IV SA/Po 361/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 07 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi C. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2018 r nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. oddala skargę w całości

IV SA/Po 361/19 Uzasadnienie Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z [...].08.2018r. nr [...], znak [...] wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.), art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt. 2, art. 53 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 1945 ze zm., dalej u.p.z.p.) oraz art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016r., poz. 2147 ze zm., dalej u.g.n.), po rozpatrzeniu wniosku inwestora [...] Sp. z o.o. w [...] z dnia [...].05.2018r., uzupełnionego pismem z dnia [...].05.2018r., zmienionego pismem z dnia [...].06.2018r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie elektroenergetycznej linii kablowej [...] z instalacją optotelekomunikacyjną, złącza kablowego [...] i stanowiska słupowego [...] na terenie działek o nr ewid.[...], [...] i części działek nr [...], [...], [...] położonych w obrębie [...] oraz na działce o nr ewid.[...] i części działek nr [...] położonych w obrębie [...], gmina [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie elektroenergetycznej linii kablowej [...] z instalacją optotelekomunikacyjną, złącza kablowego [...] i stanowiska słupowego [...] na terenie działek o nr ewid.[...], [...] i części działek nr [...], [...], [...] położonych w obrębie [...] oraz na działce o nr ewid.[...] i części działek nr [...] położonych w obrębie [...] gmina [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł C. S. zarzucając m.in., że wydając w/w decyzję Burmistrz Miasta i Gminy [...] nie dopełnił istotnych postanowień wynikających z Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stwierdzenie wnioskodawcy, że "Projektowane elementy sieci elektroenergetycznej nie stanowią zagrożenia dla środowiska oraz higieny użytkowników i ich otoczenia." jest nieuzasadnione. Zgodnie z obowiązującym prawem do wydania takiej opinii jest upoważniony Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Zatem jedynie decyzja RDOŚ może określić ewentualne zagrożenia dla środowiska przyszłej inwestycji, a nie wnioskodawca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...].12.2018r. nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia w/w odwołania. W uzasadnieniu tego postanowienia wyjaśniono, że zgodnie z przepisem art. 129 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania (art. 129 § 3 k.p.a.). Termin do wniesienia odwołania jest terminem ustawowym, wobec czego nie może być przedłużony lub skrócony przez organ administracji publicznej. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy przy uwzględnieniu zasad określonych w rozdziale 10 k.p.a. zostanie ono złożone po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. terminu 14-dniowego. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu, stanowi jego uchybienie. Termin do wniesienia odwołania jest terminem liczonym według przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Artykuł 57 § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało wysłane w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 roku o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, za poświadczeniem przedłożenia, do organu administracji publicznej, nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, złożone w polskim urzędzie konsularnym, złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej, złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku lub złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego (art. 57 § 5 k.p.a.). Zatem upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni, z uwzględnieniem zasad określonych w art. 57 k.p.a., jest końcem terminu. Wobec tego czynność, do której termin znajduje zastosowanie może być skutecznie dokonana tylko do końca dnia terminu, tj. do godz. 24.00. Stosownie do art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie (art. 53 ust. 1 u.p.z.p.). W ocenie organu odwoławczego doręczenie stronom postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (poza inwestorem oraz właścicielami i użytkownikami wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje) decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wyłącza w stosunku do tych osób skutków zawiadomienia o wydaniu decyzji w drodze publicznego ogłoszenia, o którym mowa w ww. art. 53 ust. 1 u.p.z.p. W konsekwencji termin do wniesienia odwołania biegnie nie od dnia doręczenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a od dnia publicznego ogłoszenia. Ustawodawca wiąże bowiem skutki prawne doręczenia stronom (poza inwestorem i właścicielami i użytkownikami wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje) zaskarżonej decyzji z publicznym obwieszczeniem o decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Z akt sprawy wynika, że decyzja nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2018 roku ([...]) została doręczona skarżącemu, za potwierdzeniem doręczenia dnia [...] sierpnia 2018 roku. Przyjmując zasady określone przepisem art. 57 k.p.a. termin do skutecznego wniesienia przez stronę odwołania upływał dnia [...] sierpnia 2018 roku (czwartek). Z akt sprawy wynika, iż odwołanie skarżącego, datowane na dzień [...] sierpnia 2018 roku, zostało nadane w placówce pocztowej dnia [...] sierpnia 2018 roku. Dodatkowo wskazano, iż ostatni dzień wyznaczony dla skutecznego wniesienia dowołania od zaskarżonej decyzji nie był dniem ustawowo wolnym od pracy, wobec którego można byłoby zastosować dyspozycję przepisu art. 57 § 4 k.p.a. a skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skargę (błędnie nazwaną odwołaniem) na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu C. S. wnosząc o "uchylenie wydanej z naruszeniem prawa decyzji w całości oraz zwrotu kosztów postępowania i zaskarżając w/w postanowienia w całości". W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu [...].01.2017 r. na posiedzeniu niejawnym Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem [...] stwierdziło, że wniesione odwołanie z dnia [...].08.2016 i. od decyzji nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...] z dnia [...].06.2016 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. W dniu [...].09.2017 r. w prowadzonym postępowaniu sygn. akt IV SA/Po 400/17 WSA w Poznaniu uchyliło decyzję w/w SKO w [...]. W dniu [...] grudnia 2018 r. SKO w [...], z uchybieniem terminu, ponownie na posiedzeniu niejawnym bez należnej analizy posiadanych akt sprawy sankcjonuje swój poprzedni werdykt. SKO w [...] postanowieniem SKO [...] wydało z naruszeniem terminu (zgodnie z k.p.a. 30 dni) i prowadziło postępowania z naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwołąwcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącego od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, tj. Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...].08.2018r. nr [...], znak [...]. W myśl art. 129 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania (art. 129 § 3 k.p.a.). Termin do wniesienia odwołania jest terminem ustawowym, wobec czego nie może być przedłużony lub skrócony przez organ administracji publicznej. Z istotnego dla sprawy przepisu art. 134 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie to jest ostateczne. W zakresie odnoszącym się do drugiej, spośród wymienionych w art. 134 k.p.a. przesłanek wydania postanowienia, o którym w nim mowa, a mianowicie "uchybienia terminu do wniesienia odwołania" należy uznać, że uchybienie wskazanego terminu ma miejsce wówczas, gdy przy uwzględnieniu zasad określonych w Rozdziale 10 Działu II k.p.a. zostanie ono złożone po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. terminu 14 dni. W związku z tym każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu już stanowi jego uchybienie. W sytuacji więc, gdy uchybienie terminowi nastąpiło, to przy braku istnienia prośby (wniosku) o przywrócenie terminu - organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Fakt stwierdzenia (zaistnienia) tej okoliczności wiąże organ administracji, co jednoznacznie wynika z treści bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 134 k.p.a., czyniąc niemożliwym i niedopuszczalnym zarazem operowanie w odniesieniu do tejże okoliczności jakimkolwiek marginesem swobody. Każde więc uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a., tj. postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, chyba że strona domaga się przywrócenia terminu stosownie do art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony. Należy podkreślić, iż wniosku o przywrócenie terminu nie można domniemywać (musi być on wyraźnie złożony). Także sam fakt dokonania określonej czynności po terminie, nie może być podstawą do domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie terminu. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 czerwca 2008r. sygn. akt I OSK 1297/07 "z art. 58 k.p.a. wynika jednoznacznie, że przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić wyłącznie na prośbę strony. W tym zakresie wyłączona została możliwość wszczęcia postępowania przez organ administracji z urzędu" (LEX nr 497635). Tym bardziej, wbrew argumentacji zawartej w skardze nie daje to podstawy do twierdzenia o konieczności pouczenia strony o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia odwołania liczony jest od dnia doręczenia stronie decyzji organu I instancji. Przechodząc na grunt kontrolowanej sprawy należy wskazać, że decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w dniu [...].08.2018 r. i wynika to ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. W decyzji zawarto pouczenie o 14-dniowym terminie do wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem [...].08 2018 r. Odwołanie zostało wniesione w dniu [...].08.2018 r., czyli z uchybieniem terminu do jego wniesienia określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Organ II instancji słusznie wydał więc postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania zgodnie z art. 134 k.p.a., gdyż skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu. Odnosząc się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2016 r. (sygn. akt I SA/Gl 823/15) należy wskazać, że Sąd podziela poglądy określone w przytoczonym orzeczeniu. W wypadku gdy istnieją wątpliwości co do faktycznej daty doręczenia pisma stronie należy przeprowadzić wszelkie dowody umożliwiające ustalenie tej daty w sposób pewny, wskazując, że np. dowodem takim w przypadku skierowania do adresata pisma w formie pocztowej przesyłki poleconej może być rejestr dzienny doręczanych przesyłek poleconych znajdujący się w urzędzie pocztowym właściwym do doręczenia przesyłki. Jednak w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca w skardze nie podała żadnych argumentów, które mogłyby świadczyć o nieprawidłowym doręczeniu. Dokument jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru jednoznacznie wskazuje, że doręczenie nastąpiło w dniu [...].08.2018 r. Organ nie był zobowiązany do przeprowadzania jakichkolwiek dowodów w celu potwierdzania tej daty, ponieważ nie ma żadnych wątpliwości, co do daty doręczenia. Zgodnie z art. 46 § 1 k.p.a. odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. W niniejszej sprawie zarówno podpis, jak i data doręczenia skarżącemu decyzji są wyraźne i czytelne oraz zgodne z datą na pieczątce na zwrotce. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.