IV SA/Po 797/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Obornikach na uchwałę Rady Miejskiej w Obornikach z dnia 30 marca 2022 r. nr XLV/555/22 w sprawie Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt dla Gminy Oborniki na rok 2022 1. stwierdza nieważność § 14 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały oraz załącznika nr 2 do załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały; 2. w pozostałej części oddala skargę.

Prokurator Rejonowy w Obornikach (dalej również jako: "Prokurator", "Skarżący") pismem z 3 listopada 2022r. wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Obornikach z dnia 30 marca 2022r. nr XLV/555/22 w sprawie Programu Opieki nad Zwierzętami Bezdomnymi oraz Zapobiegania Bezdomności Zwierząt dla Gminy Oborniki na rok 2022 (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2022r. poz. 3182). Zaskarżonej uchwale Prokurator zarzucił istotne naruszenie prawa tj.: 1. art. 7 , 94 Konstytucji RP i art. 11a ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 572 – dalej u.o.z.) polegające na niewypełnieniu w całości upoważnienia ustawowego poprzez zaniechanie precyzyjnego wskazania w załączniku nr 2 do załącznika nr 1 zaskarżonej uchwały wysokości środków finansowych przeznaczonych na realizację poszczególnych zadań , o których mowa w art. 11 a ust. 2 pkt 1-8 u.o.z., a także sposobu ich wydatkowania , podczas gdy z przepisu art. 11 a ust. 1 u.o.z. wynika ,że Rada jest zobowiązana do precyzyjnego określenia wysokości środków finansowych przeznaczonych na realizację tych zadań oraz sposobu wydatkowania tych środków, 2. art.7, 94 Konstytucji RP i art. 11 a ust. 2 pkt 6 w z. z art. 11a ust 4 u.o.z. polegające na zawężeniu w § 10 Rozdziału 10 Programu poprzez opracowanie planu " usypiania ślepych miotów" jedynie do psów i kotów , co jest niezgodne z ustawowym uregulowaniem tej kwestii w art. 11 a ust. 2 pkt 6 u.o.z, 3. istotne naruszenie prawa , tj. art. 7, 94 Konstytucji RP , art. 11 a ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 11 a ust. 4 u.o.z. polegające na niewypełnieniu upoważnienia ustawowego poprzez zaniechanie precyzyjnego wskazania w § 8 ust. 2 i 3 Rozdziału 8 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały konkretnego lekarza , któremu powierzona zostaje realizacja obligatoryjnej sterylizacji i kastracji zwierząt, podczas gdy z przepisu art. 11 a ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 11 a ust. 4 u.o.z. wynika ,że Rada jest zobowiązana do precyzyjnego określenia sposobu realizacji tych zadań, w tym konkretnego określenia podmiotów je realizujących. Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 8, § 10, § 14 i załącznika nr 2 do załącznika nr 1 do uchwały oraz o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 - dalej jako p.p.s.a.). W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej uchwały stanowią przepisy u.o.z., a w szczególności art. 11a u.o.z. Prokurator wskazał, że w orzeczeniach sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, konsekwentnie wyrażany jest pogląd wskazujący na konieczność precyzyjnego określenia w uchwale sposobu wydatkowania środków na realizację "programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt". W orzeczeniach tych podkreślano, że upoważnienie ustawowe wynikające z art. 11a ust. 5 u.o.z. nakłada obowiązek wskazania w programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, zarówno wysokości środków finansowych na jego realizację, jak i odrębnego uregulowania sposobu ich wydatkowania. Tymczasem Rada Miejska w Obornikach w § 14 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały określiła koszt realizacji Programu na kwotę łączną 218.000,00 zł brutto i wskazała w załączniku nr 2 sposób wydatkowania środków finansowych w następujący sposób : . 1000 zł- zakup czipów, . 6000 zł - zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń z udziałem zwierząt . 