IV SA/Po 177/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Maciej Busz (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant ref. staż. Agata Pawlicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi P. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 30 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione postanowił: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.

IV SA/Po 177/17 Uzasadnienie Zarząd Dróg Powiatowych w Kościanie postanowieniem z dnia 24.10.2016r. dotyczącym [...] i [...] wydanym na podstawie art. 33 i art. 34 § 1, § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., dalej u.p.e.a.) po zapoznaniu się z zarzutem w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zgłoszonym przez P. T. (dalej skarżący) dotyczącego wykonania obowiązku należności pieniężnej postanowił uznać zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione i wnieść o dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wyjaśniono, że pismem z dnia 13 października 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Kościanie poinformował Zarząd Dróg Powiatowych w Kościanie, że skarżący w dniu 11 października 2016 r. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego przesyłając zgłoszone zarzuty, stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., zwrócił się do Zarządu Dróg Powiatowych w Kościanie o ustosunkowanie się do nich. W piśmie z dnia 11 października 2016 r. skarżący podniósł zarzut błędu co do osoby zobowiązanej twierdząc, że Zarząd Dróg Powiatowych w Kościanie wystawiając tytuły wykonawcze nie dowiódł ani nie ustalił prawidłowo osoby zobowiązanej. Ponadto skarżący podniósł, że Zarząd Dróg Powiatowych w Kościanie nie poinformował go o toczącym się postępowaniu. Błąd co do osoby zobowiązanej miał polegać na tym, iż w okresie zdarzeń nieuiszczenia opłat dodatkowych za nieopłacony czas parkowania, skarżący nie był właścicielem pojazdu. Według jego twierdzeń właścicielem pojazdu stał się w chwili zarejestrowania pojazdu, tj. 24 listopada 2015 r. Zarzuty podnoszone przez skarżącego są bezpodstawne. Zarząd Dróg Powiatowych w Kościanie egzekwuje należności nieuiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacony czas parkowania na podstawie dokumentacji potwierdzającej fakt parkowania pojazdu otrzymanej od firmy [...] Sp. z o. o., która zarządza i obsługuje Strefę Płatnego Parkowania w Kościanie. Zgodnie z otrzymanymi danymi, Zarząd Dróg Powiatowych w Kościanie zwrócił się do Centralnego Ośrodka Informatyki o udostępnienie danych właściciela pojazdu marki Volkswagen o nr rejestracyjnym [...], który dnia 18 września 2015 r. oraz 9 października 2015 r., nie uiścił opłaty za parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania w Kościanie. W odpowiedzi Departament Ewidencji Państwowych Ministerstwa Cyfryzacji jako właściciela przedmiotowego auta od dnia 17 stycznia 2015 r. wskazał skarżącego. Podkreślono, że umowa darowizny nie wywołuje skutków z chwilą zarejestrowania pojazdu, a z chwilą podpisania umowy i wydania przedmiotu darowizny. Wobec powyższego zarzut co do osoby zobowiązanej jest bezpodstawny i nie znajduje oparcia w obowiązującym prawie. Zarzut nie poinformowania osoby zobowiązanej o toczącym się postępowaniu jest również chybiony i nie znajduje oparcia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. W związku z otrzymanymi danymi Zarząd Dróg Powiatowych w Kościanie wystawił na podstawie art. 13f ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm., dalej u.d.p.) upomnienia nr UP/3125/1/289/2016 z dnia 3 czerwca 2016 r. (data odbioru 13 czerwca 2016 r.) oraz UP/3125/1/340/2016 z dnia 13 czerwca 2016 r.(data odbioru 16 czerwca 2016 r.), których odbiór skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem. W tych upomnieniach skarżący został poinformowany, że w przypadku nieuregulowania należności we wskazanym terminie, tj. 7 dni licząc od dnia otrzymania upomnień, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej oraz że skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego skutkuje obowiązkiem uiszczenia kosztów egzekucyjnych. Adresat upomnień został również poproszony o podanie danych użytkownika pojazdu w przypadku gdyby upomnienia zostały skierowane do osoby niewłaściwej. Do dnia 26 września 2016 r. skarżący nie wpłacił na konto Zarządu Dróg Powiatowych w Kościanie należności wynikających z otrzymanych upomnień jak również nie zgłosił faktu, że w dniu 18 września 2015 r. i 9 października 2015 r. nie był właścicielem ani użytkownikiem pojazdu marki Volkswagen o nr rejestracyjnym [...] oraz nie wskazał osoby, która w czasie popełniania wykroczeń była w posiadaniu pojazdu. W związku z powyższym Dyrektor Zarządu dróg Powiatowych w Kościanie jako wierzyciel należności pieniężnych wystawił dnia 26 września 2016 r. przeciwko skarżącemu tytuły wykonawcze nr [...] oraz [...] , które przesłał wraz z odpisami do Urzędu Skarbowego w Kościanie. Zarząd Dróg Powiatowych w Kościanie ustalił prawidłowo osobę względem której powinno być wszczęte postępowanie egzekucyjne, gdyż opierał się na danych pozyskanych z Ministerstwa Cyfryzacji, a skarżący po otrzymaniu upomnień nie zgłosił błędu w postępowaniu co do osoby zobowiązanej. Wobec tego stawiany zarzut błędu co do osoby zobowiązanej jest niezasadny i bezpodstawny. Zażalenie na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniósł P. T. wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie: 1 ) przepisów prawa materialnego i procesowego art. 13f u.d.p. w zw. z art. 2a pkt 20 i art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, przez uznanie zobowiązanego w przedmiotowym administracyjnym w postępowaniu egzekucyjnym; 2 ) przepisów prawa procesowego art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 34 § 1 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu, bowiem wydane stanowisko Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych, nie jest stanowiskiem wierzyciela w myśl art. 1a pkt 13 u.p.e.a. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu 8 października 2016 r. doręczono mu odpis tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, z których wynika, że prowadzone jest przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległości wobec Zarządu Dróg Powiatowych w Kościanie. Po otrzymaniu w/w tytułów wykonawczych skarżący zgłosił zarzut co do tytułów wykonawczych w oparciu o art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (błąd co do osoby zobowiązanej) oraz wniósł o zwrot pobranych pieniędzy na konto bankowe, z którego zostały zajęte. W zażaleniu przedstawiono szczegółową argumentację w zakresie tego zarzutu. Następnie skarżący zarzucił, że jedynym wierzycielem opłaty o której mowa w art. 13f u.d.p. może być Burmistrz Miasta Kościana. Takie stanowisko zostało już ugruntowane w orzecznictwie sądowo-administracyjnym (por: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1201/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 października 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1539/15, wyrok NSA z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II GW 6/07). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie postanowieniem z dnia 30.12.2016r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W jego uzasadnieniu przytoczono treść art. 33 u.p.e.a. i wyjaśniono, że problematykę opłat związanych z pozostawieniem pojazdów w strefie płatnego parkowania reguluje ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 z późn. zm.). Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) w myśl art. 13b ust. 3 u.d.p. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, zgodnie z treścią art. 13b ust. 1 u.d.p., za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13b ust. 4 punkt 1 i 3). Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2 u.d.p.). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3). Wskazano, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Dla realizacji obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej czy też opłaty dodatkowej nie jest konieczna jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. W razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty (zwykłej) za parkowanie, powstaje z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, a opłata ta obciąża właściciela pojazdu. W razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej zapłaty co do zasady obciąża właściciela pojazdu, albo jego posiadacza - w przypadku leasingu, a kierowanie egzekucji właśnie do niego opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym z nich jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu (posiadacz) jest korzystającym z dróg publicznych. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem jest natomiast założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił i może udowodnić, że swój pojazd użyczył innej osobie. Organ egzekucyjny nie jest przy tym zobowiązany do prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego, dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej przez zaparkowanie samochodu. Z tego powodu organ egzekucyjny ma prawo domniemywać co do zasady, że korzystającym z dróg publicznych byt właściciel pojazdu, a ten może dochodzić swych racji (w przypadku, gdy wskazuje na istnienie innego podmiotu korzystającego z samochodu) przez podniesienie w toku postępowania egzekucyjnego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego.(art. 33 pkt 4 u.p.e.a.). Na właścicielu pojazdu spoczywa zatem ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne (tak m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 209/07; z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1513/08) W przedmiotowej sprawie podniesiono zarzut błędu co do osoby zobowiązanej. Zdaniem skarżącego, umowa darowizny sporządzona pomiędzy nim a jego ojcem J. T. w dniu 19 stycznia 2015 r. nie była wykonana, gdyż została zagubiona wcześniejsza umowa darowizny pojazdu, gdzie obdarowanym był ojciec skarżącego J. T., a darczyńcą F. T., co w konsekwencji spowodowało brak możliwości zarejestrowania pojazdu. Skarżący podał, iż "pełnoprawnym właścicielem pojazdu" marki VW Touareg stał się dopiero w dniu 24 listopada 2015 r. W ocenie Kolegium, podniesiony zarzut jest nieuzasadniony. W dniu 17 stycznia 2015 r. J. T. zawarł ze skarżącym umowę darowizny pojazdu marki VW Touareg o nr rejestracyjnym [...], co potwierdza sam skarżący i co wynika z danych uzyskanych w Ministerstwie Cyfryzacji. Zdaniem składu orzekającego, brak możliwości zarejestrowania pojazdu z powodu braku dokumentów niezbędnych do jego rejestracji na nowego właściciela nie powoduje, iż umowa darowizny nie została wykonana. Artykuł 15 § 1 u.p.e.a wymaga, aby przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego doręczyć zobowiązanemu upomnienie. Tę powinność organ spełnił, bowiem skarżący osobiście odebrał w dniu 14 czerwca 2016 r. upomnienie z dnia 13 czerwca 2016 r. nr [...] oraz w dniu 13 czerwca 2016 r. upomnienie z dnia 3 czerwca 2016 r. nr [...]