IV SA/Po 3/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 marca 2021 r. sprawy ze sprzeciwu Towarzystwo O.Z. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania zwierzęcia oddala sprzeciw.

Przedmiotem sprzeciwu Towarzystwo O.Z. (dalej również Skarżący, Towarzystwo lub w skrócie TOZ) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej też Kolegium lub w skrócie SKO) z [...] grudnia 2020 r. nr [...] uchylająca decyzję Wójta Gminy K. B. (dalej też organ I instancji) z [...] listopada 2020 r. znak [...] nr [...] orzekającą o czasowym odebraniu S. W. psa czarnego podpalanego mieszańca utrzymywanego na posesji w K. B. przy ul [...] wydanego w dniu [...] września 2020 r. i obciążeniu dotychczasowego właściciela kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia oraz przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Towarzystwo wnioskiem z [...] września 2020 r. zwróciło się o wydanie decyzji w przedmiocie czasowego odebrania właścicielowi trzech psów rasy mieszanej. W ocenie Towarzystwa wydanie decyzji uzasadnione jest zaawansowanymi zmianami na skórze, ranami na ciele wynikającymi z choroby, podrażnioną skórą, ubytkami w sierści oraz świądem, które to objawy w ocenie wnioskodawcy świadczyły o długotrwałym procesie chorobowym, na jaki cierpią psy oraz pozostawieniu ich bez niezbędnej opieki weterynaryjnej. W dniu [...] września 2020 r. Prezes Towarzystwa oraz członek TOZ w asyście Policji podjęli interwencję w m. K. B. przy ul. [...]. W tym dniu na posesji przebywały trzy psy. Wszystkie miały zmiany na ciele, które były wynikiem długotrwałego zaniedbania i braku opieki weterynaryjnej. W dniu [...] września 2020 r. przedstawiciele TOZ w asyście Policji ponownie udali się pod wskazany adres. Na miejscu pojawił się również właściciel psów, który przedstawił dowody szczepień przeciwko wściekliźnie, które w ocenie Inspektorów TOZ dotyczyły nie tych psów, które przebywały na posesji. Towarzystwo zawnioskowało o wydanie decyzji o natychmiastowym odebraniu właścicielowi trzech psów rasy mieszanej. W dniu [...] września 2020 r. Wójt G. K. Biskupi wydał decyzję znak [...] nr [...] o czasowym odebraniu S. W. psa czarnego, podpalanego, mieszańca, utrzymywanego na posesji w K. B. przy ul. [...], wydanego w dniu [...] września 2020 r., przekazaniu psa TOZ oraz obciążeniu kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia jego dotychczasowego właściciela. W wyniku odwołania złożonego przez S. W. Samorządowe Kolegium Odwoławczego decyzją z [...] września 2020 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozstrzygnięcia. W dniu [...] września 2020 r. do organu wpłynęła z TOZ dokumentacja dotycząca przeprowadzonych interwencji na posesji w K. B. przy ul. [...] oraz dokumentacja z leczenia czasowo odebranego psa, z której wynika że w dniu [...] września 2020 r. do członków TOZ przesłano niepokojące nagranie wykonane w dniu [...] września 2020 r. ciężko oddychającego zwierzęcia. Powiadomiono Policję, jednak ta po przyjechaniu na miejsce nie usłyszała tych dźwięków, a osoba, która zgłosiła sytuację, bała się przyjść na miejsce, żeby potwierdzić autentyczność nagrania, jako powód podając trudny i impulsywny charakter właściciela posesji i obawę przed jego ewentualną reakcją. Z podsumowania wynika, że psy przebywały na posesji, na której nie mieszka żaden człowiek, przyjeżdża tam od czasu do czasu (co potwierdzają sąsiedzi). Są pozostawione bez opieki, bez leczenia, bez szczepień, nie karmione regularnie, bez dostępu do świeżej wody. Nie mają swojego miejsca odpoczynku oraz ochrony. Są sporadycznie dokarmiane przez mieszkańców K. B., którzy nie potrafią obojętnie przejść obok ich losu. Psy opuszczają regularnie posesję i poruszają się po okolicy. Jak wynika z dokumentacji medycznej czasowo odebranego psa z dnia [...] września 2020 r. lek. wet. P. S. w opisie badania stwierdził temperaturę 38,6 °C, wyłysienie wzdłuż grzbietu schodzące na zewnętrzną stronę ud, duży świąd, strupy i ropne zmiany na skórze, gdzie widoczne są przełysienia, pogrubiałą skórę na grzbiecie, co świadczy o przewlekłym świądzie, znaczną asymetria jąder - prawe gorące i 3 x większe niż lewe, stan odżywienia dobry, nadmierną wokalizację spowodowaną najprawdopodobniej świądem. Postawiona diagnoza to podejrzenie apzs (alergicznego pchlego zapalenia skóry). W dniu [...] września 2020 r. czasowo odebrany pies został przebadany przez lek. wet. I. P.: "... temperatura 37,6 °C, pies zaniedbany, fatalny stan pokrywy włosowej-sierść sucha, matowa, kiepsko osadzona, skóra okolicy lędźwi zliszajowacona, hiperpigmenorwana - do dalszej diagnostyki bakteriologicznej i mykologicznej, błony śluzowe różowe, wilgotne, siekacze i trzonowce starte do miazgi, osłuchowo szmer koniuszkowy lewostronny [...], nad polami płucnymi fizjologiczny szmer pęcherzykowy, jądro prawe w znacznej asymetrii w