IV SA/Po 203/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia 07 lipca 2022 roku nr [...] (znak: [...]), 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej O. Sp. z o.o. kwotę 980 zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

O. Sp. z o.o., pismem z dnia 3 lipca 2017 roku, wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy P. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie węzła betoniarskiego na działce o nr ewid. [...] obręb P. , gmina P.. Do wniosku Spółka załączyła: kserokopię mapy zasadniczej, decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia 14 czerwca 2016 roku o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie węzła betoniarskiego na działce nr ewid. [...], a także decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia 31 stycznia 2017 roku o warunkach zabudowy dla rozbudowy węzła betoniarskiego oraz budowy budynku socjalno-biurowego na terenie działek o nr ewid. [...] i [...]. Burmistrz Miasta i Gminy P., decyzją z 30 listopada 2017 roku (nr [...], znak: [...]), odmówił ustalenia warunków zabudowy. Burmistrz wyjaśnił, że żadna z działek sąsiednich, objętych obszarem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W obszarze analizowanym brak jest jakiejkolwiek zabudowy usługowej i produkcyjnej, na podstawie której należałoby określić kontynuację funkcji i tym samym kontynuację parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Tym samym nie został spełniony warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania Spółki, decyzją z dnia 4 września 2018 roku (nr [...]), uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Kolegium wskazało, iż zgodnie z § 2 pkt 4 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszar analizowany obejmuje teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Wskazany przepis wyznacza minimalne granice obszaru analizowanego, zaś obowiązkiem organu jest określenie sąsiedztwa działki objętej projektowaną inwestycją w zgodzie ze specyfiką okolicy. W uzasadnieniu decyzji organ powinien wyjaśnić przyczyny przyjętej przez siebie wielkości obszaru analizowanego. Z przepisów powołanego rozporządzenia nie wynika niedopuszczalność wyznaczenia granic obszaru analizowanego w odległości większej niż minimalna, jak również że odległość z każdej strony musi być równomierna. Racjonalność urbanistyczna może wymagać szerszego określenia granic obszaru analizowanego z jednej ze stron działki objętej wnioskiem, celem wykazania sąsiedztwa. Organ II instancji zwrócił również uwagę, iż wniosek odwołującej się dotyczył budowy węzła betoniarskiego na działce nr [...], przy czym decyzją z 31 stycznia 2017 roku Burmistrz Miasta i Gminy P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie węzła betoniarskiego oraz budowie budynku socjalno-biurowego na działce nr [...] i [...]. Jak wynika z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu P. , na działce nr [...] istnieje węzeł betoniarski, zrealizowany na podstawie skutecznego zgłoszenia Staroście P. , który mimo upływu czasu na jaki został posadowiony, nie został rozebrany. Burmistrz Miasta i Gminy P., w toku ponownego procedowania sprawy, postanowieniem z dnia 7 stycznia 2019 roku, zawiesił z urzędu postępowanie wobec rozpoczęcia procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego działkę o nr ewid. [...] obręb P. , gmina P.. Postępowanie zostało podjęte postanowieniem z dnia 4 lipca 2019 roku wobec nieuchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie 9 miesięcy od zawieszenia postępowania. Pismem z dnia 22 lipca 2019 roku Burmistrz wezwał stronę do usunięcia braków wniosku poprzez przedłożenia aktualnych dokumentów potwierdzających możliwość doprowadzenia lub istnienie na terenie inwestycji wymaganych mediów technicznych (poprzednie utraciły ważność), prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia (załączona decyzja nie dotyczy inwestycji objętej wnioskiem) oraz dwóch kopii map zasadniczych obejmujących teren, którego dotyczy wniosek oraz obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać (dostarczone mapy nie spełniają wymogów z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., zaś mapa zasadnicza datowana jest na 27 czerwca 2017 roku, wobec czego istnieje możliwość, iż jej treść jest sprzeczna ze stanem rzeczywistym). Spółka przy piśmie z dnia 21 sierpnia 2019 roku przedłożyła aktualne dokumenty potwierdzające możliwość doprowadzenia mediów technicznych oraz wyjaśniła, że stan faktyczny utrwalony na mapie zasadniczej jest zgodny ze stanem rzeczywistym, a przedłożona decyzja środowiskowa z dnia 14 czerwca 2016 roku dotyczy tego samego przedsięwzięcia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przedłożona decyzja dotyczy węzła betoniarskiego i oceny jego oddziaływania na środowisko. Nie ma znaczenia to, czy ingerencję węzła betoniarskiego w środowisko poprzedza jego rozbudowa albo budowa. Burmistrz Miasta i Gminy P., z uwagi na brak przedłożenia żądanych dokumentów, pismem z dnia 12 listopada 2019 roku, poinformował Spółkę o pozostawieniu wniosku z dnia 3 lipca 2017 roku bez rozpoznania. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, postanowieniem z dnia 19 stycznia 2021 roku o sygn. IV SAB/Po 97/20, odrzucił skargę Spółki na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. w związku z brakiem wniesienia ponaglenia przed jej wniesieniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na skutek ponaglenia z dnia 9 lutego 2021 roku, postanowieniem z dnia 31 marca 2021 roku nr [...], uznało je za uzasadnione i zobowiązało Burmistrza do rozpatrzenia sprawy w terminie miesiąca od dnia otrzymania postanowienia. Burmistrz Miasta i Gminy P., decyzją z dnia 7 czerwca 2021 roku (nr [...], znak [...]), ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla budowy węzła betoniarskiego na działce o nr ewid. [...] obręb P. , gmina P.. W ocenie organu planowane zamierzenie nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.. Żadna z działek znajdujących się w obszarze analizy nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji i tym samym kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Treści przedstawione na mapie zasadniczej dołączonej do wniosku, datowanej na 27 czerwca 2017 roku są nieaktualne. W sprawie nie jest spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Działka o nr ewid. [...] zlokalizowana jest w granicach Otuliny Parku Krajobrazowego P. i zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 53b tiret pierwsze rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W realiach przedmiotowej sprawy nie zachodzi tożsamość pomiędzy planowaną inwestycją a inwestycją objętą przedłożoną wraz z wnioskiem decyzją środowiskową. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Załączona do wniosku decyzja środowiskowa odnosi się do realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie węzła betoniarskiego. W aktach sprawy brak jest prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu kolejnego odwołania O. Sp. z o.o., decyzją z 15 października 2021 roku (nr [...]), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W ocenie Kolegium, z uwagi na kształt działki objętej wnioskiem, zasadne jest rozważenie poszerzenia obszaru analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. SKO zobowiązało organ I instancji do ustalenia, jaki jest stan zabudowy na działce inwestycyjnej i działkach sąsiednich, a następnie, o ile mapa znajdująca się w aktach sprawy okaże się nieaktualna, do wezwania inwestora do uzupełnienia wniosku. Burmistrz został zobowiązany do rozważenia konieczności przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na gruncie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). Kolegium podniosło również, iż z analizy urbanistycznej nie wynika, czy została ona sporządzona przez osobę uprawnioną. W toku ponownego rozpoznania sprawy w pierwszej instancji, w odpowiedzi na kolejne wezwania (z dnia 1 grudnia 2021 roku, z dnia 10 stycznia 2022 roku, z dnia 23 lutego 2022 roku, z dnia 8 kwietnia 2022 roku) Spółka przedłożyła: egzemplarz mapy zasadniczej, fakturę za dostarczaną wodę, fakturę za dostarczaną energię elektryczną, umowę oraz fakturę dotyczącą wywozu nieczystości płynnych. Spółka wyjaśniła ponadto, że w aktach sprawy znajduje się już decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 14 czerwca 2016 roku dotycząca zamierzenia budowlanego jakim jest węzeł betoniarski. Decyzja zawiera ocenę oddziaływania węzła betoniarskiego, nie zaś jego rozbudowy, czy też budowy. Burmistrz niezasadnie przyjmuje, że rozbudowa węzła betoniarskiego stanowi inne przedsięwzięcie niż budowa węzła, podczas gdy zamierzeniem budowlanym jest węzeł betoniarski, nie zaś jego budowa czy też rozbudowa. Burmistrz Miasta i Gminy P., decyzją z dnia 7 lipca 2022 r. nr [...] znak [...], wobec braku przedłożenia decyzji środowiskowej, odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Organ wyjaśnił, że wnioskowana inwestycja stanowi zabudowę produkcyjną. W obszarze analizowanym nie występuje zabudowa tego