IV SA/Wa 2061/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska sędzia SO del. Aleksandra Westra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2021 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2020r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] z siedzibą w [...] , utrzymało w mocy decyzję Zarządu [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. Nr [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Wnioskiem z dnia 22 listopada 2019 r., skorygowanym i uzupełnionym w dniu 7 stycznia 2020 r. Spółka Akcyjna [...] z siedzibą w [...] wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji jednostronnego, wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci podświetlanej tablicy reklamowej o wymiarach ok 6 x 3 m (powierzchnia ekspozycyjna), o wysokości 8 metrów, mocowanej do słupa stalowego, utwardzonego w bloku fundamentowym ustawionym na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] , położonej przy ul. [...] w [...]. Ustalono, iż teren inwestycji stanowi własność Spółki [...] S.A. zaś sama inwestycja została wykonana w warunkach samowoli budowlanej. Dla przedmiotowego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższą decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. Zarząd [...] odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia wskazując, iż planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, ponieważ nie będzie stanowić kontynuacji gabarytów i formy obiektu budowlanego na zasadach "dobrego sąsiedztwa" oraz ładu przestrzennego, a zatem nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Organ I instancji w wyznaczonym obszarze analizowanym (na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. z 2003 r., Nr 164 poz. 1588) ustalił, iż znajduje się na nim zabudowa biurowo-magazynowa wraz z towarzyszącymi zabudowaniami gospodarczymi, zabudowa biurowa i biurowo-usługowa, budynek stacji kontroli pojazdów, niefunkcjonujące obecnie centrum handlowe [...], a także zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami oraz zabudowa produkcyjna. W odniesieniu do wymogu kontynuacji funkcji organ ustalił także, że w obszarze analizowanym nie występują żadne legalne posadowione wolnostojące nośniki reklamowe, nie uwzględniając w analizie łącznie 10 obiektów tego rodzaju będących efektem samowoli budowlanej, w stosunku do których prowadzone są obecnie postępowania legalizacyjne. Wolnostojące nośniki reklamowe: - nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], należące do wnioskującej Spółki - [...] S.A. oraz nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] należące do [...] Sp. z o.o. Powyższe obiekty, z uwagi, iż są efektem samowoli budowlanej, nie zostały przez organ uwzględnione w analizie. Jednocześnie organ I instancji stwierdził, że w zakresie kontynuacji funkcji brak jest sprzeczności lokalizacji funkcji reklamowej z funkcją terenów sąsiadujących z terenem inwestycji, gdyż funkcję reklamową należy traktować jako element uzupełniający istniejącego zagospodarowania, ponieważ co do zasady obiekty reklamowe nie kreują samodzielnego zagospodarowania. Ostatecznie, po przeprowadzeniu analizy dowodów organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji wskazując, że planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie będzie ona bowiem stanowić kontynuacji gabarytów i formy obiektu budowlanego na zasadach "dobrego sąsiedztwa" oraz ładu przestrzennego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem [...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (rozporządzeniem") poprzez błędne ustalenie, że brak jest budowli sąsiednich, które mogłyby stanowić, w zakresie funkcji, punkt odniesienia do ustalenia, czy nośnik reklamowy skarżącej będzie stanowił kontynuację funkcji, parametrów, cech wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu, 2) § 3 ust. 2 ww rozporządzenia poprzez określenie granic obszaru analizowanego w odległości mniejszej od odległości wymaganej w § 3 ust. 2 rozporządzenia co jednoznacznie miało wpływ na wielkość obszaru analizy i ustalenia co do istniejącej zabudowy oraz ustaleń co do nowej zabudowy, 3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i w konsekwencji uznanie, iż przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. nie kontynuuje funkcji analizowanego terenu. Organ odwoławczy, rozpatrując wniesione odwołanie w całości podzielił zarówno poczynione przez organ I instancji ustalenia jak i powołany w zaskarżonej decyzji stan prawny. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium w pierwszej kolejności wyjaśniło istotę rozpatrywania sprawy w trybie odwoławczym oraz przepisy i zasady regulujące postępowanie i wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Kolegium wskazało także, iż z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatem zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Kolegium potwierdziło, na podstawie wyników przeprowadzonej w toku postępowania analizy urbanistycznej, że legalizacja samowolnie usytuowanej wolnostojącej tablicy reklamowej na ww działce jest niezgodna z przepisami art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W ocenie SKO w [...] , w kontekście poczynionych ustaleń nie można uznać za zasadne zarzutów odwołującej się spółki, w tym także, iż w ocenie organu I instancji planowana inwestycja "rzekomo" nie spełnia warunku kontynuacji funkcji z uwagi na pominięcie istnienia na analizowanym obszarze funkcji usługowej, która jest funkcją dominującą. Organ odwoławczy w tym zakresie wskazał, iż z treści decyzji I instancyjnej w sposób jednoznaczny wynika, że podstawą wydania decyzji odmawiającej ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie było przyjęcie sprzeczności funkcji inwestycji z funkcją obiektów znajdujących się na obszarze analizowanym, lecz kwestie związane z koniecznością zagwarantowania ładu przestrzennego i negatywnej oceny wpływu inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Ostatecznie, mając na uwadze obowiązującą regulację prawną jak i szerokie w omawianej materii orzecznictwo sądowoadministracyjne, Kolegium podzieliło wyrażoną w zaskarżonej decyzji ocenę i uznało, iż odmowa udzielenia wnioskowanych warunków zabudowy była w pełni uzasadniona. Kontestując powyższe stanowisko Spółka [...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła do tut. Sądu skargę żądając uchylenia decyzji SKO oraz uchylenia decyzji organu I instancji, jak i przyznanie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżąca powyższej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 2 ww Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez błędne ustalenie, że brak jest budowli sąsiednich, które mogłyby stanowić - w zakresie kontynuowania funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu - punkt odniesienia do ustalenia czy nośnik reklamowy skarżącej będzie stanowił kontynuację zabudowy i zagospodarowania terenu; 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 84 § 1 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym pobieżna analiza funkcji i zagospodarowania terenu, która nie uwzględnia usług znajdujących się na działkach sąsiadujących z działką inwestycyjną, jak i "sztampowe" uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadzające się do stwierdzenia, że skoro w okolicy reklamy skarżącej nie ma innych legalnych reklam, to nie można ustalić (dla niej) warunków zabudowy. W uzasadnieniu m.in. podniosła, iż funkcjonowanie w sąsiedztwie obiektów handlowo - usługowych oraz reklam w wiatach przystankowych może być podstawą do przyjęcia, że przedmiotowy nośnik reklamowy kontynuuje funkcję reprezentowaną na sąsiedniej działce. Nośnik reklamowy nie musi kontynuować parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, ponieważ jest on budowlą a nie budynkiem. Ustawa uzależnia wydanie pozytywnej decyzji od zasady kontynuacji funkcji, co oznacza, iż zabudowa planowana w danym miejscu musi się zgodzić z zabudową występującą dotychczas, co nie oznacza całkowitego kopiowania dotychczasowej zabudowy przy okazji planowania nowej. Zasadę "kontynuacji funkcji" należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. Podstawą odmowy wydania decyzji musiałaby być rzeczywista sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą organ potrafiłby racjonalnie uzasadnić. Kontynuacja funkcji to również uzupełnienie funkcji dotychczasowej (też WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 6.10.2011 r., II SA/GO 499/11). Zdaniem skarżącej, jej nośnik będzie właśnie oznaczał uzupełnienie dotychczasowej funkcji ponieważ stanowi kontynuację funkcji usługowej. Zatem, w sprzeczności z tymi ustaleniami pozostaje stwierdzenie, iż nośnik nie kontynuuje cech zagospodarowania terenu, ponieważ brak jest identycznego nośnika reklamowego. Przedmiotowa tablica reklamowa skarżącej znajduje się na terenie o przeznaczeniu usługowo-produkcyjnym. W opinii skarżącej nośnik ten nie ma cech dominujących, wtapia się w otoczenie, i nie zakłóca ładu przestrzennego. Podniosła również, iż reklama nigdy nie będzie, wbrew temu co twierdzi organ II instancji, kontynuować zasady zabudowy budynków, gdyż jej konstrukcja i wymiary nie mogą być do siebie dopasowane pod względem architektonicznym. Organ II instancji nie zwrócił także uwagi na odpowiednie wyważenie i proporcjonalność kontynuacji ładu przestrzennego oraz funkcji reklamowej, jaką ma pełnić nośnik skarżącej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko i argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje. Zdaniem Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzji doprowadziła Sąd do wniosku, że zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] , jak i poprzedzająca ją decyzja Zarządu [...] dnia [...] kwietnia 2020 r., są zgodne z prawem. Sąd w całości aprobuje poczynione przez organy obu instancji ustalenia faktyczne jak i dokonaną przez organy ocenę prawną. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy uregulowane jest w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 199 – dalej: u.p.z.p.). Decyzja o warunkach zabudowy ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie dopuszczalna jest zabudowa określonego rodzaju. Generalną zasadą, którą należy kierować się odczytując treść normatywną przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest przyjmowanie "ładu przestrzennego", jako podstawy działań w zakresie ustalania zasad i zagospodarowania terenów (art. 1 ust. 1 pkt 2). Zatem, w świetle ww ustawy powinny być brane pod uwagę takie względy, jak wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, oraz m.in. walory architektoniczne i krajobrazowe, jak również i prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 2, 3 i 7). W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określa się podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Wydanie takiej decyzji jest możliwe wyłącznie po ustaleniu, iż planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia łącznie wszystkie warunki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ww. ustawy. Stosownie do tego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze albo jest objęty zgodą uzyskania przy sporządzaniu miejscowych planów (...); 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Niespełnienie chociażby jednego z nich wyklucza możliwość ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Natomiast sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. z 2003 r., Nr 164 poz. 1588). Dotyczy to parametrów takich jak: linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometria dachu (kąt nachylenia, wysokości kalenicy i układ połaci dachowych), charakteryzujących obiekty kubaturowe. Wykonując analizę zgodnie z ww. rozporządzeniem organ przesądza o możliwości realizacji danej inwestycji lub też o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zatem wniosek inwestora, wszczynający postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy określa, w jakim zakresie będzie prowadzone postępowanie, a więc jakie przepisy prawa umożliwiają, lub też nie, realizację przedmiotowej inwestycji. W badanej sprawie, w celu ustalenia wymagań dla planowanej inwestycji organ prawidłowo wyznaczył wokół działki objętej wnioskiem obszar analizowany i przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 upzp. Granice analizowanego obszaru organ wyznaczył w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki ew. nr [...] przy ul. [...] , będącej terenem inwestycyjnym. Za ww. front działki organ uznał odcinek AB (oznaczony na załączniku graficznym 2b) wynoszący 50,6 m, przylegający do ul. [...] , od strony której odbywa się główny wjazd. Na analizowanym obszarze organ ustalił także funkcję użytkowanych obiektów kubaturowych. Wskazał, iż w granicach tego obszaru znajduje się zabudowa biurowo-magazynowa (SM) wraz z licznie towarzyszącymi zabudowaniami gospodarczymi (Xbg), zabudowa biurowa (UA) i biurowo-usługowa (UAu), budynek stacji kontroli pojazdów (UKs), niefunkcjonujące obecnie centrum handlowe [...] (UHs), a także zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (MW), zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami (MU) oraz zabudowa produkcyjna (P). Rozpoznając sprawę o ustalenie lokalizacji nośnika reklamowego organy w pierwszej kolejności winny mieć na uwadze szczególny charakter i cel takiej inwestycji. W szczególności tablice reklamowe co do zasady nie są obiektami, które kreują jakiś samodzielny sposób zagospodarowania terenu i wyznaczają jego funkcję. Stanowią raczej element uzupełniający istniejącego zagospodarowania (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 10 marca 2010 r., II SA/Gl 1046/09, CBOSA), na co Kolegium trafnie zwróciło uwagę. Dlatego też, w ocenie Sądu, kluczowym dla rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej jest ustalenie kwestii harmonijnego wkomponowania się przedmiotowego nośnika reklamowego w istniejącą zabudowę, celem zagwarantowania ładu przestrzennego, w kontekście wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa. Przy ocenie dopuszczalności lokalizowania na danym terenie reklam decydujące znaczenie mają bowiem nie tyle względy kontynuacji funkcji zabudowy, których trudno się dopatrzyć przy tego rodzaju inwestycji, co zachowanie ładu przestrzennego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2017 r., IV SA/Wa 1292/17). Odnosząc się do meritum, Sąd w pełni podziela stanowisko organów obu instancji o braku spełnienia warunku określonego przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W tym zakresie wskazać należy, iż z akt sprawy wynika, że w terenie analizowanym brak jest wielkoformatowych nośników reklamowych w postaci wolnostojącej, a powstałych w drodze legalnej. Przedmiotowy nośnik reklamowy, jak i 10 obiektów tego rodzaju (4 należą do skarżącej Spółki) są efektem samowoli budowlanej, w stosunku do których prowadzone są obecnie postępowania legalizacyjne i te nośniki są jedynymi obiektami tego rodzaju w obszarze analizowanym. Podkreślić należy, iż co do zasady punktem odniesienia dla inwestycji, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy może być wyłącznie zabudowa legalna, co wyklucza, na potrzeby sporządzonej analizy urbanistycznej, uwzględnienie nośników reklamowych nielegalnie posadowionych. Tym samym z punktu widzenia zasad i celów postępowania uregulowanego w u.p.z.p. należy w takim przypadku ocenić nie tylko to, czy dana zabudowa jest do pogodzenia z istniejącymi na danym terenie warunkami urbanistycznymi ale również, czy i w jaki sposób będzie ona kształtować zasady ładu przestrzennego na tym terenie w przyszłości, gdyby doszło do zalegalizowania przedmiotowego nośnika reklamowego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2016 r., II SA/Po 820/16). Wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa, wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Mając na względzie to, że na obszarze analizowanym brak jest powstałych w drodze legalnej wolnostojących wielkoformatowych nośników reklamowych, wszystkie, jak wyżej wskazano, zlokalizowane w terenie przedmiotowej reklamy są wynikiem samowoli budowlanej, stwierdzić należy, iż zarówno organ I instancji jak i SKO, zasadnie przyjęły, że wykonana w warunkach samowoli budowlanej inwestycja nie stanowi kontynuacji gabarytów i formy obiektu budowlanego na zasadach "dobrego sąsiedztwa" oraz ładu przestrzennego. Zdaniem Sądu, argumentacja organu I instancji wskazująca na brak relacji przestrzennych inwestycji z budynkami istniejącymi w najbliższym otoczeniu, wielkość nośnika reklamowego w stosunku do sąsiednich obiektów, która czyni z niego dominantę przestrzenną i która stanowi przypadkowy, niezharmonizowany z otoczeniem element zagospodarowania terenu, jest spójna, logiczna i znajduje potwierdzenie w dokumentacji zdjęciowej zawartej w analizie funkcji i cech zagospodarowania terenu. W tych okolicznościach, ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji wiązałoby się z naruszeniem kluczowej zasady - uwzględniania "ładu przestrzennego", jako podstawy działań w zakresie ustalania zasad i zagospodarowania terenu (art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.) i w konsekwencji doprowadziłoby do legalizacji obiektu, który, jako obiekt już zrealizowany i funkcjonujący w przestrzeni, zaburza ład przestrzenny, wprowadza chaos urbanistyczny. W tym miejscu podkreślenia wymaga, na co zasadnie zwróciło uwagę SKO w odpowiedzi na skargę, iż skarżąca konsekwentnie błędnie przyjmuje, iż podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy było stwierdzenie wystąpienia sprzeczności lokalizacji funkcji reklamowej z funkcją terenów sąsiadujących z terenem inwestycji. Zarówno z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji jak i zaskarżonej decyzji Kolegium w sposób jednoznaczny wynika, że podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy dla ww inwestycji, nie było przyjęcie sprzeczności funkcji inwestycji z funkcją obiektów znajdujących się na obszarze analizowanym lecz kwestie związane z koniecznością zagwarantowania ładu przestrzennego i finalnie, ze stwierdzeniem negatywnej oceny wpływu tej konkretnej inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. W tym kontekście jednocześnie Sąd stwierdza, wbrew twierdzeniu skarżącej, iż istnieje możliwość dopasowania reklamy do istniejącej na danym terenie zabudowy pod względem architektonicznym i urbanistycznym, pod warunkiem że reklama ta pozostawać będzie w harmonijnych relacjach przestrzennych w zakresie zastosowanej formy i gabarytu. W okolicznościach badanej sprawy natomiast przedmiotowy nośnik reklamowy, z uwagi na swoje parametry, ma cechy dominujące na terenie jego posadowienia, a to z kolei, w sposób oczywisty wpływa negatywnie na ład przestrzenny w omawianym terenie, zaburza skalę zabudowy, zakłócając zasadnicze proporcje wysokościowe i podstawowe relacje przestrzenne. W ocenie Sądu nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ogólnie sformułowany zarzut podnoszący, że ocena stanu faktycznego sprawy nie została prawidłowo dokonana, uznać należy, mając na uwadze nie poparcie tych twierdzeń dowodami, jedynie za polemikę strony skarżącej z ustaleniami organu. W postępowaniu administracyjnym organy administracyjne mają obowiązek zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) co w ocenie Sądu w sposób prawidłowy uczyniły. Swoje stanowisko w sposób czytelny, zrozumiały i w pełni wyraźny przedstawiły w uzasadnieniu obu rozstrzygnięć, tym samym nie uchybiły przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. Organy obu instancji wyjaśniły i prawidłowo ustaliły stan faktyczny, przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, w zakresie niezbędnym dla ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a także przytoczyły i zastosowały odpowiednie przepisy prawa. To, że skarżąca Spółka nie zgadza się z podważanymi decyzjami, co jest oczywiście dla Sądu zrozumiałe, nie oznacza tym samym, iż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa. W ocenie Sądu bezpodstawne są zatem zarzuty naruszenia przepisów procesowych. Dlatego też w obliczu powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesioną skargę oddalił.