II OZ 985/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.M. i K.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 477/18 o oddaleniu wniosku M.M. i K.M. o wstrzymanie wykonania Wojewody Śląskiego z [...] marca 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi M.M. i K.M. na decyzję Wojewody Śląskiego z [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 25 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek M.M. i małoletniego K.M. (dalej jako "skarżący") o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego z [...] marca 2017 r. w przedmiocie wymeldowania. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z wniosku skarżących, wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalne skutki dla skarżącego oraz jego małoletniego syna, ponieważ skarżący wraz z synem zamierzają powrócić do kraju (aktualnie przebywają w Szwecji) w lipcu 2018 r. Zamieszkująca w spornym lokalu K.M. utrudnia skarżącemu dostęp do budynku przez wymianę zamków, a więc wykonanie decyzji znacznie utrudni skarżącemu i jego synowi powrót do lokalu. Oddalając wniosek Sąd I instancji wskazał, że powołane przez skarżącego okoliczności są zbyt ogólnikowe, żeby mogły uzasadnić wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wskazują bowiem na realne i konkretne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd I instancji podkreślił, że decyzja o wymeldowaniu nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, a jej skutki nie mają charakteru nieodwracalnego. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania tj. art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako "p.p.s.a.") polegające na odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji w tej sprawie. Sąd I instancji prawidłowo ocenił akta sprawy i treść wniesionej skargi zawierającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na tej podstawie Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że wniosek ten został uzasadniony w sposób ogólnikowy, co uniemożliwiało wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja skarżących sprowadza się do stwierdzenia, że wykonanie decyzji utrudni im dostęp do lokalu, natomiast wstrzymanie wykonania decyzji spowoduje, że będą oni mogli dostać się do mieszkania, na przykład w asyście policji. Jednocześnie skarżący zaznaczyli, że ich tytuł prawny do lokalu nie wynika z księgi wieczystej i toczy się w tej sprawie postępowanie przed sądem powszechnym. Nie są to jednak argumenty, które należy ocenić w kategorii niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczą one bowiem ewentualnych trudności w dostępie do mieszkania, które oczywiście mogą stanowić dla skarżących uciążliwość, ale nie oznaczają znacznej szkody i nie spowodują trudnych do odwrócenia skutków, a tylko przy spełnieniu tego rodzaju przesłanek możliwe jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Trafnie przy tym Sąd I instancji stwierdził, że decyzja o wymeldowaniu ma charakter wyłącznie ewidencyjny i jako taka nie wywołuje żadnych skutków prawnych odnośnie tytułu prawnego do nieruchomości. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 61 § 3 oraz w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.