1000 zł-zapewnienie miejsca dla bezdomnych zwierząt gospodarskich . 2.500 zł – czipowanie . 164.500,00 zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku , odławianie bezdomnych zwierząt, poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt . 18.000 - zapewnienie opieki ( dokarmiania ) dla kotów wolno żyjących . 20.000 zł sterylizacja albo kastracja zwierząt, usypianie ślepych miotów w schronisku . 5000 zł realizacja planu znakowania zwierząt. Z powyższego w ocenie Skarżącego wynika, że Rada Miejska w Obornikach w załączniku nr 2 do załącznika nr 1 przyjętego Programu część wydatków określiła w stosunku do zadań ujętych zbiorczo. Tymczasem do każdego zadania wskazanego w poszczególnych art. 11 a ust. 2 u.o.z. powinna odpowiadać określona kwota. Rada Miejska nie wypełniła zatem w sposób właściwy delegacji ustawowej wynikającej z art. 11 a ust. 5 u.o.z. Ponadto zaskarżona uchwała nie zwiera rozstrzygnięcia w zakresie wskazania konkretnego podmiotu, któremu powierzono realizację zadania obligatoryjnej kastracji i sterylizacji zwierząt, o których jest mowa art. 11 a ust. 2 pkt 4 u.o.z. Postanowienie o treści :"Zabiegi sterylizacji i kastracji przeprowadzane są wyłącznie przez lekarza weterynarii,, nie jest ani właściwym ani wystarczającym uregulowaniem materii , o której mowa w art. 11 a ust. 2 pkt 4 i 6 u.o.z. Kolejnym istotnym naruszeniem prawa w ocenie skarżącego jest przekroczenie upoważnienia ustawowego z art. 11 a ust. 2 pkt 6 u.o.z. poprzesz ograniczenie w § 10 Rozdziału 10 Programu zabiegów usypiania ślepych miotów jedynie do miotów psów i kotów mimo, że ustawa nie zawiera takich ograniczeń. Z treści art. 11 a ust. 2 pkt 6 u.o.z. wynika, że program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt obejmuje w szczególności usypianie ślepych miotów. Ustawa nie określa natomiast jakich gatunków zwierząt usypianie ma dotyczyć. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Obornikach wniosła o jej oddalenie w całości. Odnosząc się do zarzutów skargi Rada wskazała, że wbrew twierdzeniu prokuratury organ w uchwale zawarł wszystkie obligatoryjne elementy określone w art. 11 ust. 2 u.o.z. Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt dla Gminy Oborniki na 2022 r. wypełnia przy tym delegację ustawową z art. 11 ust. 3 i 3a u.o.z. określając plan znakowania zwierząt oraz plan sterylizacji lub kastracji. Zgodnie z art. 11 a ust. 4 u.o.z., realizacja zadań, o których mowa w art. 11a ust. 2 pkt 3-6 u.o.z. została powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt, tj. jednostce budżetowej Gminy Oborniki - Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt "Azorek" w Obornikach. Ponadto rzeczony Program zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Odnosząc się do zarzutów skargi Rada wskazała, że program określa łączną kwotę przeznaczoną na jego realizację, a także rozbicie ogólnej puli środków na poszczególne zadania, które winny być realizowane w ramach delegacji ustawowej określonej w art. 11a u.o.z. Zaprezentowane w uchwale rozbicie kwot na poszczególne zadania objęte realizowanym Programem jest dokonane w sposób najbardziej szczegółowy, mając na uwadze doświadczenie praktyczne tut. Organu w zakresie realizacji corocznych uchwał w sprawie Programu, które Rada Miejska w Obornikach powierza do wykonania na mocy zaskarżonej uchwały. W ocenie organu analizując art. 11 a ust. 5 u.o.z., w oparciu o wykładnię celowościową i systemową tego przepisu należy wskazać, że naczelną wartością, którą kierował się ustawodawca było zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz zapobieganie ich bezdomności - co wynika wprost z brzmienia przepisu art. 11 a ust. 1 u.o.z. A zatem, dokonując wykładni systemowej przepisu art. 11 a ust 1-8 u.o.z. należy dojść do przekonania, że sposób wydatkowania środków finansowych w ramach Programu winien być wyszczególniony najszerzej jak to jest możliwe, co ma