IV SA/Po 662/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Damian Mataczyński po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018r wniosku R. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2018r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy

R. S. złożył skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2018r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Wraz ze skargą skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, który został rozpoznany postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 sierpnia 2018r. przyznającym m.in. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Pismem złożonym z dnia 30 sierpnia 2018r. R. S. zwrócił się z wnioskiem o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego Ł. P.. Mając na uwadze fakt, iż Skarżący składając wniosek o przyznanie prawa pomocy wskazał, iż wnosił o ustanowienie adwokata, natomiast obecnie wnosi o wyznaczenie radcy prawnego, pismem z dnia 19 września 2018r. wezwano skarżącego do wyjaśnienia, czy jego wniosek z dnia 30 sierpnia 2018r. należy potraktować jako nowy wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego. Odpowiedzi na powyższe wezwanie należało udzielić w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, iż jest to sprzeciw od postanowienia referendarza z dnia 21 sierpnia 2018r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia 2 października 2018r. wyjaśnił, że jego intencją była prośba o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego Ł. P.. Na wstępie wskazać należy, że mając na uwadze pisma skarżącego z dnia 30 sierpnia 2018r. i z dnia 2 października 2018r. przyjęto, że intencją skarżącego było złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w osobie Ł. P.. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przedstawiony wyżej wniosek strony nie czyni zadość wymaganiom z art. 252 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 – dalej P.p.s.a.). Powyższe w realiach niniejszej sprawy ma jednak znaczenie drugorzędne. W sytuacji bowiem gdy z góry wiadomo, że rozpoznanie wniosku jest zbędne, działaniem oczywiście bezcelowym byłoby wzywanie strony o wypełnienie przesyłanego formularza PPF. Działanie takie nie przyczyniłoby się do wzmocnienia gwarancji procesowych strony. Przeciwnie jedynym jego refleksem byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 P.p.s.a. nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Mając powyższe na uwadze przechodząc do oceny zasadności rozpoznania wniosku o zmianę pełnomocnika i wyznaczenie radcy prawnego zamiast adwokata wskazać należy, że postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 sierpnia 2018 r., działając zgodnie z wnioskiem strony przyznano skarżącemu prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia adwokata. Postanowienie to nie zostało zaskarżone i jest prawomocne. W związku z czym pismem z dnia 10 września 2018r. zwrócono się do Okręgowej Rady Adwokackiej w P. o wyznaczenie dla skarżącego adwokata z urzędu. Jak wynika z pisma Okręgowej Rady Adwokackiej w P. z dnia 14 września 2018r. (k. 34 akt) do reprezentowania skarżącego nie wyznaczono jeszcze adwokata. Nie zmienia to jednak faktu, iż skarżący uzyskał już prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu, co wyklucza złożenie wniosku o wyznaczenie innego pełnomocnika i ustanowienie radcy prawnego w miejsce adwokata. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249 a P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.