IV SA/Po 1613/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2021 r. sprawy ze skargi D. P. na uchwałę Rady Miejskiej Gminy K. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w B. przy ul. [...] i drodze krajowej nr [...], gm. K. oddala skargę w całości.

IV SA/Po 1613/20 Uzasadnienie D. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej Gminy K. z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w B. przy ul. [...] i drodze krajowej nr [...], gm. K., wnosząc o jej uchylenie oraz stwierdzenie nieważności w szczególności w zakresie objęcia planem działki skarżącej o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...] w miejscowości B.. Zaskarżonej uchwale zarzucono : - naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 506, dalej u.s.g.), polegającą na błędnym przyjęciu, że wyznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego działek o numerze ewidencyjnym [...] oraz [...] w miejscowości B. jako terenu oznaczonego symbolem "2U", nie stanowi ingerencji w prawo własności skarżącej i nie wyklucza korzystania z nieruchomości według dotychczasowego przeznaczenia ani możliwości inwestycyjnych, gdy przepis uchwały nie dopuszcza możliwości jakiejkolwiek rozbudowy, ani przebudowy, podczas gdy skarżąca ma na działce ewidencyjnej nr [...] posadowiony budynek, w którym zamieszkuje oraz nieprzerwanie od 2016 r. prowadzone jest postępowanie z jej wniosku o pozwolenie na budowę wobec działki [...], - niewłaściwą wykładnię art. 1 ust. 3 i art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 oraz z 2019 r. poz. 60 i 235), zwanej dalej "u.p.z.p.", polegającą na przyjęciu, że zaskarżona uchwała nie godzi w sferę prawa własności skarżącej w sposób uniemożliwiający realizację zamierzeń inwestycyjnych, czym przekroczono dopuszczalne granice władztwa planistycznego wobec braku rozważenia przez organ interesu publicznego i interesów prywatnych, w tym zgłaszanych w postaci wniosków i uwag, jak również skarg przez skarżącą od 2016 r., zmierzających do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, brak rozważenia przez organ ingerencji z powodu zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, ochrony zdrowia, czy ochrony praw osób trzecich; przy czym wskazano, iż pozostałe działki bliżej granicy gminy zostały pozostawione bez tak znaczącej ingerencji planistycznej. Ponadto skarżąca zarzuciła, że zaskarżona uchwała zawiera błędy merytoryczne, ponieważ na stronie nr [...] w wykazie uwag wskazano w punkcie 4, że: - [...] października 2019 r. na wniosek D. P. wnioskowano, aby zmieniono plan w zakresie możliwości zabudowy mieszkaniowej, natomiast w odpowiedzi pod numerem Ad. 5 wskazano, że umożliwienie powstania nowych budynków w zabudowie jednorodzinnej wolnostojącej naruszyłoby zapisy obowiązującego studium - co jest niezgodne z prawdą, ponieważ na dzień złożenia wniosku objęty obszar - działka [...] nie była objęta studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. który uniemożliwiałby uwzględnienie wniosku, - na stronie Urzędu Gminy K. dopiero w dniu [...] lipca 2019 r. wskazano, że wyłożono do wglądu projekt Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. wraz z prognozą oddziaływania na środowisko oraz. że do dnia [...] lipca 2019 r. każdy kto kwestionuje zapisy projektu może złożyć uwagi. Skarżąca podniosła, że nowe studium zawiera za błędy, co do dat i uchwalone zostało w bardzo przyśpieszonym trybie, z pominięciem zarzutów mieszkańców. Ponadto w momencie uchwalenia zaskarżonego miejscowego planu nie weszło w życie aktualnie obowiązujące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K., które jak wskazano w zaskarżonej uchwale o MPZP zakazywałoby uwzględnienia wniosku skarżącej. Uwagi wnoszono dnia [...] października 2019 r., natomiast jak błędnie wskazano w uzasadnieniu uchwały o studium - prace nad studium rozpoczęto w wyniku podjętej przez Radę Miasta uchwały Nr [...] z dnia [...] października 2019 r., uchwała o miejscowym planie została natomiast uchwalona w dniu [...] listopada 2019 r. Powyższe nakładanie się procedur planistycznych wprowadziło zamieszanie wśród mieszkańców mogących zgłaszać swoje uwagi i wnioski, uznać je zatem należy za przekroczenie władztwa planistycznego gminy oraz naruszenie obowiązującej procedury uchwalania planu. Skarżąca wskazała, że obecnie obowiązuje Uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] listopada 2016r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., obejmującej tereny w miejscowości B., gdzie teren skarżącej oznaczony był kolorem fioletowym pod symbolem "M3" - tereny zabudowy mieszkaniowej rozproszonej w tym zagrodowej i rezydencjalnej, które nie wykluczały możliwości zabudowy mieszkaniowej, o którą skarżąca wnioskuje od 2016 r. Ponadto ogłoszeniem z dnia [...] czerwca 2020 r. Burmistrz Gminy K. poinformował o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., gdzie do dnia [...] lipca 2020 r. każdy kto kwestionuje zapisy projektu mógł złożyć uwagi. W zaskarżonej uchwale z dnia [...] grudnia 2019 r. wskazano, że jest ona zgodna z Uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] lipca 2001 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., w którym to § 79 ust. 1 stanowi, że wyznacza się tereny działalności gospodarczej, a w tym tereny: 1) drobnego nieuciążliwego biznesu głównie o profilu usługowym, nie generującego transportu, z prawem zabudowy mieszkaniowej (zabudowa mieszkaniowo-usługowa), oznaczone na rysunku Studium symbolem G1, 2) średniego biznesu o uciążliwości ograniczonej do własnej działki, generującego transport, z prawem zabudowy mieszkaniowej (usługi rzemiosła i drobne hurtownie), oznaczone na rysunku Studium symbolem G2, 3) dużego biznesu, bez prawa zabudowy mieszkaniowej (zakłady przemysłowe, hurtownie, bazy, składy i inne), oznaczone na rysunku Studium symbolem G3. Zgodnie z § 79 ust. 2 na terenach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, budynki mieszkalne oraz przeznaczone na stały pobyt ludzi można lokalizować w obszarach leżących poza uciążliwym oddziaływaniem obiektów przeznaczonych na cele działalności gospodarczej. Zgodnie z § 79 ust. 3 na terenach, o których mowa w ust. 1 pkt 3: 1) nie można lokalizować budynków mieszkalnych, letniskowych oraz usług społecznych; 2) istnieje możliwość lokalizowania w obiektach biurowych lub socjalnych funkcji mieszkaniowej w formie mieszkań służbowych. Skarżąca wskazała, że obszar jej działki, zlokalizowany był na obszarach oznaczonych M3 natomiast obok widnieje znak G2/G3, gdzie G2 - stanowi obszar średniego biznesu o uciążliwości ograniczonej do własnej działki, generującego transport, z prawem zabudowy mieszkaniowej; Skarżąca wnioskowała o wyznaczenie w planie funkcji mieszkaniowej, a nie usługowej, co nie zostało uwzględnione mimo odmiennych zapisów studium. Zaskarżony plan zagospodarowania przestrzennego w jej ocenie istotnie narusza zasady sporządzania planu, a także zasady trybu jego sporządzania dotyczące zawartości merytorycznej planu, tj. ustaleń planu w części tekstowej i graficznej oraz standardów dokumentacji planistycznej. Poszczególne czynności podejmowane przez organy gminy w celu uchwalenia planu zostały naruszone w świetle przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenie ministra infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które mają charakter istotny, co skutkuje nieważnością planu. Jako wady kwalifikowane, wymieniono naruszenie ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zapisy planu zmieniają w sposób istotny a nawet wykluczają przeznaczenie i funkcję danego terenu przewidziane w studium, gdzie winna zostać dopuszczona zabudowa mieszkalna na terenie M3 który obejmował działki skarżącej. Ograniczenie w planie prawa własności skarżącej nie pozostaje w proporcji do celu ustanowienia tego ograniczenia; przekroczenie przez radę gminy kompetencji ustawowych - poprzez nieuprawnioną modyfikację definicji ustawowych oraz umieszczenie w planie nakazów i zakazów nieznajdujących podstaw w przepisach określających zawartość planu sprzeczności w warstwie tekstowej, jak również sprzeczne i niespójne ustalenia pomiędzy tekstem i rysunkiem planu miejscowego - błędne odesłania, niespójne ustalenia przeznaczenia terenów, regulacje tekstowe sprzeczne z rysunkiem planu lub rysunek planu pozostaje bez ustaleń tekstowych. Brak jest wymaganych przepisami prawa opinii lub uzgodnień projektu planu. Skarżąca wskazała, że posiada interes prawny do zaskarżeniu planu ponieważ posiada rzeczowy tytuł prawny do nieruchomości oraz od [...] czerwca 2016 r., prowadzone jest postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Ponadto, skargą z dnia [...] lutego 2020 r. zaskarżono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2019 r. [...], którą po rozpatrzeniu odwołania D. P. od decyzji Burmistrza [...] w K. z dnia [...] lipca 2019r. nr [...]; znak: [...] wydanej w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], położonej w B., gmina K., utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Gmina K. - Rada Miejska Gminy w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wyjaśniono, że zaskarżona uchwała została uchwalona po przeprowadzonej procedurze planistycznej określonej w art. 17 do art. 20 u.p.z.p. według jej stanu aktualnego na dzień uchwalenia miejscowego planu. Zgodnie z art. 3. ust. 1 u.p.z.p., kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Wyrazem tego zapisu było przeprowadzenie na podstawie art. 17 u.p.z.p. procedury planistycznej w celu opracowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu w B.. Miejscowy plan, którego dotyczy skarga, wywołany został uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w B. przy ul. [...] i drodze krajowej nr [...], gm. K. i obejmował między innymi działki [...] oraz [...] w miejscowości B.. Po uchwaleniu Uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w B. przy ul. [...] i drodze krajowej nr [...], gm. K., Burmistrz Gminy K., w myśl art. 20 ust. 2 u.p.z.p. przedstawił Wojewodzie ww. uchwałę wraz z załącznikami oraz dokumentacją planistyczną w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi. W trakcie prowadzania czynności przez Wojewodę nie stwierdzono naruszeń prawa, ani innych uchybień skutkujących nieważnością uchwały, bądź jej części. Zgodnie z art. 35 u.p.z.p. tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Co więcej, ustalenia zaskarżonego planu miejscowego nie tylko nie zakazują użytkowania przedmiotowego terenu w sposób dotychczasowy, ale również dopuszczają rozbudowę budynków, istniejących na tym terenie w dniu uchwalenia miejscowego planu, według zasad zabudowy i zagospodarowania terenu określonych tamże. Wynika to wprost z ustalenia w § 10, pkt 1, lit b zaskarżonej uchwały, który dopuszcza remont, przebudowę i rozbudowę istniejących budynków mieszkalnych z zachowaniem zasad zabudowy określonych w pkt 2 do 10 z wyłączeniem pkt 7. W związku z powyższym właściciel może nadal użytkować teren zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, może też rozbudować posiadany budynek mieszkalny jednorodzinny. Ponadto inwestor może lokalizować nowe budynki, te jednak o funkcji mieszanej - usługowo-mieszkalnej, według parametrów określonych w miejscowym planie. Zastosowane w miejscowym planie wyrażenie "budynki usługowo-mieszkalne" należy rozumieć jako "budynki usługowe, przeznaczone na cele nieuciążliwej działalności gospodarczej, w których dopuszcza się wydzielenie lokalu mieszkalnego, przy czym część usługowa budynku zajmuje powierzchnię większą niż 30% powierzchni całkowitej zabudowy". W myśl powyższego wyjaśnienia stwierdzono, że organy gminy nie naruszyły interesu prawnego właściciela działki [...] oraz [...] wyznaczając tereny usług. Zwrócono uwagę, iż skarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizowanie nowej zabudowy mieszkaniowo - usługowej zgodnie z wytycznymi Studium obowiązującego na dzień uchwalania miejscowego planu. Skarżąca w skardze bezzasadnie podnosi argument o braku obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w dniu uchwalania planu miejscowego. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W trakcie uchwalenia miejscowego planu obowiązywało Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., uchwalone uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] lipca 2001 r. z późniejszymi zmianami. Teren objęty miejscowym planem zagospodarowania w studium określony był jako tereny: G3/G2 oraz M3, przy czym poszczególne symbole oznaczają: a) G2 - tereny średniego biznesu (o uciążliwości ograniczonej do własnej działki, generowany transport) z prawem zabudowy mieszkaniowej (tj. usługi rzemiosła i drobne hurtownie) - oznaczone kolorem jasno fioletowym; b) G3 - tereny dużego biznesu bez prawa zabudowy mieszkaniowej (tj. zakłady przemysłowe, hurtownie, bazy, składy i inne) - oznaczone kolorem jasno fioletowym; c) M3 - teren zabudowy mieszkaniowej rozproszonej w tym zagrodowej i rezydencjonalnej - oznaczone kolorem jasno brązowym. Miejscowy plan nie może naruszać ustaleń Studium. Studium uwarunkowań i kierunków jest aktem kierownictwa wewnętrznego, a co za tym idzie wytycznymi przy opracowaniu miejscowego planu. W związku z powyższym traktuje się go jako dokument ramowy i ogólnie kształtujący przestrzeń. Rysunek Studium wykonany jest w skali 1:10000, a więc charakteryzuje się dużą ogólnością wytycznych. Zgodnie z obowiązującym Studium na terenach G2 możliwa jest zabudowa mieszkaniowa jako towarzysząca działalności gospodarczej. Nie jest możliwe lokalizowanie wyłącznie domów jednorodzinnych lub ich zespołów, gdyż są to tereny ukierunkowane na prowadzenie przede wszystkim działalności gospodarczej. Natomiast teren oznaczony M3 (teren zabudowy mieszkaniowej rozproszonej w tym zagrodowej i rezydencjonalnej), dotyczy wyłącznie tej części działki ewidencyjnej o numerze [...], na której znajdowała się zabudowa zagrodowa, w tym budynek mieszkalny. Nie ma zatem możliwości lokalizowania nowych domów jednorodzinnych na pozostałych częściach działek należących do skarżącej, ze względu na brak stosownych zapisów w obowiązującym Studium. Ponadto lokalizowanie nowej zabudowy mieszkaniowej nie jest możliwe z uwagi na potencjalny konflikt przestrzenny z sąsiadującymi terenami produkcyjno - usługowymi, które uniemożliwiają harmonijne sąsiedztwo obu form zabudowy. Zgodnie z praktyką planistyczną należy unikać lub minimalizować sąsiedztwo terenów dużego biznesu i osiedli mieszkaniowych a zatem terenów o standardach środowiskowych znaczącą odmiennych i charakteryzujących się przede wszystkim różnymi dopuszczalnymi poziomami hałasu oraz innymi uciążliwościami wynikającymi na przykład ze zwiększenia ruchu komunikacyjnego. Zdaniem organu, skarżąca bezzasadnie zarzuca, iż dotychczasowe użytkowanie terenu nie jest możliwe ponieważ zgodnie z art. 35 u.p.z.p. miejscowy plan zagospodarowania nie zakazuje użytkowania przedmiotowego terenu zgodnie z dotychczasowym użytkowaniem terenu. Ponadto zgodnie z § 10 pkt. 1) lit b zaskarżonej uchwały dopuszcza się remont przebudowę i rozbudowę istniejących budynków mieszkalnych z zachowaniem zasad zabudowy określonych w pkt 2 do 10 z wyłączeniem pkt 7. W związku z powyższym właściciel może nadal użytkować teren zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Organy gminy nie naruszyły interesu prawnego właściciela działki [...] oraz [...] wyznaczając tereny usług. Zwrócono uwagę iż zaskarżony plan miejscowy dopuszcza lokalizowanie zabudowy mieszkaniowo-usługowej zgodnie z wytycznymi Studium, które obowiązywało w trakcie uchwalenia przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania (uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] lipca 2001 r. z późniejszymi zmianami). Zgodnie z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] lipca 2001 r. z późniejszymi zmianami, które obowiązywało w momencie uchwalania miejscowego planu, na terenach otaczających wyznaczone są również tereny oznaczone symbolem G3/G2. W związku z powyższym nie jest prawdą iż brakuje ustaleń dla terenów ościennych. Podnoszone przez skarżącą argumenty dotyczące braku obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. są nieprawdziwe, a daty procedury planistycznej wskazywane w skardze w tiret 4-6 dotyczą odrębnej procedury planistycznej. Rada Miasta podjęła bowiem uchwałę Nr [...] z dnia [...] października 2015 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K.. Od tamtej pory Burmistrz Gminy K. prowadził procedurę planistyczną dla nowego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K.. W dniach od [...] maja do [...] czerwca 2019 r. odbyło się pierwsze wyłożenie do publicznego wglądu projektu nowego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., do [...] lipca 2019 r można było składać uwagi do projektu. Do czasu uchwalenia nowego Studium zapisy obowiązującego dokumentu są wiążące dla organów gminy. W momencie uchwalania przedmiotowego miejscowego planu nowe Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. pozostawało w fazie projektowej. Nie rozważa się tutaj jednak zapisów Studium objętego nową procedurą, ponieważ stanowią one przedmiot odrębnego postępowania planistycznego i nie mogą być brane pod uwagę przy rozważaniu zapisów poprzednio obowiązującego dokumentu lub innego dokumentu. Ponadto w gminach prowadzone jest czasami kilkanaście odrębnych procedur planistycznych wzajemnie nakładających się w czasie. Stwierdzenie o przekroczeniu władztwa planistycznego przez prowadzenie kilku procedur planistycznych jest niesłuszne i bezpodstawne. Zarzuty dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należą do odmiennej procedury - zasad ustalania przeznaczenia terenu w przypadku braku miejscowego planu i tylko w takim przypadku. Niemniej jednak organ wyjaśnił, że do Burmistrza Gminy K. dnia [...] czerwca 2016 r. wpłynął wniosek skarżącej w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących dla działki o nr ewid. [...], obręb B., gmina K.. Gmina K. nie posiadała obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu, stąd była potrzeba prowadzenia niniejszej sprawy w oparciu o przepisy art. 59 ust. 1 oraz 2 u.p.z.p.. D. P. pismem z [...].11.2020 r. sprecyzowała skargę w ten sposób, że wniosła o jej uchylenie w całości oraz stwierdzenie nieważności, a w szczególności w zakresie objęcia planem działki skarżącej o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...] w miejscowości B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zaskarżona uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Należy zatem do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Według art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a, zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawie skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności Sąd orzekający wskazuje, że skarżąca miała interes prawny do wniesienia skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Bezspornym jest, że skarżąca jest właścicielką działek o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...] w miejscowości B., które zostały objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu w B. przy ul. [...] i drodze krajowej nr [...], gm. K.. Dlatego też, skoro skarżąca jest właścicielem ww. działek położonych na terenie objętym zaskarżonym planem, to miała interes prawny uprawniający ją do wniesienia rozpatrywanej skargi, którą Sąd rozpoznał skargę merytorycznie. Bezdyskusyjna jest samodzielność jednostek samorządu terytorialnego z tym zastrzeżeniem, że jest ona ograniczona przepisami obowiązującego prawa. Jednostki samorządu terytorialnego są organami administracji publicznej (art.5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, publ. j.t. Dz. U. z roku 2017, poz. 1257, zwanej dalej "k.p.a.") do których - w myśl art.1 pkt 1 - stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Według art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej, a więc także organy jednostek samorządowych, mają obowiązek działania na podstawie przepisów prawa. Artykuł 163 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej stanowi, że samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych. Działania związane z polityką przestrzenną gminy stanowią działania publiczne w zakresie ochrony ładu przestrzennego. W takim zakresie, w jakim kompetencje te zostały przekazane gminom są one upoważnione do samodzielnego decydowania w granicach określonych przez ustawę. Artykuł 15 ust. 2 u.p.z.p. wskazuje, jakie kwestie gmina winna obowiązkowo określić w planie miejscowym. W art. 15 ust. 2 pkt 2 tej ustawy wskazano, że gmina określa w planie obowiązkowo zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Z kolei w art. 17 u.p.z.p. określono szczegółową procedurę dotyczącą postępowania rady gminy po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy podkreślić, iż kontrola sądu w sprawach dotyczących m.p.z.p. nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się ona wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie m.p.z.p., należy do zadań własnych gminy. Z treści powyższego przepisu wynika, iż ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia [...] lutego 2001 r. sygn. akt K [...] (publ. OTK [...]