stosunku do lewego, twarde w mojej ocenie zmienione nowotworowo, powłoki brzuszne miękkie, niebolesne. Obejrzałam serce w dwóch projekcjach, ze względu na obecną falę zwrotną i objawy, jakie towarzyszą zwierzęciu, włączam pimobendan, w przyszłym tygodniu szczegółowe echo. Ze względu na szereg problemów zdrowotnych, należy jak najszybciej wykonać diagnostykę zwierzęcia, pies gdy przebywa w samotności ciągle szczeka i wyje - należy skontaktować się z behawiorystą...". W dniu [...] września 2020 r. wykonano badanie echokardiologiczne psa. Badanie wykonała lek. wet. I. P. - grubość przegrody międzykomorowej w skurczu i rozkurczu zwiększona. Grubość wolnej ściany lewej komory w skurczu i rozkurczu prawidłowa. Światło lewej komory w fazie skurczu i rozkurczu prawidłowej wielkości. Morfologia płatków zastawki dwudzielnej zmieniona. Średnica lewego przedsionka nieznacznie powiększona, stosunek LA/Ao powiększony. Przepływ przez zastawkę aorty oraz zastawkę tętnicy płucnej prawidłowej prędkości. Przepływ przez zastawkę dwudzielną prawidłowej prędkości, obecna fala zwrotna prędkości 6,59 m/s. Przepływ przez zastawkę trójdzielną prawidłowej prędkości. Nie uwidoczniono zmian wzrostowych w jamach serca/worku osierdziowym ani wolnego płynu w worku osierdziowym. EKG w trakcie badania nie wykazało nieprawidłowości. Rozpoznanie: niedomykalność zastawki dwudzielnej (MMVD stadium 2)... ". W dniu [...] września 2020 r. Wójt Gminy K. B. zawiadomił strony postępowania, że z urzędu, w oparciu o wniosek złożony w dniu [...] września 2020 roku przez Prezesa TOZ zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie czasowego odebrania S. W. psa czarnego, podpalanego, mieszańca, utrzymywanego na posesji w K. B. przy ul. [...]. S. W. wezwany do przedstawienia dokumentów i informacji dotyczących psa czarnego podpalanego mieszańca w dniu [...] października 2020 r. zgłosił się do organu I instancji lecz nie przedstawił dokumentów dotyczących psa, który w dniu [...] września 2020 r. został czasowo odebrany. S. W. zapoznał się z dokumentacją prowadzoną w niniejszej sprawie. Organ I instancji ustalił, że posesja na której są przetrzymywane psy nie jest zamieszkana, a S. W. zamieszkuje na terenie innej gminy. Jak wynika z informacji przekazanej przez właściciela nieruchomości do K. B. przyjeżdża codziennie. Jak wynika z oględzin w terenie, przeprowadzonych w dniu [...] września 2020 r. przez pracownika organu I instancji, pies jest w złym stanie zdrowotnym. Podczas oględzin [...] września 2020 r. ustalono, że pies miał obrożę na pchły, widać było na jego ciele pchły, znaczny stan zapalny na grzbiecie, świeże rany z krwią oraz rany stare z naroślami. W miejscach ran sierść wyłysiała, widoczne miejsca od obcierania się zwierzęcia o inne przedmioty. Organ ustalił, że pies nie był zaszczepiony, nie miał zapewnionej należytej opieki weterynaryjnej, był chory. W ocenie organu I instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że warunki, w jakich znajdował się pies, stwarzały zagrożenie dla jego zdrowia i życia. Ponadto, pies nie miał wydzielonego miejsca do spania. Właściciel psa wskazał jako miejsce noclegu starą szopę, znajdującą się po lewej stronie posesji, jednak jej nie otworzył. W tych okolicznościach za zasadne zdaniem organu I instancji uznać należało, że dalsze przebywanie psa na posesji w K. B. przy ul. [...], w złych warunkach (brak kojca, brak posłania), z postępującą chorobą skóry, nadmierną wokalizacją, bez zapewnienia podstawowej opieki weterynaryjnej, wypełniał przesłanki z art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 638 – dalej ustawa), co uzasadnia zastosowanie trybu wskazanego w art. 7 ust. 3 ustawy. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł S. W. podnosząc, że podejrzewa, że komuś zależy na zatruciu psa, który znajduje się na posesji. Odwołujący wskazał, że na interwencji otworzył wszystkie pomieszczenia na terenie posesji a policjanci nie stwierdzili obecności żadnych zwierząt, z wyjątkiem psa. Dalej wnoszący odwołanie wskazał, że na posesji jest każdego dnia a pies, który jest przybłędą karmiony jest regularnie. Odnosząc się do ustaleń organu I instancji odwołujący wskazał, że kłamstwem jest, że pies przebywał w starej szopie. Dalej wskazał, że buda dla psa stoi na środku posesji pod drzewem orzecha w jego cieniu, czego nie wskazano w decyzji podobnie jak informacji o wyłożeniu misek z pokarmem i wodą. Odwołujący zakwestionował także ustalenia, że psy opuszczają jego posesję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2020 r. działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. - dalej k.p.a.) uchyliło rozstrzygnięcie Wójta Gminy K. B. z [...] listopada 2020r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu odwoławczego pomimo przeprowadzenia postępowania uzupełniającego ciągu ustalony stan faktyczny w dalszym nie daje