. Kolegium wskazało, że celem postępowania zainicjowanego zażaleniem złożonym przez skarżącego na postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w Kościanie z dnia 24 października 2016 r. jest rozpatrzenie zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oraz zbadanie prawidłowości stanowiska wierzyciela. Natomiast wszelkie ewentualne dowody na dowiedzenie swoich twierdzeń skarżący winien był przedstawić na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w Kościanie jest organem właściwym do rozpatrzenia zarzutów zgłoszonych przez skarżącego. Ulice Prymasa Wyszyńskiego oraz Szczepanowskiego w Kościanie są drogami powiatowymi pozostającymi w zarządzie Powiatu Kościańskiego. Zarządca drogi może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca (art. 21 ust. 1 u.d.p.). Zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa, urzędu miasta lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych (art. 21 ust. 1a u.d.p.). Zarząd Dróg Powiatowych w Kościanie jest jednostką organizacyjną, poprzez którą i przy pomocy której Zarząd Powiatu Kościańskiego wykonuje obowiązki zarządcy dróg powiatowych na obszarze powiatu kościańskiego. Argumenty podniesione w zażaleniu w zakresie organu wyrażającego stanowisko w imieniu wierzyciela nie mogły zatem odnieść spodziewanego rezultatu. Skargę na powyższe postanowienie w ustawowym terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. T. wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego postanowienia Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w Kościanie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów w kwocie 138,90 zł przekazanych wierzycielowi z rachunku bankowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego i procesowego art. 13f u.d.p. w zw. z art. 1a pkt 20 i art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, przez uznanie zobowiązanego w przedmiotowym administracyjnym w postępowaniu egzekucyjnym. 2) przepisów prawa procesowego art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 34 § 1 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu, bowiem wydane stanowisko Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych, nie jest stanowiskiem wierzyciela w myśl art. 1a pkt 13 u.p.e.a. W uzasadnieniu skargi zasadniczo powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 poz. 718 t.j. – dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm., dalej k.p.a.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 3 p.p.s.a. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotowa ustawa została znowelizowana z dniem 15 sierpnia 2015 r. mocą ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), a dokonana nowelizacja objęła swym zakresem m.in. właściwość sądów administracyjnych. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie wobec skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych [...] i [...] wydanych przez Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w Kościanie na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. W toku prowadzonego postępowania skarżący wniósł zarzuty, które zostały przez wierzyciela – Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w Kościanie - uznane za niezasadne. W wyniku rozpoznania zażalenia skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie w dniu 30 grudnia 2016 r. utrzymało postanowienie organu I instancji w mocy. Przedmiotowa skarga dotyczy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 30 grudnia 2016 r. wydanego w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego, a zatem postanowienia, które na mocy art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. zostało wyłączone z kognicji sądów administracyjnych (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2016 r. sygn. II OSK 2014/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie należy wskazać, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie bada zasadności istnienia obowiązku egzekucyjnego. Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zauważyć należy, że w ramach postępowania egzekucyjnego stronom na innych etapach tego postępowania przysługują środki zaskarżenia podlegające następnie kontroli sądu administracyjnego. Ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego - na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. - postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., wyd. 5, str. 72). W zaistniałej sytuacji Sąd zobligowany jest odrzucić wniesioną skargę, gdyż zainicjowana tą skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W związku z powyższym Wojewódzki Sad Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.