IV SA/Po 1893/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania T. N. od decyzji Wójta Gminy D. z [...] czerwca 2020 r. nr [...] ustalającej na rzecz M. G. warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na część usługową ([...]) na działce nr [...] położonej w m. P. , obr. [...], gm. D., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. M. G. [...] grudnia 2019 r. zwrócił się do Wójta [...] o ustalenie warunków zabudowy dla ww. zmiany sposobu użytkowania. Wójt w wyniku przeprowadzenia postępowania decyzją z [...] czerwca 2020 r. ustalił na rzecz M. G. warunki zabudowy dla przedmiotowej zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na część usługową - [...]. Uznał, że planowana funkcja usługowa jako dotycząca branży medycznej ([...]) nie będzie generowała znaczących uciążliwości dla środowiska i stanowić będzie uzupełnienie funkcji zabudowy występującej na działkach sąsiednich (funkcja mieszkaniowa jednorodzinna), nie wpłynie też negatywnie na ład przestrzenny. Zdaniem organu I instancji warunek kontynuacji funkcji zabudowy nie oznacza nakazu powielania czy powtarzania tylko jednego rodzaju funkcji na danym obszarze, lecz wskazuje na możliwość uzupełniania funkcji już występującej o nową funkcję nie kolidującą z dotychczasową. W odwołaniu od powyższej decyzji T. N. zarzucił Wójtowi D. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej: upzp) poprzez błędne uznanie, że planowana inwestycja stanowi uzupełnienie funkcji zabudowy występującej na działkach sąsiednich oraz nie wpłynie na ład przestrzenny, a także art. 61 ust. 5 upzp poprzez błędne uznanie, że planowana inwestycja zgodna jest z przepisami odrębnymi, w szczególności z przepisami o ochronie granic oraz przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. poz. 595), a także art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: K.p.a.) poprzez brak wyczerpującego rozważenia zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji błędne przyjęcie, że planowana inwestycja może spełniać wymogi dopuszczalnych norm emisji hałasu oraz wymagania w zakresie ochrony granic nieruchomości. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję SKO w P. przywołało treść art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp określające wymogi ustalenia warunków zabudowy, a także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej: rozp.), na podstawie których sporządza się analizę urbanistyczną będącą podstawą ustaleń, czy inwestycja spełnia ww. wymogi ustawowe. Kolegium stanęło na stanowisku, że organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił, że przedmiotowa zmiana sposobu użytkowania części domu mieszkalnego jednorodzinnego na usługi – gabinet lekarski spełnia wymogi powołanych przepisów. Planowana funkcja kontynuuje i uzupełnia funkcję mieszkalną jednorodzinną, dominującą w obszarze analizowanym. W obszarze analizowanym znajduje się zabudowa o funkcji mieszkaniowej, a także tereny ogrodów działkowych i tereny użytkowane rolniczo. Funkcja usługowa będzie zatem uzupełniała funkcję mieszkaniową występującą na działkach sąsiednich, bez zmiany istotnych parametrów, takich jak linia zabudowy, szerokość elewacji frontowej itp. Warunek kontynuacji funkcji należy bowiem traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która wszelkie wątpliwości nakazuje rozstrzygać na korzyść inwestora, tak aby mogła zostać spełniona zasada wolności zagospodarowania terenu. Warunek kontynuacji funkcji zabudowy nie oznacza bowiem nakazu powielania, czy powtarzania tylko jednego rodzaju funkcji na danym obszarze, lecz wskazuje na możliwość uzupełnienia funkcji już występującej nową funkcją, nie kolidującą z dotychczasową. W niniejszej sprawie nie naruszono zasady dobrego sąsiedztwa, gdyż nie można stwierdzić, by przedmiotowa inwestycja stała w sprzeczności z występującą w obszarze analizowanym funkcją zabudowy. Obiekty usługowe, jak np. sklepy, przychodnie lekarskie, przedszkola, szkoły mogą bowiem towarzyszyć funkcji mieszkalnej. Kolegium dodało, że poza funkcją nie ulegają zmianie pozostałe parametry i cechy istniejącego budynku. Jednocześnie podkreślono, że na właściwej mapie i zgodnie z przepisami rozporządzenia wyznaczono obszar analizowany, w obrębie którego badano występującą funkcję zabudowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy bada się