zupełnej pewności, czy zastosowanie znaleźć winien tryb opisany dyspozycją art. 7 ust. 3 ustawy. W ocenie Kolegium na obecnym etapie postępowania nadal nie wyczerpano czynności, które zmierzałyby w kierunku poczynienia jednoznacznych ustaleń faktycznych względem tego, czy w dniu interwencji (tj. [...] września 2020 roku) pies miał zapewniony pokarm oraz wodę. Przy czym warto zaakcentować, że z dotychczas zgromadzonej dokumentacji medycznej nie wynika, by zwierzę utrzymywane było bez dostępu do jedzenia bądź wody. Materiał dowodowy nie zawiera również ostatecznych informacji odnośnie warunków utrzymywania i przebywania psa, tj. czy na posesji w K. B. pies miał jakiekolwiek miejsce dedykowane jego potrzebom odpoczynku i schronienia - typu buda, kojec lub choćby legowisko w budynku. Podkreślono, że w tym aspekcie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji płyną przeciwstawne wnioski: z jednej strony organ I instancji ustala, że pies nie miał wydzielonego miejsca do spania i przebywał w złych warunkach (bez kojca, bez posłania), a z drugiej - że pies przebywał w warunkach skrajnie niekorzystnych - w starej szopie, do której jednak nie udało się wejść podczas oględzin w dniu [...] września 2020 r. Zawarty w aktach sprawy dokument z pieczątką TOZ, chociaż wymaga uzupełnienia o datę sporządzenia oraz podpis osoby, która go wystawiła, nakreśla stan faktyczny, zgodnie z którym wszystkie psy przebywające na posesji w K. B. nocowały w starej szopie, która jest schronieniem w czasie opadów i upałów, lecz nie mrozów. Równocześnie stwierdzono tamże, że wszystkie psy, jakie utrzymywane są na przedmiotowej posesji, nie są karmione regularnie, nie posiadają dostępu do świeżej wody, nadto nie mają swojego miejsca odpoczynku oraz ochrony. Z kolei, w odwołaniu S. W. opisuje, że pies nie przebywał w starej szopie, a budzie dla psa, która stoi na środku posesji. W dodatku podnosi, że na interwencji otworzył policjantom wszystkie pomieszczenia na terenie całej posesji. Kwestia ta wymaga zatem dalszych czynności wyjaśniających, albowiem może mieć istotne znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia w omawianej sprawie. W ocenie Kolegium wyjaśnienia wymaga także stan zdrowia odebranego zwierzęcia. W kontekście przeprowadzonej diagnostyki psa czarnego podpalanego mieszańca można przyjąć, że cierpiał on na schorzenie kardiologiczne, jak też doświadczył poważnych problemów skórnych, które zmusiły go do ocierania się o twardy przedmiot. Niemniej, w ocenie Kolegium zebrana dokumentacja medyczna nie wyjaśnia w pełni, czy u psa zdiagnozowano ostatecznie alergiczne pchle zapalenie skóry, nadto czy cierpi on dodatkowo na chorobę nowotworową związaną z przerostem prawego jądra. Dostrzeżono również brak dokumentacji medycznej, ewentualnie informacji pochodzącej od TOZ co do aktualnego stanu zdrowia psa, a mianowicie, czy zastosowane leczenie przyniosło poprawę stanu zdrowia zwierzęcia oraz czy potrzebne było wykonane dalszych badań, tudzież zabiegów medycznych. Inaczej mówiąc, organ I instancji nie wyjaśnił wszechstronnie, czy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagrażało jego zdrowiu lub życiu. W aktach sprawy zgromadzono wydruki ulotki informacyjnej leków takich jak: Dehinel Plus oraz Simparica 3x20 mg, niemniej trudno na ich postawie stawiać ostateczne wnioski względem stanu zdrowia psa, tym bardziej że leki te nie zostały opisane w żadnej dostępnej dokumentacji medycznej. W świetle regulacji zawartej w art. art. 6 ust. 1a i 2 ustawy w ustaleniach faktycznych organu I instancji ponownie zabrakło pochylenia się nad okolicznością, że w dniu [...] września 2020 r. pies czarny podpalany mieszaniec posiadał założoną obrożę przeciwko pchłom, na dowód czego do protokołu oględzin z tego dnia załączono fotografię zarówno opakowania po wspomnianej obroży, jak też psa z założoną obrożą. Dodatkowo organ I instancji nie rozpatrzył, że - jak twierdzi Odwołujący - zwierzę to było "przybłędą" i nie wiadomo od kiedy przebywa pod jego opieką. Kolegium wskazało, że organowi I instancji umknęło, że regulacja art. 7 ust. 4 ustawy stanowi, iż w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Stanowisko zawarte w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje, że decyzja w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt, z której nie wynika w jakiej wysokości należnościami została obciążona strona, dotknięta jest wadą związaną z jej niewykonalnością. Z uwagi na to, że konieczny do rozstrzygnięcia zakres sprawy ma istotne znaczenie, należało w ocenie Kolegium należało wydać decyzję w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, ze zasadnym będzie uzupełnienie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego w takim zakresie, jaki pozwoli na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych, a następnie wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, które