rodzaju. Na działce o nr ewid. [...] występuje jedynie zabudowa usługowa. Proponowana przez inwestora funkcja zabudowy nie kontynuuje funkcji z obszaru analizowanego. Brak jest możliwości określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Rozszerzenie obszaru analizowanego w przedmiotowej sprawie byłoby bezcelowe, gdyż istniejąca poza obszarem analizowanym zabudowa nie stanowi zwartej jednostki terenowej urbanistyczno-architektonicznej z projektowaną inwestycją. Najbliższa zabudowa produkcyjna, która mogłaby stanowić o kontynuacji funkcji dla wnioskowanej inwestycji, znajduje się w odległości ok. 400m od granic przedmiotowego terenu. Wnioskowana inwestycja nie spełnia wymogu zgodności z odrębnymi przepisami, wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Spółka przedłożyła decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaną dla rozbudowy nieistniejącego już tymczasowego obiektu budowlanego w postaci węzła betoniarskiego, a wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy obejmuje inwestycję polegającą na budowie węzła betoniarskiego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym, decyzją z dnia 19 grudnia 2022 r oku (nr [...]), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia 7 lipca 2022 roku o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla budowy węzła betoniarskiego na działce o nr ewid. [...] obręb P. , gmina P.. Organ II instancji uznał, że stanowisko Burmistrza co do konieczności przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest prawidłowe, a jej nieprzedłożenie uzasadnia decyzję odmowną. Wniosek skarżącej dotyczył budowy węzła betoniarskiego, przy czym we wniosku wskazano, iż na działce nr ewid. [...] istnieje tymczasowy węzeł betoniarski. Z uzasadnienia skarżonej decyzji wynika zaś, iż tymczasowy węzeł betoniarski już nie istnieje. Przedłożona przez wnioskującą decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z 14 czerwca 2016 roku dotyczyła rozbudowy istniejącego węzła betoniarskiego. Kolegium przyjęło również, że organ I instancji wydając zaskarżone rozstrzygnięcie wskazał na okoliczności, których istnienie powoduje iż poszerzenie obszaru analizowanego jest niecelowe. Istniejąca zabudowa poza obszarem analizowanym nie stanowi zwartej jednostki urbanistyczno-architektonicznej, co uzasadnia słuszność brak poszerzenia obszaru analizowanego. O. Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego i zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W ocenie Spółka kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem: 1) art. 42 § 2 K.p.a. poprzez zaniechanie doręczenia decyzji na adres pełnomocnika skarżącego, 2) § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a oraz § 3 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy i uznanie, że instalacja do produkcji betonu stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 15 ww. rozporządzenia i w związku z utratą mocy obowiązującej § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko takim przedsięwzięciem jest instalacja do produkcji cementu lub wapna, a nie jest nim budowa instalacji do produkcji betonu, 3) art. 86 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez ich niezastosowanie, co w konsekwencji spowodowało wydanie decyzji naruszającej prawo, tj. utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo pominięcia w niej związania decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 14 czerwca 2016 roku, 4) art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, że rozbudowa węzła betoniarskiego w miejscowości P. na działce nr [...] stanowi inne przedsięwzięcie niż budowa tego węzła w tej lokalizacji, podczas gdy zamierzeniem budowlanym jest węzeł betoniarski, a nie jest takim zamierzeniem sama jego budowa czy też rozbudowa, 5) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu poprzez wadliwe przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne nie spełnia przesłanek wskazanych w tym przepisie, 6) § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zaaprobowanie tego, że organ I instancji wyznaczył obszar analizowany dla przedsięwzięcia wnioskodawcy w oparciu jedynie o kryterium granicy minimalnej tego obszaru - 50m, podczas gdy w takim wypadku należało przyjąć poszerzony obszar analizowany, biorąc pod uwagę sąsiadującą w promieniu 500m zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz produkcyjno-magazynowo-usługową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wydanej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2021, poz. 2095 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zarządzenia w tym przedmiocie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022, poz. 2492). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 259; dalej w skrócie "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Skarga okazała się uzasadniona. Według treści zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. podstawę materialnoprawną dla ich wydania stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503; dalej w skrócie u.p.z.p.). Przypomnieć należy, że stosownie do art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1986) do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed dniem 3 stycznia 2022 roku), stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 roku o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dotyczą warunków, jakie musi spełniać teren, na którym ma być prowadzona inwestycja powodująca konieczność uzyskania warunków zabudowy wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca nałożył na organ wydający decyzję obowiązek sprawdzenia oraz określenia wymagań, jakie powinna spełniać nowa zabudowa w związku z już istniejącą zabudową w sąsiedztwie oraz sposobem zagospodarowania terenu. W przypadku braku planu zagospodarowania nowa zabudowa powinna stanowić kontynuację zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji, zarówno jeżeli chodzi o funkcję, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy, jak i zagospodarowanie terenu. Kontynuacja powinna dotyczyć także gabarytów, formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Warunki, zgodnie z którymi określa się cechy nowej zabudowy, zostały zdefiniowane w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588; dalej: "R.w.n.z."). W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdują przepisy tego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 stycznia 2022 roku, albowiem na mocy § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2399), do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia (tj. 3 stycznia 2022 roku), stosuje się przepisy dotychczasowe. Analiza dokumentów włączonych do akt administracyjnych ujawnia następujące okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy. O. Sp. z o.o., pismem z dnia 16 czerwca 2015 roku, wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy P. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia obejmującego rozbudowę węzła betoniarskiego w miejscowości P. na działce nr [...]. Przedsięwzięcie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 21 w związku z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71), zostało zakwalifikowane, jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Burmistrz Miasta i Gminy P., pomimo opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko, a decyzją z dnia 14 czerwca 2016 roku, określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. Z uzasadnienia decyzji oraz charakterystyki przedsięwzięcia stanowiącej załącznik decyzji wynika, że po zrealizowaniu inwestycji produkcja betonu wzrośnie z około 105 Mg/dobę do 160 Mg/dobę. Aktualnie na działce znajduje się węzeł betoniarski, w skład którego wchodzą: magazyn kruszywa (boksy), zbiornik kruszyw, mieszalnik, dwa silosy o pojemności 100Mg każdy, hydrofornia z kotłownią, instalacja recyklingu wody, barak socjalno-bytowy, sterowania, agregat prądotwórczy. Powierzchnia działki wynosi 0,5449ha, zabudowy około 1000m˛, a wielkość powierzchni utwardzonych około 2000m˛. Sąsiedztwo planowanej inwestycji stanowią tereny użytkowane rolniczo, staw, zagajnik i składowisko odpadów. W ramach realizacji inwestycji planuje się budowę boksów na kruszywo (powiększenie ich powierzchni z 300m˛ do 400m˛, zmodernizowanie instalacji odzysku wody (wymiana zbiornika do wody z recyklingu na większy i modernizowanie systemu pomp) oraz zainstalowanie trafostacji. Natomiast decyzją z dnia 31 stycznia 2017 roku, po rozpatrzeniu wniosku O. Sp. z o.o. o ustalenie warunków zabudowy dla rozbudowy węzła betoniarskiego oraz budowy budynku socjalno-biurowego na terenie działek o nr ewid. [...] i [...] obręb P. W., gmina P., Burmistrz Miasta i Gminy P., po stwierdzeniu, że teren i rodzaj inwestycji spełniają wymogi art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił warunki zabudowy dla rozbudowy węzła betoniarskiego oraz budowy budynku socjalno-biurowego. Z uzasadnienia decyzji, a także z treści analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiącej załącznik do decyzji wynika, że dla wyznaczenia obszaru