jedynie zgodność planowanej zabudowy z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego. Nadto stosownie do przepisu art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Kolegium zaznaczyło, że ewentualne zarzut uciążliwości planowanej inwestycji dla mieszkańców pobliskich domów można podnieść dopiero w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę. W tym to bowiem postępowaniu organ ma obowiązek ustalić, czy budowa (zmiana sposobu użytkowania obiektu) zapewnia poszanowanie występujących w obszarze jego oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie było więc rolą organów w niniejszym postępowaniu badanie tychże kwestii, w tym dotyczącej pompy ciepła ( o czym w odwołaniu). Organ odwoławczy podkreślił, że i uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada normie określonej w art. 107 § 3 Kpa. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu na ww. decyzję SKO w P. T. N. podniósł zarzuty tożsame do przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, nadto zarzucając naruszenie art. 6, 7 i 8 Kpa poprzez ich niezastosowanie, art. 105 § 1 Kpa poprzez jego niezastosowanie i brak umorzenia postępowania pomimo jego bezprzedmiotowości, a także art. 107 § 1 pkt 6 Kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało brakiem uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz w rezultacie - art. 138 § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego błędne zastosowanie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie uchylenie również decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi podkreślono, że w obszarze analizowanym nie występuje funkcja usługowa, w szczególności żaden gabinet zajmujący się działalnością leczniczą. Zdaniem skarżącego organy orzekające nie wykazały, by gabinet lekarski stanowił uzupełnienie istniejącej funkcji w obszarze analizowanym. Skarżący nie zgodził się również z twierdzeniem Kolegium, jakoby w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy badano jedynie spełnienie wymogów określonych w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z tym, że inwestycja jest realizowana celem prowadzenia działalności leczniczej powinna spełniać wymogi rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą. Takiej zaś analizy nie przeprowadzono. Tymczasem przepisy powołanego rozporządzenia dopuszczają lokalizowanie pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą w budynku o innym niż lecznicza przeznaczeniu, pod warunkiem całkowitego wyodrębnienia pomieszczeń zakładu leczniczego od pomieszczeń budynku wykorzystywanych do innych celów. Usytuowanie zatem gabinetu lekarskiego w bryle domu jednorodzinnego nie spełnia powyższych wymagań. W świetle zaś tego błędne jest przyjęcie, że wnioskowana zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na część usługową nie spowoduje zmiany istniejących parametrów budynku, bowiem w świetle przepisów ww. rozporządzenia konieczna będzie jego przebudowa, celem całkowitego wyodrębnienia pomieszczeń przeznaczonych na gabinety lekarskie od pomieszczeń mieszkalnych. Rozbudowa zaś będzie miała wpływ na ocenę, czy planowana inwestycja będzie spełniania wymagania w zakresie ochrony granic. Nadto skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę formułowanego na etapie postępowania przed organem I instancji zarzutu, że faktycznie przedmiotowy gabinet lekarski z poczekalnią zostały już wykonane, a tym samym ma miejsce zalegalizowanie dokonanej samowoli budowlanej. Tymczasem decyzja o warunkach zabudowy powinna poprzedzać inwestycję. Niedopuszczalne jest zaś inicjowanie postępowania w tym przedmiocie przez inwestora w przypadku samowoli. Takie działania powinien podjąć organ nadzoru budowlanego. Skarżący wyjaśnił, że P. I. N. B. dla powiatu p. wydał decyzję z [...] sierpnia 2020 r. o umorzeniu postępowania w zakresie legalności przebudowy przedmiotowego domu mieszkalnego jednorodzinnego, lecz skarżący wniósł od tej decyzji odwołanie. Jednocześnie z decyzji tej wynika, że inwestor podjął prace związane z przygotowaniem części budynku pod przyszły gabinet. W związku z powyższym niniejsze postępowanie o ustalenie warunków zabudowy jako wszczęte na wniosek inwestora powinno zostać umorzone. W odpowiedzi SKO w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z [...] marca 2021 r. T. N. wniósł o przeprowadzenie dowody z decyzji W. W. I. N. B. [...]) z [...] stycznia 2021 r. nr [...], którą uchylono decyzję wspomnianą w skardze decyzję Powiatowy Inspektor N. B. dla powiatu poznańskiego (PINB) i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, że w ww. decyzji organ II instancji nakazał PINB ustalić, czy w ramach przebudowy jednorodzinnego domu mieszkalnego doszło do zmiany jego wysokości lub kubatury, bądź czy do tej ewentualnej zmiany doszło jeszcze przed zawiadomieniem o zakończeniu budowy domu. WWINB wskazał też, że istotne jest też ustalenie, czy nie mamy do czynienia z przebudową budynku. W tej sytuacji – zdaniem skarżącego – nawet jeżeli nie ma podstaw do umorzenia postępowania, to organy powinny odmówić ustalenia warunków dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części przedmiotowego domu jednorodzinnego, albowiem doszło do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Na wstępie Sąd pragnie wyjaśnić, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 374 ze zm.), albowiem przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, a także czy przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w świetle powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw. Sąd pragnie rozpocząć rozważania od wyjaśnienia, iż w sprawie o ustalenie warunków zabudowy organy orzekające związane są treścią wniosku inwestora, albowiem - jak stanowi przepisy art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp - decyzję w tym przedmiocie wydaje się na wniosek inwestora. W przypadku ustalenia warunków zabudowy organ prowadzący postępowanie jest związany wnioskiem inicjującym postępowanie, m.in. co do przeznaczenia obiektu budowlanego. To wnioskodawca określa, dla jakiej inwestycji domaga się ustalenia warunków zabudowy, a organ prowadzący postępowanie ustala, czy wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy jest możliwe w świetle przepisów upzp (por. wyrok NSA z 9 maja 2017 r. sygn. II OSK 951/16, wszystkie powołane orzeczenia dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym uznać należy, że to inwestor w osobie M. G. miał prawo określić we wniosku złożonym w niniejszej sprawie, o ustalenie warunków zabudowy dla jakiej inwestycji występuje. Podanie przezeń, że ubiega się o ustalenie warunków zabudowy jedynie dla zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w [...] na części usługową ([...]) zakreśla zakres przedmiotowy sprawy administracyjnej. Tym samym prowadzi do przyjęcia, że nie było wolą wnioskodawcy uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla ewentualnej przebudowy przedmiotowego budynku. W świetle tego bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jej podnoszona przez skarżącego okoliczność prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania w sprawie legalności przebudowy przedmiotowego budynku. Skoro inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy jedynie dla zmiany sposobu użytkowania części przedmiotowego budynku mieszkalnego na funkcję usługową, to obowiązkiem organów orzekających było jedynie rozstrzygnąć, czy zmiana ta jest dopuszczalna w świetle przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp. Nie miały zaś obowiązku ustalania i rozstrzygania, czy zmiana ta wiązała się z przebudową budynku, skoro sam inwestor we wniosku podał, że jego zamiarem nie jest zmiana parametrów budynku (wysokości, linii zabudowy itd.). W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia art. 105 § 1 Kpa poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania administracyjnego w sprawie należało uznać za niezasadny. Przechodząc do oceny, czy prawidłowo organy orzekające uznały, że wniosek inwestora w niniejszej sprawie spełnia wymogi przepisów upzp stwierdzić należy, że z uwagi na okoliczność, iż przedmiotem sprawy była jedynie zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na część usługową ([...]), bez jakiejkolwiek – jak wynika z wniosku inwestora – ingerencji w wielkość powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, liczbę kondygnacji i wysokość budynku oraz kształt dachu, kąt jego nachylenia – merytoryczna ocena sprowadza się do zbadania, czy inwestycja spełniła wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, a więc, czy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji terenu. Sąd orzekający podziela stanowisko organów orzekających, iż