znajdzie uzasadnienie w ustalonym stanie faktycznym i prawnym. Należy poczynić kroki w kierunku zebrania pełnej dokumentacji medycznej odnoszącej się do stanu zdrowia psa w dniu interwencji oraz po jego odebraniu. Zasadnym będzie rozważenie uzupełnienia postępowania dowodowego o uzupełnienie protokołu o datę sporządzenia i podpis osoby go uwiarygadniającej, jak również ewentualnie odebranie wyjaśnień od świadków wymienionych w dokumencie z dnia [...] września 2020 r. Kolegium przypomniało o możliwości zarówno ponownych oględzin posesji w celu wyjaśnienia powstałych wątpliwości, jak też uzyskania stosownej dokumentacji od funkcjonariuszy Policji biorących udział w interwencjach. Przypomnienia wymaga, że jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem - w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W nawiązaniu natomiast do zarzutów odwołania podkreślono, że sprawa dotyczy się psa czarnego podpalanego mieszańca, który został odebrany [...] września 2020 r., stąd też wszelkie okoliczności związane ze zwierzętami nadał przebywającymi na posesji nie podlegają jej ramom. Nie ma przy tym znaczenia, czy odwołujący się jest właścicielem spornego zwierzęcia, albowiem jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane nie tylko właścicielowi, ale także opiekunowi. W toku całego postępowania odwołujący nie zaprzeczył, by opiekował się psem - wręcz przeciwnie, jest stroną postępowania, podnosząc dobrostan zwierzęcia. Towarzystwo O.Z. reprezentowane przez radcę prawnego wniosło sprzeciw od wskazanej na wstępie decyzji Kolegium. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a] art. 7 ust. 3 ustawy poprzez uznanie, iż nie zostały przedłożone wyniki badań psa, opis dalszych czynności leczniczych oraz opis efektów późniejszego leczenia psa, co sugeruje brak możliwości oceny zasadności wydania decyzji następczej przez organ I instancji oraz nie rozstrzygnięto czasookresu posiadania psa przez opiekuna/właściciela, b) art. 6 ust. 1a i 2 ustawy poprzez wskazanie, iż organ pierwszej instancji nie ustalił czy pies miał zapewnioną wodę i pokarm uznając, że podane przykłady znęcania się nad zwierzęciem muszą wystąpić łącznie a brak któregokolwiek z wymienionych w przepisie przykładów świadczy o niemożności uznania działań opiekuna/właściciela zwierzęcia jako znęcania się nad zwierzęciem, c) art. 6 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 4 pkt 11 ustawy poprzez uznanie, iż o rażącym zaniedbaniu zwierzęcia można mówić wyłącznie w przypadku łącznego wystąpienia elementów wskazanych w przepisie, samo wystąpienie okoliczności utrzymywania zwierzęcia w stanie nieleczonej choroby przy wątpliwościach w zakresie zapewnienia mu przez właściciela należytego schronienia, wody i pokarmu nie może dać podstawy do wydania decyzji o czasowym odbiorze psa. Zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez organ całości zebranego materiału dowodowego i przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów, tj,: . poprzez uznanie, iż opinie weterynaryjne przedłożone jako dowody w sprawie nie precyzują czy przesłanki odebrania zwierzęcia w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie zwierząt zaistniały w momencie odebrania zwierzęcia, . oparcia zaskarżonej decyzji na okoliczności braku przedłożenia dalszych czynności leczniczych, wyników badań, wyników zastosowanego leczenia i pominięcie stanu zdrowia psa z dnia jego odebrania przez skarżącego, . oparcia zaskarżonej decyzji na okoliczności, że organ I instancji nie ustalił czasookresu posiadania psa przez właściciela/opiekuna, . uznaniu, iż stan zdrowia psa z dnia jego odebrania przez skarżącego tj. stwierdzonych wyłysień i ropiejących ran na skórze, świąd, znaczna asymetria jąder nie świadczy o znęcaniu się nad zwierzęciem oraz o stanie zagrożenia jego życia i zdrowia. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. W ocenie skarżącego argumenty podane w uzasadnieniu decyzji Kolegium są błędne i pozostają w sprzeczności z ideą interwencyjnego odbioru zwierzęcia. W ocenie TOZ przedstawione opinie weterynaryjne wskazywały na zaniedbanie i fatalny stan okrywy włosowej. Duży świąt, strupy i ropne zmiany na skórze gdzie widoczne są przełysienia, pogrubiona skóra na grzbiecie świadczy o przewlekłym świądzie. Stwierdzono również nadmierną wokalizację spowodowaną najprawdopodobniej świądem, skóra okolicy lędźwi zliszajowacona, hiperpigmenorowana, znaczna asymetria jąder - prawe gorące i 3x większe niż prawe, siekacze i trzonowe zęby starte do miazgi. Powyższy opis stanu fizycznego psa istniejącego w momencie odbioru przez przedstawicieli skarżącego świadczy o niezapewnieniu mu przez właściciela/opiekuna właściwej opieki weterynaryjnej. Zaniedbania opisane powyżej nie mogły też powstać w krótkim okresie czasu, lecz wiązały się z długotrwałym (kilkumiesięcznym