analizy organ przyjęto odległość 500m zgodnie z § 3 ust. 2 R.w.n.z. W tym zakresie wyjaśniono, że "przyjęty obszar analizowany jest wystarczający dla właściwego określenia funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż stanowi spójność urbanistyczną planowanej inwestycji z obiektami budowlanymi już istniejącymi w sąsiedztwie". Działka ewidencyjna nr [...] w zakresie całej powierzchni (0,5449ha) zaliczona jest do kategorii Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy). W obszarze analizowanym rozpoznano zabudowę produkcyjno-magazynowo-usługową (działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...]) oraz mieszkaniową jednorodzinną (działka o nr ewid. [...]). Warunek sąsiedztwa uznany został za spełniony po uwzględnieniu parametrów dotyczących powierzchni zabudowy, linii zabudowy istniejących budynków, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrię dachów istniejących budynków. Za spełnione uznano warunki dostępu do drogi publicznej, uzbrojenia terenu, odrolnienia oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Starosta P., działając na wniosek O. Sp. z o.o., decyzją z dnia 26 lipca 2017 roku (nr [...], [...]), w oparciu o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy z dnia 31 stycznia 2017 roku oraz ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 14 czerwca 2016 roku, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku socjalno-biurowego oraz zbiornika bezodpływowego na ścieki na działce o nr ewid. [...] obręb P. , gmina P.. Inwestycja, budowa budynku socjalno-biurowego oraz zbiornika bezodpływowego na ścieki, została zrealizowana. O. Sp. z o.o., pismem z dnia 3 lipca 2017 roku, wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy P. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie węzła betoniarskiego na działce o nr ewid. [...] (pow. 0,5449ha) obręb P. , gmina P.. W treści wniosku wskazano, że na terenie działki istnieje tymczasowy węzeł betoniarski. Na podstawie dokumentacji włączonej do akt administracyjnych należy wnosić, że obiekt powstał na podstawie zgłoszenia z dnia 6 czerwca 2012 roku, jako tymczasowy obiekt budowlany przewidziany do rozbiórki nie później niż przed upływem 180 dni (protokół kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia 5 listopada 2017 roku oraz pismo kierowane do Starosty P. z dnia 20 listopada 2017 roku). Organy ustaliły, że w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy tymczasowy węzeł betoniarski został rozebrany. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzją Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia z dnia 7 lipca 2022 roku, zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 lit. a), lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na wstępie wyjaśnić należy, że doręczenie zaskarżonej decyzji zostało dokonane z naruszenia art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; dalej w skrócie "K.p.a."), jak należy się domyślać w skardze błędnie został powołany przepis art. 42 § 2 K.p.a. Zgodnie treścią 40 § 2 K.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W przekazanych aktach administracyjnych znajduje się przesyłka zawierająca decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego P., która została zaadresowana do pełnomocnika inwestora W. N., ale skierowana nieprawidłowo na adres O. Sp. z o.o., zamiast na adres pełnomocnika. Przesyłka po dwukrotnym awizowaniu została zwrócona do nadawcy. Powyższe pozostaje jednak bez istotnego wpływu na wynika sprawy, gdyż skarga została wniesiona w dniu 7 marca 2023 roku, a więc z zachowaniem ustawowego terminu, tj. w dziewiętnastym dniu od daty uznania doręczenia za dokonane (16 luty 2023 roku). Analiza uzasadnienia wskazanych decyzji nakazuje przyjmować, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji organy przyjmowały, iż spełnione są warunki do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w zakresie: dostęp do drogi publicznej, uzbrojenia terenu wystarczającego dla planowanego zamierzenia budowlanego oraz wymogu zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Z uzasadnienia decyzji oraz analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że działka nr ewid. [...] posiada dostęp do drogi gminnej nr [...] o numerze ewidencyjnym działki [...], obręb P. , poprzez teren drogi wewnętrznej gminnej o numerze ewidencyjnym [...], obręb P. . Na działce nr ewid. [...] istnieje przyłącze sieci elektroenergetycznej oraz przyłącze sieci wodociągowej. Do czasu realizacji sieci kanalizacyjnej/sanitarnej