wpływać na jak najpełniejsze realizowanie celów Programu - nie ma natomiast stanowić ograniczenia w realizacji Programu poprzez sztywne rozbicie kwot na kategorie kosztów, które są zmienne i przy racjonalnym planowaniu wydatków nie sposób ich szczegółowo rozbić. Obrazując to na przykładzie można wskazać na pkt. 3 załącznika nr 2 do załącznika nr 1 do Programu - gdzie zabezpieczono środki na zadanie: zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schroniskach, odławianie bezdomnych zwierząt, poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt. Dla jak najpełniejszego realizowania celów Programu takie określenie zadania i łącznej kwoty na jego realizację jest konieczne, bowiem ilość odłowionych zwierząt bezdomnych wpływa na koszty poszukiwania właściciela - natomiast w zależności od tempa odnalezienia właściciela zwierzęcia zależy, środki w jakiej kwocie będą przeznaczone na zapewnienie bezdomnemu zwierzęciu miejsca w schronisku. Ścisłe skorelowanie tych wydatków jest wynikiem doświadczenia tut. Organu w realizacji zadania własnego gminy określonego w art. 11a u.o.z. A zatem wyeliminowanie uchwalonego podziału środków na realizację poszczególnych zadań w ramach Programu spowodowałoby niemożność realizacji zadania własnego, a tym samym przyjęcie za wiążącą wykładnię contra legem przepisu art. 11a ust. 5 u.o.z. Organ wskazał, że w sytuacji wykorzystania środków przeznaczonych na konkretny cel Programu koniecznym byłoby rozpoczęcie procedury zmiany uchwały o Programie, co jest długotrwałe, mając na uwadze konieczność przesłania do zaopiniowania projektu uchwały w sprawie programu opieki nad zwierzętami i zapobiegania bezdomności zwierząt, zgodnie z procedurą określoną w art. 11a ust. 7 i 8. Wówczas podmioty opiniujące mają 21 dni na udzielenie odpowiedzi, co powoduje, że w trakcie procedowania zmiany uchwały w celu przesunięcia środków na realizacje niedofinansowanego zadania, niemożliwym byłoby realizowanie danego zadania wynikającego z Programu. Wykładnia celowościowa art. 11a u.o.z. jasno wskazuje, że ratio legis, którym kierował się ustawodawca było zapewnienie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobieganie bezdomności zwierząt. Wobec tego przyjęcie wykładni przepisu art. 11 a ust. 5 u.o.z. zaprezentowanej przez Skarżącego, stanowiłoby istotne utrudnienie realizacji Programu i utrudniałoby bieżącą opiekę nad zwierzętami bezdomnymi i doprowadziłoby tym samym do przyjęcia wykładni contra legem tego przepisu, o czym była mowa powyżej. W ocenie organu wbrew zarzutom skargi uchwała zawiera wskazanie konkretnego lekarza weterynarii, któremu tut. Organ powierzył wykonywanie zadań wskazanych w Programie. W Rozdziale 12 § 12 określono, że całodobową opiekę weterynaryjną realizuje na podstawie umowy J. K. - lekarz weterynarii, prowadzący gabinet pod adresem [...]. Tym samym nie pozostawia wątpliwości, że w ramach zawartej umowy wskazany lekarz weterynarii realizuje także obligatoryjną sterylizację i kastrację zwierząt. Informacja ta jest także do uzyskania w jednostce budżetowej Gminy Oborniki - Schronisku Azorek, który realizuje zadania opieki nad zwierzętami w Gminie Oborniki, a także na stronach internetowych ww. Schroniska. Zdaniem Rady nie sposób również przyjąć argumentacji przedstawionej przed skarżącego, iż uchwała w sposób nieuprawniony ogranicza usypianie ślepych miotów bowiem w Rozdziale 3 §. 3 uchwały wskazano, iż w ramach Programu Gmina Oborniki realizuje następujące zadania: (...) usypianie ślepych miotów, nie określając żadnego gatunku zwierząt objętego programem. W Rozdziale 10 §. 10 wskazano doprecyzowanie, iż chodzi o ślepe mioty kotów i psów - co wynika z doświadczenia tut. Organu. Program ma być dyrektywą konkretnego działania, nie ma natomiast stanowić fikcji - tym samym w uchwale wskazano ślepe mioty, które faktycznie w ramach realizacji Programu są usypiane. Poza kocimi i psimi miotami w praktyce organu nie występują inne ślepe mioty do uśpienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się częściowo zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie zaś do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021, poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. powołany został do orzekania w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g., stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie sprzeczności z prawem w rozumieniu art. 91 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego. W judykaturze do istotnych naruszeń prawa zalicza się naruszenie przepisów dotyczących kompetencji do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego – poprzez wadliwą ich wykładnię, a także przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998, nr 3, poz. 79). W niniejszej sprawie Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym zgodnie z wnioskiem strony skarżącej na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosowanie do art. 120 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Obornikach z dnia 30 marca 2022r. nr XLV/555/22 w sprawie Programu Opieki nad Zwierzętami Bezdomnymi oraz Zapobiegania Bezdomności Zwierząt dla Gminy Oborniki na rok 2022. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z 22 kwietnia 2022r. pod poz. 3182 i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia (§ 3 zaskarżonej uchwały). Zgodnie z art. 11a ust. 1 u.o.z., corocznie do dnia 31 marca, rada gminy ma obowiązek uchwalenia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Stosownie do art. 11a ust. 2 u.o.z. program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Program może obejmować plan znakowania zwierząt w gminie, jak również plan sterylizacji lub kastracji zwierząt w gminie, przy pełnym poszanowaniu praw właścicieli zwierząt lub innych osób, pod których opieką zwierzęta pozostają (art. 11a ust. 3 i ust. 3a u.o.z.). Natomiast zgodnie z treścią art. 11a ust. 5 u.o.z. program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Przedmiotem oceny Sądu w sprawie podlega § 14 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały, w którym dokonano przeznaczenia kwoty 218.000 złotych na realizację Programu. Zgodnie z treścią wspomnianego paragrafu środki w kwocie 1000 zł. przeznaczono na zakup czipów, 6000 zł. na zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń z udziałem zwierząt, 1000 zł. na zapewnienie miejsca dla bezdomnych zwierząt gospodarskich, 2.500 zł. na czipowanie, 164.500 zł. na zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku, odławianie bezdomnych zwierząt, poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt, 18.000 zł. na zapewnienie opieki ( dokarmiania ) dla kotów wolno żyjących, 20.000 zł. na sterylizację albo kastrację zwierząt, usypianie ślepych miotów w schronisku oraz 5000 zł. na realizację planu znakowania zwierząt. Prokurator zajął stanowisko, że do każdego zadania wskazanego w poszczególnych punktach art. 11 a ust. 2 u.o.z. powinna odpowiadać określona kwota. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że do istotnych wad uchwały, których wystąpienie skutkuje stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów jednostek samorządu terytorialnego do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (tak m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 12 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 747/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1139/18 – dostępne CBOSA oraz wcześniejsze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, publ. OwSS 1996/3/90 oraz z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, publ. OwSS 1998/3/79, a także Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 grudnia 2003 r., sygn. akt P 9/02). W ocenie Sądu Prokurator trafnie zarzucił zaskarżonej Uchwale istotne naruszenie art. 11a ust. 5 u.o.z. poprzez pominięcie w jej treści