lub kilkunastomiesięcznym) pozostawaniem psa bez zapewnienia mu niezbędnego leczenia i opieki. Jak wskazał TOZ treść art. 6 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 4 pkt 11 ustawy czyny wymienione jako przejawy znęcania się nad zwierzęciem nie muszą wystąpić wszystkie kumulatywnie. Wystarczy stwierdzenie jednego z ww. przejawów, by uznać czyn za znęcanie się nad zwierzęciem. W przedmiotowej sprawie inspektorzy TOZ stwierdzili, że stan zdrowia odebranego psa wskazywał na jego długotrwałe utrzymywanie w stanie nieleczonej choroby. Świąd skóry, ropiejące rany z całą pewnością powodowały jego ból i cierpienie. Znacznie powiększone jądro sugerowało toczący się w organizmie stan chorobowy i powinno skłonić jego właściciela do podjęcia stosowanych działań - wizyty u weterynarza i podjęcia leczenia właściwego do jego schorzeń. Samo pozostawienie zwierzęcia w stanie nieleczonej choroby jest przejawem znęcania się i może stanowić podstawę do interwencyjnego jego odebrania właścicielowi. Podkreślono przy tym, że dla dokonania oceny, czy w dacie czasowego odebrania zwierzęcia istniały podstawy faktyczne i prawne uzasadniające wydanie decyzji w tym przedmiocie zasadnicze znaczenie mają stwierdzone warunki jego bytowania oraz jego stan fizyczny istniejący w momencie odebrania zwierzęcia. Mając powyższe rozważania na względzie, wskazanie przez Kolegium konieczności uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty świadczące o stanie zdrowia psa po wdrożonym leczeniu pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi przepisami ustawy o ochronie zwierząt. Ponadto bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostają rozważania organu II instancji dotyczące okresu posiadania psa przez S. W.. Przyjmując, że pies przybłąkał się na posesję S. W. w niedługim okresie czasu przed interwencyjnym odbiorem, powinien on zainteresować się schorzeniami psa i skontaktować z lekarzem weterynarii celem włączenia odpowiedniego leczenia. Wnoszący sprzeciw podniósł, że podstawą faktyczną wydania decyzji przez organ I instancji był oprócz relacji inspektorów TOZ stan zwierzęcia opisany w opiniach lekarzy weterynarii. Opinie lekarzy weterynarii, zawierają szczegółowy opis stanu zwierzęcia w momencie jego odebrania właścicielowi i podjętych wobec zwierzęcia działań leczniczych potwierdza, że zwierzę znajdowało się w złym stanie zdrowia. Stan ten dawał organowi orzekającemu podstawę faktyczną do uznania, że doszło do przypadku niecierpiącego zwłoki w rozumieniu art. 7 ust. 3 ustawy uzasadniającego czasowe odebranie zwierzęcia na podstawie tego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stosownie do art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Takim szczególnym przepisem jest art. 64c § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Zakres dopuszczalnej jej kontroli przez sąd administracyjny wyznacza art. 64e p.p.s.a., stanowiący, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw, podobnie jak i skarga, należy do instytucji (środków zaskarżenia) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie instytucji (środków zaskarżenia) kodeksu postępowania administracyjnego. Z powołanego powyżej przepisu art. 64e p.p.s.a. wynika, że instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Wniesienie sprzeciwu powoduje zatem wszczęcie postępowania o ograniczonym zakresie, obejmującym kontrolę decyzji administracyjnej z uwzględnieniem tylko kryteriów formalnych (por. A. Kabat, P.p.s.a. Komentarz, Warszawa 2018, t. 3 do art. 64a). Stąd w postępowaniu ze sprzeciwu sąd ocenia jedynie, czy doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach stron, lecz dokonuje oceny spełnienia w sprawie formalnych warunków wydania decyzji kasacyjnej. Rozstrzyganie na tym etapie o szczegółowych zagadnieniach natury materialnoprawnej byłoby przedwczesne (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3011/17 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza zatem konieczność dokonania przez sąd oceny czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie przede wszystkim ustalenie czy wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Tym samym ustawa wyłącza możliwość kontroli prawidłowego zastosowania przez organy przepisów prawa materialnego, z zastrzeżeniem szczególnego uregulowania art. 138 § 2a k.p.a. i przyjęciem przez ustawę że w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd jego wyrok nie jest zaskarżalny (art. 151a § 3 P.p.s.a.). Dlatego szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego w tym trybie sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy i nie może jej przesądzić, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15 - CBOSA). Orzeczenie w przedmiocie sprzeciwu ma wobec tego niejako wyłącznie charakter procesowy i nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania. Podsumowując, sąd