IV SA/Po 389/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. P. o przywrócenie terminu do wykazania interesu prawnego w sprawie ze skargi D. P. i R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania p o s t a n a w i a odrzucić wniosek R. P. o przywrócenie terminu do wykazania interesu prawnego

Pismem z 08 marca 2014 r. D. P. i R. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], skargi na decyzję wskazaną w rubrum nin. postanowienia. Zarządzeniem z 06 czerwca 2014 r. Sąd wezwał R. P. (dalej jako: "Skarżący") do wykazania interesu prawnego do wniesienia skargi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, postanowieniem z 08 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 389/14, Sąd odrzucił skargę R. P. Pismem z dnia 29 lipca 2014 r. (data stempla pocztowego, k. 61 akt sądowych) Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wykonania wezwania Sądu. Napisał, że postanowienie o odrzuceniu skargi otrzymał w dniu 21 lipca 2014 r. Odrzucając skargę Sąd uznał, że wezwanie zostało doręczone poprzez doręczenie zastępcze – złożenie przesyłki w placówce pocztowej. Skarżący nie zgodził się z takimi ustaleniami, bowiem o okoliczności pozostawienia pisma w placówce pocztowej nie został w żaden sposób powiadomiony. Nie wykonanie wezwania wynikało więc z przyczyn, za które Skarżący nie ponosi winy. Do wniosku Skarżący załączył pismo mające wskazywać interes prawny Skarżącego w złożeniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek podlega odrzuceniu, jako spóźniony. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W świetle art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie zaś do treści art. 87 § 4 p.p.s.a., równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 88 p.p.s.a., sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu. Termin siedmiodniowy do złożenia wniosku o przywrócenie terminu biegnie od dnia ustania przyczyny uchybienia. Sąd przyjmuje, że tym dniem jest dzień doręczenia Skarżącemu postanowienia z dnia 08 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 389/14, o odrzuceniu skargi. Z potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że Skarżący otrzymał korespondencję w dniu 18 lipca 2014 r. (k. 56) – nie zaś w dniu 21 lipca 2014 r. jak zostało napisane we wniosku o przywrócenie terminu – a zatem przedmiotowy wniosek winien zostać złożony najpóźniej w dniu 25 lipca 2014 r. Nawet jednak, gdyby przesyłka została doręczona w dniu 21 lipca 2014 r. – jak twierdzi (nietrafnie) Skarżący – to ostatnim dniem siedmiodniowego terminu byłby dzień 28 lipca 2014 r. Tymczasem wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu został oddany w placówce pocztowej w dniu 29 lipca 2014 r. (data stempla pocztowego, k. 61), a więc po terminie. Wniosek ten podlega zatem odrzuceniu, jako spóźniony. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. Niezależnie od powyższego, stosownie do dyspozycji art. 6 p.p.s.a., Sąd informuje Skarżącego, że dla skorzystania z możliwości udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jaką stwarza powołany przez Skarżącego art. 33 § 2 p.p.s.a. – tj. udziału w charakterze uczestnika postępowania na prawach strony – należy złożyć odrębny wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, w którym wnioskodawca powinien nie tylko wskazać, ale i wykazać (w szczególności za pomocą załączonych dokumentów) istnienie okoliczności, z których wywodzi swój interes prawny w sprawie.