wskazania wysokości środków przeznaczonych na realizację poszczególnych celów programu, a w konsekwencji brak wskazania, czy i jakie środki na dany cel przeznaczono. Oceny tej Sąd dokonał w oparciu o dotychczasowe orzecznictwo, które wykształciło jednolity pogląd, że istnieje konieczność precyzyjnego i wyraźnego sposobu wydatkowania środków finansowych w uchwale o charakterze "programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt". Użyte przez ustawodawcę określenie: "sposób wydatkowania" środków finansowych, oznacza przedstawienie w programie, jako obligatoryjnego elementu, sposobu rozdysponowania puli środków finansowych przeznaczonych na poszczególne cele i założenia przyjęte w programie. Czym innym jest wskazanie sposobów realizacji celów programu, a czym innym konkretne i jednoznaczne ustalenie w ramach przewidzianych środków sposobów ich wydatkowania, które z oczywistych względów powinny być zgodne z celami i przyjętymi założeniami programu. Przez określenie sposobów wydatkowania należy rozumieć wskazanie konkretnych form ich wykorzystania, ukierunkowanych na osiągnięcie celów programu (tak: Wyrok NSA z 29 sierpnia 2020 r., sygn. akt II OSK 997/20, LEX nr 3064568). Sąd dokonując oceny treści zaskarżonej uchwały dostrzegł, że tego typu rozlokowania (konkretnego i precyzyjnego) środków nie zawiera jednak zaskarżona uchwała. Ponadto, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 703/20 (CBOSA) użyty przez ustawodawcę zwrot: "sposób wydatkowania" środków finansowych, oznacza przedstawienie w programie, jako obligatoryjnego elementu, sposobu rozdysponowania puli środków finansowych przeznaczonych na poszczególne cele i założenia przyjęte w programie. Takich postanowień dotyczących rozdysponowania ("przydzielenia" – przyporządkowania poszczególnych środków w określonych wysokościach, do określonych kategorii zadań) nie zawiera zaskarżona uchwała. Dlatego też zaskarżona uchwała nie zawiera w swojej treści elementu, który jest obligatoryjny. W ocenie Sądu nie spełnia tego wymogu § 14 załącznika nr 1, gdyż brak w nim przyporządkowania konkretnych kwot do danych celów. Zgodzić należy się bowiem z Prokuratorem, że przeznaczenie kwoty 165.000 zł. łącznie na realizację trzech celów, tj. zapewnienia bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku, odławiania bezdomnych zwierząt, poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt (są to odrębne cele określone w art. 11 a ust. 2 pkt 1, 3 i 6 u.o.z.) nie pozwala na przyporządkowanie poszczególnych środków w określonych wysokościach, do określonych kategorii zadań zgodnych z u.o.z. Rozwiązanie takie skutkuje pozostawieniem organowi wykonawczemu nadmiernej swobody w zakresie wydatkowania zabezpieczonych środków, a nadto sprawia, że nie jest możliwe stwierdzenie jakie środki zostaną przeznaczone na konkretne cele, czy podział tych środków jest adekwatny i czy w rzeczywistości realizowane będą wszystkie z zakładanych zadań. W tym miejscu odnosząc się do argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę, że wskazującej na fakt, że bardziej ogólne określenie wydatków na ochronę zwierząt, przy uwzględnieniu obowiązującej procedury pozwala Gminie na szybkie reagowanie na zaistniałe zdarzenia i szybkie przesunięcie środków z jednego zadania na drugie, że przy zachowaniu sposobu rozdysponowania puli środków finansowych przeznaczonych na poszczególne cele i założenia przyjęte w programie, stwierdzić należy, ze dla nieprzewidzianych w pierwotnym planie wydatków zasadnym jest utworzenie stosownej rezerwy. W konsekwencji, w ocenie Sądu, należało przyjąć, że w analizowanej uchwale pominięcie określenia konkretnej wysokości środków przeznaczonych na realizację (sfinansowanie) poszczególnych celów wskazanych w programie uchwalonym zaskarżoną uchwałą, a w konsekwencji brak wskazania sposobu wydatkowania tych środków na realizację tego programu, stanowi istotne naruszenie prawa, ponieważ kwestia określenia sposobu wydatkowania kwot na poszczególne zadania objęte programem ma zasadnicze znaczenie dla realizacji programu. Zaskarżony §14 załącznika nr 1 nie zawiera unormowań, które organ uchwałodawczy zobowiązany był w nim zamieścić i stanowi to takie naruszenie art. 11a ust. 5 u.o.z., które przesądza o wadliwości postanowienia skutkującej koniecznością stwierdzenia nieważności §14 załącznika nr 1 uchwały. Powyższe oznacza, że zasadnym jest również stwierdzenie nieważności załącznika nr 2 do Załącznika nr 1 określający sposób wydatkowania środków finansowych na poszczególne cele Programu podane w §14 załącznika nr 1 uchwały. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że są one niezasadne. Wbrew stanowisku skarżącego stwierdzić należy, że uchwała zawiera wskazanie podmiotu, któremu powierzono obligatoryjną sterylizację lub kastrację zwierząt, a więc realizację zadania o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 u.o.z. Z § 8 ust. 1 załącznika nr 1 do uchwały wynika bowiem, że gmina realizuje obligatoryjną sterylizację lub kastrację w prowadzonym schronisku za zasadach opisanych w regulaminie schroniska. Schronisko, któremu powierzono realizację tego zadania zostało wskazane w § 4 ust. 1 pkt 1 załącznika nr 1 do uchwały i jest to Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt "Azorek" w Obornikach będące jednostką budżetową gminy Oborniki (którego adres jest nota bene tożsamy z adresem gabinetu weterynaryjnego wskazanego w § 12 ust. 1. Dalej wskazano, że Schronisko określa procedury niezbędne do realizacji ww zadań. Nie ma zatem wątpliwości jaki podmiot wykonuje zadania programu w tym zakresie. Natomiast sposób zrealizowania tego obowiązku czy to przez zatrudnienie lekarza weterynarii pracującego w ramach prowadzonego schroniska, czy też zawarcie umowy z podmiotem zewnętrznym o świadczenie usług weterynaryjnych jest irrelewantne z punktu widzenia programu opieki nad bezdomnymi zwierzętami. W tym miejscu zaznaczyć należy, że szczegóły biologiczno-techniczne zabiegów i czynności, które składają się na "sterylizację i kastrację zwierząt w schroniskach" nie powinny być regulowane przez organ uchwałodawczy gminy, gdyż w tej mierze należy kierować się wskazaniami wiedzy weterynaryjnej, zasadami u.o.z. oraz przepisami szczególnymi stąd też zbędne jest szczegółowe opisywanie tych procedur w uchwale. Za niezasadny Sąd uznał także zarzut ograniczenia planu usypiania ślepych miotów jedynie do psów i kotów w § 10 załącznika nr 1 do uchwały. W zaskarżonych postanowieniach Rada uregulowała bezpłatne usypianie ślepych miotów psich i kocich. Jak słusznie wskazano w skardze ustawa nie zawiera ograniczeń co do gatunku zwierząt. Zdaniem Sądu nie oznacza to jednak, że obowiązkiem lokalnego ustawodawcy jest objęcie planem bezpłatnego usypiania także ślepych miotów innych gatunków. Zaskarżonego uregulowania nie powinno się zatem rozważać w kategoriach zaniechania prawodawczego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 9 listopada 2021 r. w sprawie II SA/Bd 861/21, CBOSA). Ponadto z treści odpowiedzi na skargę wynika, że z praktyki organu wynika, iż nie występuje potrzeba usypiania ślepych miotów innych gatunków niż psy i koty. Nawet więc w sytuacji uznania, że doszło do niewypełnienia delegacji ustawowej (czego Sąd nie stwierdza), należałoby przyjąć, że naruszenie prawa ma w tym wypadku charakter nieistotny. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. należało stwierdzić nieważność załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały w części obejmującej jego § 14 oraz załącznika nr 2 do załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały (pkt 1 sentencji wyroku). W pozostałej części (co do § 8 i § 10 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały) Sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalił (pkt 2 sentencji wyroku).