rozpoznając sprzeciw ogranicza się do badania, czy doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., do badania, czy zaszły w sprawie wskazane w tym przepisie okoliczności uzasadniające wydanie decyzji kasatoryjnej. Uwzględniając lub oddalając sprzeciw sąd nie jest uprawniony do badania innych ewentualnych naruszeń prawa, jakie mogły mieć miejsce w sprawie, a zwłaszcza naruszeń prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane samoistnie, lecz ich treść winna być interpretowana łącznie z art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym, w których mieści się przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 k.p.a. umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uznać należy za równoznaczne z naruszeniem tego przepisu (wyrok NSA z 19.9.2017 r. I OSK 517/17, Lex 2424889, aprobowany przez A. Wróbla, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, cz. VI, uw. 6 do art. 138). Zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. nie powinno następować automatycznie, po stwierdzeniu jakiegokolwiek naruszenia procedury administracyjnej, lecz po wykazaniu przez organ drugiej instancji, że to naruszenie jest na tyle istotne, że powoduje konieczność ponownego jej przeprowadzenia ze względu na ochronę gwarantowanych, podstawowych uprawnień strony tego postępowania, w tym zachowania zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a.. Kierując się tymi uwarunkowaniami w doktrynie i w ugruntowanym orzecznictwie sądowym, przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to nie kwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji. Innymi słowy jedynie brak możliwości rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym stanowić powinien punkt wyjścia do zastosowania orzeczenia kasacyjnego i ponownego skierowania sprawy do organu I instancji. Podkreślenia przy tym wymaga, że brak możliwości rozstrzygnięcia merytorycznego wynikać powinien przede wszystkim z rażących wad procesowych polegających np. na pominięciu stron postępowaniu lub niewłaściwym ustaleniu kręgu stron, braku właściwego ustalenia podstawy materialnoprawnej, w oparciu o którą prowadzone jest postępowanie, czy pominięcia obligatoryjnych elementów procesowych np. stanowiska innego organu w toku postępowania. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie zaistniała okoliczność pozwalająca Kolegium na przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. i wydania decyzji merytorycznej w sprawie. Zgodzić należy się bowiem co do zasady ze stanowiskiem organu odwoławczego, że organ I instancji nie ustalił bezsprzecznego stanu faktycznego sprawy, co uniemożliwiło przyjęcie prawidłowej podstawy prawnej odebrania zwierząt. Decyzja o odebraniu zwierzęcia, która podejmowana jest w trybie art. 7 ust. 3 ustawy, odmiennie niż w trybie art. 7 ust. 1 ustawy, zapada wówczas, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję z trybie art. 7 ust. 3 ustawy orzeka, zatem o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli spełnione są przesłanki, określone w tym przepisie, pomimo iż w chwili wydawania decyzji, zwierzę nie przebywa już u swego właściciela. W konsekwencji postępowanie organu nakierowane jest w tym przypadku na wnikliwe, następcze zbadanie dokonanego już odebrania zwierzęcia (por. np. wyroki NSA z 11 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 2417/12 oraz wyroki WSA w Warszawie z 18 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2877/13 i WSA w Opolu z 24 października 2013 r. sygn. akt II SA/Op 348/13 - CBOSA). Postępowanie to winno być przy tym przeprowadzone zgodnie z regułami, określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. W świetle ustawy, możliwość niezwłocznego, czasowego odebrania zwierzęcia uzależniona jest po pierwsze: od ustalenia, że miało miejsce znęcanie się nad nim, w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy, po drugie: wyłącznie w sytuacji, gdy jest to przypadek niecierpiący zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu (art. 7 ust. 3 ustawy). Z treści art. 6 ust. 1a i ust. 2 ustawy wynika, że znęcanie się nad zwierzętami jest zabronione (ust. 1a), zaś przez znęcanie się nad zwierzętami nakazuje rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa oraz utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (art. 6 ust. 2 pkt 10 i 19 ustawy). Jak również wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu ( pkt 17 ustawy). Nadto przepis art. 9 ust. 1 i 2 ustawy stanowi wprost, że kto utrzymuje zwierzę domowe, ma obowiązek zapewnić mu pomieszczenie chroniące je przed zimnem, upałami i opadami atmosferycznymi, z dostępem do światła dziennego, umożliwiające swobodną zmianę pozycji ciała, odpowiednią karmę i stały dostęp do wody. Celem ustawy jest, bowiem ochrona zwierząt, która polega m.in. na czasowym ich odebraniu właścicielowi w sytuacji rażących