dopuszczalna jest lokalizacja bezodpływowego zbiornika na ścieki bytowe. Wody opadowe można rozprowadzać po własnym nieutwardzonym terenie z zachowaniem Działka nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. Teren inwestycji nie jest użytkiem rolnym klasy I-III, a także nie jest gruntem leśnym stanowiącym własność Skarbu Państwa, ani pozostałym gruntem leśnym Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków działka przeznaczona jest pod realizację zamierzenia inwestycyjnego i stanowi teren oznaczony symbolem Bp. Kwestia sporna dotyczy warunku określonego art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz zgodności z odrębnymi przepisami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Burmistrz Miasta i Gminy w P. uznał, że planowana do pobudowania instalacja do produkcji betonu wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Burmistrz, w oparciu o treść § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.), rozpoznał planowaną inwestycję, jako zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, którą zaliczył do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ wskazał przy tym, że działka nr ewid. [...] zlokalizowana jest w granicach Otuliny Parku Krajobrazowego P. . Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w P. oraz uznał za prawidłowe stanowisko co do konieczności przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium wyjaśniło jednocześnie, że węzeł betoniarski zawiera elementy kwalifikowane na podstawie innych punktów rozporządzenia (instalacje do magazynowania substancji lub mieszanin, instalacje do przetwarzania odpadów, ma powierzchnie przekraczającą progi zabudowy przemysłowej) i nadal należy go uznawać za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko pomimo "usunięcia punktu", który dotyczył instalacji do produkcji betonu z rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd nie podziela zaprezentowanego powyżej stanowiska. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71) instalacje do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 ton na dobę zostały expressis verbis zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wbrew sugestiom płynącym z uzasadnienia decyzji Kolegium, instalacje do produkcji betonu, w ogóle nie zostały ujęte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku, jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Z powyższego należy wyprowadzić oczywisty wniosek, że instalacje do produkcji betonu, zgodnie z wolą prawodawcy, od dnia wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku, nie są już zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jednym z celów wprowadzenia nowych przepisów było zapewnienie pełnej zgodności z prawem wspólnotowym, tj. pełna transpozycja oraz usunięcie nadregulacji w prawie krajowym względem zapisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 roku w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. U. UE. L. z 2012 r. Nr 26, str. 1 z późn. zm.). W uzasadnieniem do projektu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazano, że usunięcie przepisu dotyczącego instalacji do produkcji betonu w ilości mniejszej niż 15 ton na dobę powodowane jest tym, że inwestycje tego rodzaju nie zostały ujęte w Dyrektywie 211/92/UE. Przyjęcie tego rozwiązania spowoduje, że instalacje do produkcji betonu nie będą wymagały uzyskania decyzji środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Akta sprawy nie dają podstaw do formułowania stanowiska, że O. Sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia "budowa węzła betoniarskiego na działce o nr ewid. [...] obręb P. , gmina P.". Uznać zatem należało, że organy niezgodnie z prawem materialnym uzależniały wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy od przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób nieuprawniony przenosi na grunt niniejszej sprawy stanowisko z wyroku NSA z dnia 12 kwietnia 2006 roku o sygn. akt II OSK 1976/14. Już na gruncie powołanego w uzasadnieniu decyzji cytatu należy dojść do wniosku, że wyrok dotyczył sytuacji powiązania technologicznego pomiędzy inwestycjami, a nie sztucznego podziału części jednego przedsięwzięcia, które stanowi funkcjonalną całość. Organ nieprawidłowo rozpoznały planowaną inwestycję jako tę wskazaną w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Sądu stanowisko o niespełnieniu warunku kontynuacji w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu zostało przyjęte z ewidentnym naruszeniem przepisów art. 7, art. 8 ust. 2, art. 11, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w brzmieniu obowiązującym na dzień 2 stycznia 2022 roku. Analiza decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia z dnia 14 czerwca 2016 roku w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla rozbudowy węzła betoniarskiego na działce o nr ewid. [...], obręb P. , gmina P., doprowadziła Sąd do przekonania o trafności oceny autora skargi, że w ramach postępowania zakończonego wskazaną decyzją przeprowadzona została ocena oddziaływania na środowisko dla rozbudowanej instalacji do produkcji betonu. Taka decyzja stanowiła podstawę procedowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Do tożsamych wniosku prowadzi lektura decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia 31 stycznia 2017 roku o ustaleniu warunków zabudowy dla rozbudowy węzła betoniarskiego oraz budowy budynku socjalno-biurowego na terenie działek o nr ewid. [...] i [...]. Na potrzeby decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Burmistrz Miasta i Gminy P. nie prowadził oceny w zakresie spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa w odniesieniu do powiększenia powierzchni boksów na kruszywo z 300m˛ do 400m˛, wymiany zbiornika do wody z recyklingu na większy i modernizacji systemu pomp oraz zainstalowania trafostacji, lecz w odniesieniu do całej, powiększonej instalacji do produkcji betonu. Rozstrzygając w kwestii ustalenia warunków zabudowy dla rozbudowy węzła betoniarskiego organ ustalił parametr powierzchni zabudowy na nie więcej niż 900m˛. Dostrzegać zatem należy, że we wniosku z dnia 3 lipca 2017 roku o ustalenie warunków zabudowy dla budowy węzła betoniarskiego skarżąca Spółka podała "wielkość powierzchni zabudowy - 900m˛" oraz "powierzchnia terenu podlegająca przekształceniu - 900m˛". Powołane okoliczności aktualizują gwarancje procesowe określone przepisami art. 8 ust. 1-2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, z których wynika, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Burmistrz Miasta i Gminy P. w żadnym zakresie nie wyjaśnił, dlaczego w powołanych powyżej okolicznościach oraz w oparciu o tożsamą podstawę prawną na potrzeby wydania decyzji z dnia 31 stycznia 2017 roku o ustaleniu warunków zabudowy, mając na uwadze "spójność urbanistyczną planowanej inwestycji z obiektami budowlanymi już istniejącymi w sąsiedztwie", przyjęty został obszar analizy wynoszący 500m, a na potrzeby decyzji z dnia 7 lipca 2022 roku o odmowie ustalenia warunków, również kierując się "spójność urbanistyczną planowanej inwestycji z obiektami budowlanymi już istniejącymi w sąsiedztwie", zaakceptował wyznaczenie granic obszaru analizy na poziomie 50m. Powyższe nie jest bezcelowe z punktu widzenia interesów skarżącej Spółki, gdyż zawężenie obszaru analizy doprowadziło do pominięcia sposobu zagospodarowania oraz istniejącej zabudowy na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], na których w 2017 roku rozpoznano zabudowę produkcyjno-magazynowo-usługową oraz mieszkaniową jednorodzinną, co przesądzało wówczas o kontynuacji funkcji zagospodarowania terenu, w tym o spełnieniu parametrów zabudowy wynikających z zasady tzw. dobrego sąsiedztwa. Organ odwoławczy całkowicie pominął wskazane powyżej aspekty oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Burmistrz Miasta i Gminy P. na etapie merytorycznego rozstrzygania kontrolowanej sprawy w drugiej instancji. Z powyższych względów, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 P.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji (pkt 1 wyroku). O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 wyroku zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki, na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kwotę 980 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na zasądzoną kwotę składają się uiszczony wpis od skargi (500 zł) oraz wynagrodzenie adwokata z wyboru w kwocie 480 zł, tj. zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane uwzględnić prezentowane powyżej oceny prawne, w tym także na etapie sporządzania nowej analizy urbanistycznej. Przy wyznaczaniu granic obszaru analizy organy zobowiązane są uwzględnić, że bez uzasadnionej przyczyny nie powinny odstępować od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Odstąpienie od tej reguły uzasadnia wzgląd na zachowanie zasady praworządności, która ma priorytet nad oczekiwaniem strony do otrzymania decyzji takiej samej jak decyzje uprzednio wydawane w analogicznych stanach faktycznych i prawnych.