IV SA/Po 641/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenie A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Stowarzyszenie A złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Zdaniem Stowarzyszenia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawiać mają uchybienia przepisom w toku postępowania administracyjnego. Wykonanie decyzji spowoduje istotną i trwałą zmianę sytuacji życiowej, komfortu i warunków życia lokalnej społeczności, przyczyni się do pogorszenia warunków zdrowotnych miejsca zamieszkania, które powinno być oazą spokoju, miejscem wypoczynku, a nie miejscem przysparzającym o dodatkowy stres i wpłynie istotnie na obniżenie wartości nieruchomości mieszkalnych okolicznych mieszkańców. Wykonanie decyzji pociągnie za sobą trudne do odwrócenia skutki, gdyż stanowi dla organu architektoniczno-budowlanego podstawę decyzji o pozwoleniu na budowę, co spowoduje istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości przez powstanie obiektu przemysłowego, wywołując nieodwracalne skutki. Stowarzyszenie podniosło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną i nie podlega poprawianiu na kolejnych etapach z urzędu przez Organ. Jej rozstrzygniecie jest wiążące dla organu budowlanego, dlatego prawidłowość jej rozstrzygnięcia powinna poprzedzać wszelkie dalsze etapy realizacji inwestycji. Stąd wniosek Skarżącego jest jak najbardziej uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 609/12, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12, z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt II OZ 966/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takiego charakteru nie ma w ocenie Sądu decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Decyzja taka nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt II OZ 826/12, z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt II OZ 567/16, z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OZ 448/16, z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt II OZ 1226/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego też powodu wniosek skarżącego Stowarzyszenie nie zasługiwał na uwzględnienie. Ze wskazanych powyżej powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia