IV SA/Po 1659/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu [...] lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z [...] września 2020 r. K. W., reprezentowana przez adw. I. T., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a."), jest zasadą, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po wniesieniu skargi organ administracji (art. 61 § 2 p.p.s.a.), a po przekazaniu sądowi skargi – sąd, może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, przy czym sąd wydaje takie postanowienie, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 zd. pierwsze p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych konkretyzuje się wymogi, jakie powinien spełniać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przede wszystkim, jak się trafnie wskazuje, winien on zawierać uzasadnienie – jego brak uniemożliwia bowiem sądowi merytoryczną ocenę (zob. postanowienie NSA z [...].11.2006 r., II FZ [...], dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"). Uzasadnienie wniosku powinno być wnikliwe, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Wnioskodawca, powołując w uzasadnieniu określone fakty, powinien również uprawdopodobnić ich wystąpienie (por. postanowienie NSA z [...].11.2006 r., II FZ [...], CBOSA). Strona wnioskująca o udzielenie ochrony tymczasowej nie może przenosić na sąd ciężaru poszukiwania okoliczności wskazujących na zasadność złożonego wniosku. Nieuzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bądź jego nienależyte uzasadnienie, nie stanowi braku formalnego, którego uzupełnienia winien żądać sąd (zob. postanowienie NSA z [...].03.2007 r., II OZ [...], CBOSA). Tymczasem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony przez skarżącą (i to reprezentowaną przez zawodowego pełnomocnika) w niniejszej sprawie nie zawierał żadnego uzasadnienia. Zatem, w świetle powyższych uwag, już z tego względu nie mógł zostać uwzględniony. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury (por. np. postanowienia NSA: z [...].12.2009 r., II OSK [...]; z [...].11.2008 r., II OZ [...] – dostępne w CBOSA) przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być, co do zasady, jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Dlatego wstrzymanie wykonania dotyczy zasadniczo sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, tj. ma przymiot wykonalności. Przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" rozumie się spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. postanowienie NSA z [...].02.2017 r., II OZ [...]; CBOSA). W związku z tym Sąd stwierdza, że decyzja ustalająca warunki zabudowy (dalej w skrócie "decyzja w.z.") nie nakłada na żadną ze stron postępowania nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu, dobrowolnie bądź przymusowo, a to oznacza, że do decyzji w.z. w zasadzie nie może mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja ta dotyczy bowiem zasadniczo jedynie aktów lub czynności, które nadają się do wykonania, i tego wykonania wymagają. Innymi słowy, już z samego charakteru decyzji w.z. wynika, że jej wykonanie nie może być wstrzymane. Nie kreuje ona bowiem dla stron żadnych praw lub obowiązków nadających się do wykonania i mogących podlegać egzekucji. Jedynie wyjątkowo, w okolicznościach konkretnej sprawy, instytucja wstrzymania wykonania decyzji może być ujmowana szerzej, a mianowicie w takim znaczeniu, że wstrzymaniu ("zawieszeniu") podlegać powinny skutki prawne, które dana decyzja wywołuje, o ile stanowią one bezpośrednie i pewne następstwo danego rozstrzygnięcia. O możliwości przyznania ochrony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie zawsze bowiem decyduje rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale niekiedy to, czy w konkretnym postępowaniu sądowoadministracyjnym, prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym aktem administracyjnym, poprzez wstrzymanie wykonania tego aktu zapewniona zostanie stronie niezbędna ochrona przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z [...].09.2011 r., II OZ [...], CBOSA). W niniejszej sprawie, już choćby z uwagi na wytknięty wcześniej brak uzasadnienia wniosku, taka sytuacja nie zachodzi. Reasumując, Sąd stwierdził, że z uwagi na brak cechy wykonalności zaskarżonej decyzji (jak i decyzji ją poprzedzającej) oraz brak wykazania, a nawet choćby tylko uprawdopodobnienia, istnienia ryzyka wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej na tym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego, niedopuszczalne było zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej w stosunku do zaskarżonej decyzji, tj. wstrzymania jej wykonania. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia, przy czym stosownie do art. 61 § 5 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.