zaniedbań, kiedy to nadrzędną potrzebą jest szybkość i sprawność działania, co oczywiście nie zwalnia organu od zbadania czy wymienione wyżej przesłanki wystąpiły (por. wyroki WSA w Gdańsku z 11 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 841/11; WSA w Poznaniu z 21 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 31/13; WSA w Łodzi z 19 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 1242/13 - CBOSA). Należy bowiem mieć świadomość, że zwierzę jest istotą żyjącą, zdolną do odczuwania cierpienia, a człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę, co wynika także z art. 1 ust. 1 ustawy. Każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania (art. 5 ustawy), przez co należy rozumieć traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewnienie mu opieki i ochrony, w myśl art. 4 pkt 1 ustawy (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1743/11, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 2 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Go 202/07 - CBOSA). Obowiązkiem organów było, zatem przeprowadzenie rzetelnego postępowania wyjaśniającego, którego celem winno było być ustalenie, czy przesłanki wspomniane zostały spełnione. W ocenie Sądu analiza zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego zasadnie doprowadziła Kolegium do wniosku, że organ I instancji nie podjął wszelkich kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a stwierdzone uchybienia w tym zakresie wymagały wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodzić należy się ze stanowiskiem Kolegium, że organ I instancji nie podjął czynności mających na celu ustalenie, czy stan zdrowia psa czarnego podpalanego mieszańca utrzymywanego na posesji w K. B. przy ul [...] wydanego w dniu [...] września 2020 r., opisywany w dokumentacjach medycznych, wynikał z zaniedbań właściciela czy też ze stanu w jakim znajdował się pies przed objęciem go opieką przez S. W.. Z twierdzeń podnoszonych w odwołaniu nie zweryfikowanych w zebranym materiale dowodowym wynikało bowiem, że pies którego dotyczy postępowanie był "przyblędą". Zasadnym jest więc ustalenie, czy S. W. w okresie przed interwencyjnym odbiorem, miał możliwość samodzielnego i właściwego ustalenia stanu zdrowia psa i podjęcia właściwych działań zaradczych mających na celu poprawę jego dobrostanu. W tym miejscu wskazać należy, że ze zgormadzonej w trakcie postępowania dokumentacji medycznej wynika, że pies którego dotyczy przedmiotowe postępowanie doświadczył poważnych problemów skórnych, które zmusiły go do ocierania się o twardy przedmiot. W trakcie badania przeprowadzonego w dniu [...] września 2020 r. przez lek. wet. P. S. w opisie badania stwierdzono temperaturę 38,6 °C, wyłysienie wzdłuż grzbietu schodzące na zewnętrzną stronę ud, duży świąd, strupy i ropne zmiany na skórze, gdzie widoczne są przełysienia; pogrubiałą skórę na grzbiecie, co świadczy o przewlekłym świądzie, znaczną asymetria jąder - prawe gorące i 3 x większe niż lewe, stan odżywienia dobry oraz nadmierną wokalizację spowodowaną najprawdopodobniej świądem. W trakcie tego badania stwierdzono podejrzenie apzs (alergicznego pchlego zapalenia skóry). W trakcie kolejnego badania przeprowadzonego przez lek. wet. Igę Petrowską zalecono w tym zakresie dalszą diagnostykę bakteriologiczną i mykologiczną. Powyższych badań nie przeprowadzono jednak w ramach niniejszego postępowania. Powyższe ma istotne znaczenie dla sprawy gdyż jak wynika z akt sprawy w dniu [...] września 2020 roku pies czarny podpalany mieszaniec posiadał założoną obrożę przeciwko pchłom, na dowód czego do protokołu oględzin z tego dnia załączono fotografię zarówno opakowania po wspomnianej obroży, jak też psa z założoną obrożą. Zgromadzony materiał wskazuje zatem, że S. W. podjął bieżące działania mające na celu poprawę dobrostanu zwierzęcia w tym zakresie. Odnosząc się do dalszych ustaleń będących podstawą do ustalenia stanu psa w dniu jego interwencyjnego odbioru wskazać należy, że w badaniu przeprowadzonym przez lek. wet. P. S. stwierdzono znaczną asymetria jąder - prawe gorące i 3 x większe niż lewe. Powyższe ustalenia potwierdziła lek. wet. I. P., która uznała, że charakter zmian ma charakter nowotworowy i zaleciła kastrację. W aktach brak jest jednak ostatecznej diagnozy w/w zakresie, brak potwierdzenia wykonania zaleconego zabiegu chirurgicznego i potwierdzenia diagnozy nowotworowej, co jak słusznie zauważył organ I instancji uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie, że stan zdrowia zwierzęcia w dniu jego odebrania zagrażał jego życiu i zdrowiu. Oceniając argumentację skargi w zakresie w jakim odnosi się ona do wadliwości ustalenia stanu zwierzęcia po dniu odebrania zwierzęcia właścicielowi wskazać, należy iż co do zasady jest ona słuszna. Tym niemniej w ocenie Sądu organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji za celowe uznaje dalsze prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie stanu zwierzęcia z dnia interwencji poprzez uzupełnienie dokumentacji medycznej dotyczącej potwierdzenia stanu zdrowia psa w dniu jego interwencyjnego odbioru oraz uzupełnienie zgromadzonego materiału dowodowego w tym poprzez odebranie oświadczeń świadków i funkcjonariuszy policji biorących udział w interwencji. Organ odwoławczy nakazał również uzupełnienie protokołu przedłożonego przez TOZ obrazującego czynności podjęte przez Towarzystwo w okresie [...] września 2020 r. do [...] września 2020r. na posesji w K. B. przy ul [...] o datę sporządzenia i podpis. Trudno bowiem dokument sporządzony w takiej formie uznać za dowód w sprawie. Sąd podziela również ocenę Kolegium, że materiał dowodowy nie zawiera także jednoznacznych informacji odnośnie warunków utrzymywania i przebywania psa, tj. czy na posesji w K. B. pies miał miejsce dedykowane jego potrzebom odpoczynku i schronienia takich jak buda, kojec lub choćby legowisko w budynku oraz czy miał zapewniony pokarm i wodę do picia. Jak słusznie zaznaczył organ odwoławczy, ustalenia organu I instancji są w tym zakresie przeciwstawne. Z jednej strony organ I instancji wskazuje, że pies nie miał wydzielonego miejsca do spania i przebywał w złych warunkach (bez kojca, bez posłania), a z drugiej że pies przebywał w starej szopie, do której jednak nie udało się wejść podczas oględzin w dniu [...] września 2020 r. Wątpliwości w tym zakresie nie rozwiązuje również zawarty w aktach sprawy dokument z pieczątką TOZ. Z treści tego dokumentu wynika bowiem, że wszystkie psy przebywające na posesji w K. B. nocowały w starej szopie, która jest schronieniem w czasie opadów i upałów, lecz nie mrozów. Równocześnie stwierdzono tamże, że wszystkie psy, jakie utrzymywane są na przedmiotowej posesji, nie są karmione regularnie, nie posiadają dostępu do świeżej wody, nadto nie mają swojego miejsca odpoczynku oraz ochrony. W odwołaniu od zaskarżonej decyzji S. W. zaznaczył natomiast, że pies nie przebywał w starej szopie, a budzie dla psa, która stoi na środku posesji w cieniu orzecha. Kwestia ta wymagała zatem dalszych czynności wyjaśniających, gdyż brak w tym zakresie jednoznacznych ustaleń. W ocenie Sądu organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji z powodów wyżej opisanych, zasadnie wskazał również na kwestie dotyczące obciążenia kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia jego dotychczasowego właściciela w decyzji o czasowym odebraniu psa. Nie ulega przy tym wątpliwości, że choć ustawa nie stanowi o konieczności wydania decyzji w tym zakresie, to przyjmując, że rozstrzygnięcie takie stanowiłoby konkretyzację obowiązku ciążącego na właścicielu lub opiekunie zwierząt do poniesienia tychże kosztów, zaakceptować można pogląd o celowości wydania w tym zakresie odrębnej decyzji administracyjnej. Dodatkowo wskazać należy, że określenie w decyzji o odebraniu czasowym zwierząt konkretnej wysokości kosztów utrzymania i koniecznego ich leczenia, będzie z reguły niemożliwe. Nie sposób na tym etapie rozstrzygania przewidzieć okresu wymaganego do leczenia poszczególnych zwierząt i rzeczywistych kosztów z tym związanych (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 153/18, CBOSA). Na gruncie niniejszej sprawy nie sposób było określić, jakie koszty ma ponieść właściciel w związku z transportem, opieką oraz leczeniem psa. Przesądzanie o tym na etapie wydania decyzji przez organ I instancji mogłoby być zatem obarczone niedoszacowaniem kosztów. Ustalenie kosztów związanych z transportem, opieką oraz leczeniem psa następuje w odrębnej decyzji, stanowiącej konkretyzację ustawowego obowiązku ciążącego na właścicielu zwierząt do poniesienia tychże kosztów. Dopiero, gdy decyzja o odebraniu psa stanie się ostateczna i wykonalna, to organ administracji publicznej będzie miał obowiązek orzec o obciążeniu kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia - dotychczasowego właściciela lub opiekuna tego zwierzęcia (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1566/17, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Go 863/19, CBOSA). W opinii Sądu rozstrzygnięcie zawarcie w punkcie 3 decyzji organu I instancji, choć ma podstawę prawną w wyżej przytoczonym przepisie ustawy należy uznać za zbędne i co najwyżej mające charakter informacyjny. Powyższe stwierdzenie nie pozwala jednak przyjąć, że obciążając na tym etapie skarżącego kosztami organ naruszył w sposób istotny przepisy prawa oraz, że z tej przyczyny w zakresie punktu 3 decyzja organu I instancji powinna zostać uchylona. Mając jednak na uwadze, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie Sąd uznał, że decyzja objęta sprzeciwem nie narusza art. 138 § 2 k.p.a. Z tych względów i na podstawie art. 151 a § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.