IV SA/Po 311/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu dnia 11 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. sp. z o.o. w N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na zbieranie odpadów postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

T. sp. z o.o. w N. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na zbieranie odpadów. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku zakwestionowano zasadność nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz wskazano, że natychmiastowe wykonanie decyzji może spowodować znaczne straty finansowe dla skarżącej Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Znaczna szkoda to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy jednocześnie podkreślić, że to na stronie wnoszącej o wstrzymanie wykonania aktu spożywa ciężar wykazania okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na skarżącym. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Takich okoliczności skarżąca Spółka nie wskazała wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka ograniczyła się bowiem do wskazania, że wykonanie decyzji może spowodować po jej stronie straty finansowe. W ocenie Sądu lakoniczne stwierdzenie o możliwych skutkach finansowych wykonania decyzji nie stanowi wystarczającego uprawdopodobnienia groźby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołania skutków trudnych do odwrócenia. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o merytorycznym stanowisku Sądu co do legalności tej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.