ów wymóg tzw. zasady dobrego sąsiedztwa uważa się za spełniony, jeżeli funkcja nowej zabudowy (zagospodarowania terenu) da się pogodzić, nie stoi w sprzeczności z funkcją terenu znajdującego się w obszarze analizowanym., Nie chodzi zaś o tożsamość funkcji nowej zabudowy z zabudową istniejącą, a jedynie dbałość o zachowanie ładu przestrzennego na danym terenie. W tym kontekście słusznie w judykaturze sądów administracyjnych przyjmuje się, że uzupełnienie funkcji o nową nie oznacza braku kontynuacji dotychczasowej funkcji. To zależy od okoliczności konkretnej sprawy, tj. czy mamy do czynienia z funkcjami, które np. nie wykluczają się wzajemnie (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2018 r. sygn. II OSK 2122/16). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w innym wyroku kontynuacja funkcji zabudowy sąsiedniej nie oznacza ograniczenia nowej zabudowy do możliwości powstania w danym miejscu jedynie obiektów tożsamych z już istniejącymi (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2014 r., II OSK 1944/12). Wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy; nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., II OSK 305/12). Nie jest wadliwy wniosek, że kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, wystarczające jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2012 r., II OSK 586/11). Odnośnie zaś dopuszczalnego sąsiedztwa zabudowy mieszkalnej przyjmuje się, że budynkom mieszkalnym towarzyszyć mogą nie tylko budynki tego samego rodzaju, lecz także obiekty uzupełniające tę zabudowę (por. wyrok NSA z 13 marca 2014 r., II OSK 2501/12). W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że poczynione w analizie urbanistycznej sporządzonej w niniejszej sprawie przez organ I instancji, iż w sąsiedztwie przedmiotowego budynku mieszkalnego, który w części ma zostać przeznaczony pod usługi ([...]) występuje inna zabudowa mieszkalna, a także tereny ogródków działkowych i tereny wykorzystywane rolniczo oznacza, że spełniony jest wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Usługi polegające na prowadzeniu [...] ([...]) z całą pewnością nie kłócą się z istniejącą na tym terenie zabudową, zwłaszcza mieszkalną, lecz będą ją w sposób harmonijny uzupełniać. Dlatego Sąd uznał, że zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zważywszy zaś, że organy powyższe zagadnienie, kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wyjaśniły w sposób wystarczający (adekwatny do niewielkiej zawiłości sprawy, a zwłaszcza jej stanu faktycznego), Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 6-8, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 1 pkt 6 Kpa). Sąd nie podzielił też zarzutu skargi, jakoby organy orzekające w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na [...] powinny badać, czy nowa inwestycja spełnia wymogi przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. poz. 595). W ocenie Sądu przepisów powołanego rozporządzenia, jak i przepisów ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 295 ze zm., dalej: udl) nie można zaliczyć do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 5 upzp. Zagadnienia dotyczące wymagań pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą stanowią bowiem przedmiot zainteresowania organu prowadzącego rejestr podmiotów leczniczych, który to w procesie wpisu do rejestru [...] zamierzającego wykonywać zawód w ramach działalności leczniczej weryfikuje m.in., czy dysponuje on pomieszczeniem odpowiadającym wymaganiom określonym w art. 22 udl, w którym będą udzielane świadczenia zdrowotne, wyposażonym w produkty lecznicze, wyroby medyczne, aparaturę i sprzęt medyczny, odpowiednie do rodzaju i zakresu udzielanych świadczeń zdrowotnych (por. art. 101, art. 103 i art. 106 udl). Nie jest zaś rolą organu właściwego w sprawach ustalenia warunków zabudowy badanie jaki rodzaj działalności leczniczej ma zostać podjęty w ramach planowanego gabinetu lekarskiego. W zależności bowiem od rodzaju podejmowanej działalności leczniczej różne są szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (§ 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą). Reasumując, stwierdzić należy, że wydane w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji odpowiadają obowiązującemu prawu i dlatego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.