopolskiego opinia Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu jest wiarygodnym i mocnym dowodem, który stanowił dodatkową podstawę dokonanych ustaleń faktycznych. Nazwa ulicy: "Rauera" nie została przez gminę zmieniona w ustawowym terminie, a obowiązek jej zmiany został ustalony przez Wojewodę Wielkopolskiego i potwierdzony w opinii Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Pismem nr SO.2011.22.2018 z dnia 13 marca 2018 r. Burmistrz Wolsztyna poinformował Wojewodę Wielkopolskiego, że w dniu 12 marca 2018 r. odbyło się zebranie wiejskie mieszkańców wsi Kębłowo, którzy zaproponowali nową nazwę ulicy: "Dworcowa". Uzasadnieniem dla nowej nazwy jest lokalizacja ulicy, która prowadzi do stacji kolejowej w miejscowości Kębłowo. Działający przy Wojewodzie Wielkopolskim zespół, po uwzględnieniu propozycji mieszkańców Kębłowa zaproponował nadanie ulicy nazwy: "Dworcowa". Podkreślenia wymaga, że nazwa ulicy ("Dworcowa") nie narusza dyspozycji art. 1 ustawy. Skargę na powyższe zarządzenie zastępcze wniosła Rada Miejska w Wolsztynie. Zarzucając naruszenie art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 ustawy, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia zastępczego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w kręgach społecznych przez lokalnych mieszkańców, w tym również pamiętających czasy wcześniejsze, Józef Rauer nie symbolizuje komunizmu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym zarządzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, jednakże innych przyczyn, aniżeli w niej w wskazano. Zgodnie z art. 6c ustawy, który wszedł w życie w dniu 7 stycznia 2018 r. na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 2495) zmieniającej ustawę, skarga do sądu administracyjnego na zarządzenie zastępcze z art. 6 ust. 2 przysługuje jednostce samorządu terytorialnego jedynie w przypadku, gdy brak możliwości wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 6 ust. 1, wynikał z przyczyn niezależnych od tej jednostki. Konstytucja RP w art. 16 ust. 2 stanowi, że samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej. Przysługującą mu w ramach ustaw istotną część zadań publicznych samorząd wykonuje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Zgodnie z art. 165 ust. 2 Konstytucji RP, samodzielność jednostek samorządu terytorialnego podlega ochronie sądowej. Regulacje te, w odniesieniu do samorządu gminnego, będącego jedną z form samorządu terytorialnego, zostały powtórzone w art. 2 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 994, dalej: u.s.g.). Samodzielność gminy wynikająca z powyższych przepisów uznawana jest za podstawową, immanentną cechę samorządu gminnego i dotyczy zarówno prawnopublicznej, jak i prawnoprywatnej sfery jego działalności. Jest też wartością chronioną Konstytucją RP, jako jeden z fundamentów ustroju terytorialnego Państwa. Samodzielność publicznoprawna gminy oznacza, że jest ona zdecentralizowanym podmiotem władzy publicznej, działającym na podstawie i w granicach wynikających z przepisów obowiązującego prawa. W tych granicach gmina podejmuje czynności prawne i faktyczne, kierując się wyłącznie przepisami prawa i własną wolą wyrażoną w ustawowej formie przez jej organy pochodzące z wyboru lub wolą członków wspólnoty gminnej wyrażoną w formie referendum lokalnego. Samodzielność ta poddana jest nadzorowi organów Państwa z punktu widzenia legalności i w formach przewidzianych przepisami prawa. Korelatem nadzoru nad samodzielnością samorządu gminnego jest gwarancja jej ochrony sądowej zawarta w art. 165 ust. 2 Konstytucji RP. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g. do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach herbu gminy, nazw ulic i placów będących drogami publicznymi lub nazw dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a także wznoszenia pomników. Art. 6 ust. 1 u.s.g. ustanawia generalną klauzulę właściwości gminy w zakresie wszystkich spraw o znaczeniu lokalnym, w sprawach niezastrzeżonych ustawami na rzecz innych podmiotów, a zgodnie z art. 6 ust. 2 u.s.g. rozstrzyganie w sprawach, o których mowa w ust. 1, należy do właściwości rady gminy, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Wśród przykładów spraw zadań własnych gminy, służących zaspokajaniu potrzeb wspólnoty, wymienione zostały sprawy gminnych dróg, ulic, placów oraz organizacji ruchu drogowego (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.g.). Niezależnie więc od art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g., brzmienie art. 6 i art. 7 ust. 1 tej ustawy potwierdza, że nadawanie i zmiana nazw ulic ogólnie dostępnych, jako sprawa publiczna o znaczeniu lokalnym, stanowi wyłączną kompetencję gminy. Realizując swe uprawnienia w tym zakresie gmina korzysta z przysługującego jej przymiotu samodzielności. Art. 165 ust. 2 Konstytucji RP nie przewiduje wyjątków od kreowanej w nim zasady sądowej ochrony samodzielności jednostek samorządu terytorialnego. Nie odsyła także do ustaw szczególnych, które mogłyby ograniczać tę zasadę. Zatem należy w pełni podzielić pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu z dnia 3 września 1998 r., III RN 49/98 (Lex 35586), zgodnie z którym art. 165 ust. 2 Konstytucji RP może być stosowany przez sądy na podstawie art. 8 ust. 2 Konstytucji i wynika z niego obowiązek przyjęcia takiej wykładni przepisów prawa, by zapewnić jednostkom samorządu terytorialnego prawo do sądu. Tymczasem znaczenie art. 6c ustawy sprowadza się, zgodnie z jego literalnym brzmieniem, do ograniczenia jednostce samorządu terytorialnego gwarantowanej jej przez art. 165 ust. 2 Konstytucji RP ochrony sądowej w tych przypadkach, których nie ujęto w powołanej regulacji. W szczególności ochrona sądowa byłaby wykluczona w każdym przypadku uznania przez organ samorządu terytorialnego, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania u.z.p.k. względem określonej nazwy ulicy i nie dokonania w wyznaczonym 12 miesięcznym terminie jej zmiany. Bezrefleksyjne i restrykcyjne stosowanie art. 6c ustawy do każdej sprawy mogłoby prowadzić do naruszenia art. 165 ust. 2 Konstytucji RP przez wyłączenie spod kontroli sądowej działania organu nadzoru opartego na jego uznaniu w zakresie oceny co stanowi symbol komunizmu. Dodatkowo należy wskazać na przepis art. 11 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego (Dz. U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607 z późn. zm.), w myśl którego społeczności lokalne mają prawo do odwołania na drodze sądowej w celu zapewnienia swobodnego wykonywania uprawnień oraz poszanowania zasad samorządności lokalnej, przewidzianych w Konstytucji lub w prawie wewnętrznym. Ratyfikacja Karty nastąpiła przed wejściem w życie Konstytucji RP, lecz art. 91 Konstytucji RP jest do niej stosowany z mocy art. 241 ust. 1 Konstytucji RP. Ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw, zgodnie z art. 91 ust. 1 Konstytucji RP stanowi część krajowego systemu źródeł prawa i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie uzależnione jest od wydania ustawy. W myśl art. 91 ust. 2 Konstytucji RP umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli jej postanowień nie da się pogodzić z ustawą. W konsekwencji należy stwierdzić, że oparcie się na literalnym brzmieniu art. 6c u.z.p.k. prowadzi do rezultatów wykładni, których nie można pogodzić z art. 165 ust. 2 Konstytucji oraz art. 11 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego. To z kolei stanowiło podstawę do odwołania się do tych ostatnich przepisów przez Sąd w niniejszej sprawie. Stanowisko, że art. 6c ustawy nie może być interpretowany w sposób literalny, zamykający gminie drogę do poddania dotyczącego jej zarządzenia zastępczego kontroli sądowej utrwaliło się w orzecznictwie sądów administracyjnych. Sądy nie dokonują w tym wypadku oceny zgodności ustawy z Konstytucją RP, a jedynie, dokonując wykładni poszczególnych przepisów tej ustawy, stwierdzają, że literalna wykładnia art. 6c ustawy, wskazująca na niedopuszczalność skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, jest sprzeczna z wykładnią systemową, celowościową i gramatyczną art. 165 ust. 2 Konstytucji RP (por. wyroki WSA z 29.03.2018 r., III SA/Gd 126/18 z 25.04.2018 r., III SA/Kr 132/18; z 20.06.2018 r., II SA/Bd 420/18; z 14.11.2018 r., IV SA/Po 752/18, II SA/Po 748/18, IV SA/Po 753/18, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podjęto z kolei próbę swoiście "prokonstytucyjnej" wykładni art. 6c ustawy, odstępując jednak również od literalnego brzmienia tego przepisu. W rezultacie uznano, że: "Artykuł 6c ustawy o zakazie propagowania komunizmu w brzmieniu nadanym ustawą z 14 grudnia 2017 r. nie może być stosowany dla ustalenia dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, a należy ją wiązać z ustaleniem zasadności skargi na zarządzenie zastępcze. Wprowadzenie regulacji o treści, że skarga do sądu administracyjnego «przysługuje jednostce samorządu terytorialnego albo związkowi, o którym mowa w art. 4, jedynie w przypadku, gdy brak możliwości wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 3 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1, wynikał z przyczyn niezależnych od tej jednostki albo związku», przesądza o zasadności lub niezasadności skargi do sądu administracyjnego na zarządzenie zastępcze. Ustanowiony ustawowy termin obowiązku zmiany nazwy ulicy w art. 6 ust. 1 ustawy o zakazie propagowania komunizmu jest złagodzony regulacją art. 6c tej ustawy. Nie daje zatem art. 6c ustawy o zakazie propagowania komunizmu podstaw do wyprowadzenia niedopuszczalności na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi." (zob. np. wyrok NSA z 13.11.2018 r., II OSK 1821/18, CBOSA). Przechodząc do rozważań merytorycznych Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy "obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy nazwy budowli, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, w tym dróg, ulic, mostów i placów, upamiętniające osoby, organizacje, wydarzenia lub daty symbolizujące komunizm lub inny ustrój totalitarny lub propagujące taki ustrój w inny sposób, właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego albo związku, o którym mowa w art. 4, zmienia w terminie 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie". Ustawa weszła w życie 2 września 2016 r., co oznacza, że termin dla jednostek samorządu terytorialnego określony w końcowej części cytowanego przepisu upłynął 2 września 2017 r. Art. 6 ust. 2 ustawy stanowi z kolei, że w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, wojewoda wydaje zarządzenie zastępcze, w którym nadaje nazwę zgodną z art. 1, w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym upłynął termin, o którym mowa w ust. 1. Termin ten zatem upływał dla Wojewody 2 grudnia 2017 r. Zarazem jednak ustawa zawiera regulację szczególną, która wpływa na ustalenie daty końcowej okresu z art. 6 ust. 2: art. 6 ust. 3 stanowi, że wydanie zarządzenia zastępczego, o którym mowa w [art. 6] ust. 2, wymaga opinii Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu potwierdzającej niezgodność nazwy obowiązującej w dniu wejścia w życie ustawy z art. 1. Przepis art. 2 ust. 3 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 2 ust. 3 natomiast opinia Instytutu jest przedstawiana w terminie miesiąca, a w sprawie szczególnie skomplikowanej - nie później niż w terminie 2 miesięcy, od dnia doręczenia żądania wojewody. Oczekiwanie na opinię wstrzymuje bieg terminu na stwierdzenie nieważności aktu. W niniejszej sprawie wyjściowy termin, do którego Wojewoda był formalnie uprawniony do wydania zarządzenia zastępczego dotyczącego ulicy Rauera w Kębłowie, a więc termin do 2 grudnia 2017 r., został ewidentnie przekroczony. Zarządzenie zastępcze wydano bowiem wiele miesięcy później – dopiero 20 czerwca 2018 r. Istotne jest przy tym w sprawie, że nie zaistniała w ogóle sytuacja, w której mogłoby dojść do przesunięcia końcowej daty terminu wydania zarządzenia zastępczego przez Wojewodę (art. 6 ust. 3 zd. 2 w zw. z art. 2 ust. 3 zd. 2 u.z.p.k.). Wojewoda sporządził bowiem wniosek o opinię do Instytutu Pamięci Narodowej w sprawie ulicy Rauera w Kębłowie dopiero w dniu 5 marca 2018 r., a więc ponad 3 miesiące po upływie terminu z art. 6 ust. 2 ustawy. Niemożliwe było więc wstrzymanie biegu terminu, który już upłynął. To z kolei oznacza, że zarządzenie zastępcze Wojewody z dnia 20 czerwca 2018 r. wydane zostało z uchybieniem terminu z art. 6 ust. 2 ustawy i jako takie – ze względu na naruszenie art. 6 ust. 2 – podlega uchyleniu. Zaskarżone zarządzenie wydane zostało po utracie przez Wojewodę kompetencji do jego wydania. Wobec stwierdzonego naruszenia przez kontrolowany akt nadzoru art. 6 ust. 2 ustawy Sąd na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.") orzekł jak w sentencji wyroku. Ze względu na powód uchylenia zaskarżonego aktu nadzoru Sąd odstąpił od analizy innych okoliczności składających się na zarzuty skargi. Sąd nie orzekł o kosztach, gdyż zgodnie z art. 6 ust. 4 w zw. z art. 3 ust. 4 ustawy w zw. z art. 100 u.s.g. postępowanie było wolne od opłat sądowych, po stronie skarżącej nie występował zawodowy pełnomocnik i w skardze nie zawarto żadnych wniosków w tej materii.