/29) wskazał, iż organy gminy właściwe do sporządzenia projektu m.p.z.p. i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p., przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Fakt nadania gminie władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, nie stoi jednocześnie w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Jednocześnie przepis art. 4 ust. 1 u.p.z.p. nie może stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem gminy w tych czynnościach są zobligowane do uwzględniania obowiązujących przepisów prawa w ramach nadrzędnej dyrektywy, sformułowanej w art. 7 Konstytucji RP (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia [...] maja 2010r., sygn. akt II SA/Wr [...], publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, wszelkie ograniczenia własności, ustanowione w m.p.z.p., muszą być zgodne z normami konstytucyjnymi wyznaczającymi granice ingerencji prawodawczej w prawo własności, a naruszenie tego wymogu może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały. Prawo własności podlega ochronie przewidzianej w art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Z przepisów tych wynika, iż własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Ograniczenia te mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób oraz wtedy, gdy nie naruszają istoty wolności i praw. Ustalenia m.p.z.p. kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy posiada prawo – w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego - do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny oraz ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Władztwo planistyczne gminy stanowi uprawnienie organu do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, nie stanowi jednak władztwa absolutnego i nieograniczonego, gdyż gmina wykonując je ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględniać aspekt racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. A zatem kształtowanie polityki przestrzennej gminy powinno odbywać się z jednej strony z uwzględnieniem prawa osoby posiadającej tytuł prawny do nieruchomości do jej zagospodarowania, zaś z drugiej strony z uwzględnieniem prawa do podejmowania działań, które w ramach ograniczonych m. in. zasadami współżycia społecznego, pozwolą zrealizować zasadę zrównoważonego rozwoju, a jednocześnie służyć będą zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty lokalnej (wyrok WSA w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2011r., sygn. akt II SA/Łd [...], publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wszystkie wymienione elementy powinny być rozpatrywane łącznie, a proporcjonalność ingerencji w sferę wykonywania poszczególnych praw własności winna być oceniana przez pryzmat ogólnych założeń planu. Przesłanki nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy ustala art. 91 u.s.g. Zgodnie z art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ustawodawca wskazał w ten sposób, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa, przy czym powołana regulacja nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnił w art. 91 ust. 4 u.s.g., sankcjonując w odmienny niż stwierdzenie nieważności sposób tę kategorię wadliwości wymienionych aktów organu gminy. Pomimo, iż przepisy prawa nie zawierają taksatywnego wyliczenia wadliwości aktu prawa miejscowego, to wypracowane w omawianym zakresie poglądy nauki i judykatury pozwoliły ustalić pewien katalog istotnych naruszeń prawa, skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Do tych "kwalifikowanych" naruszeń zalicza się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia określonego rodzaju uchwały, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą jej podjęcia, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Akceptując prezentowane dotychczas w tym przedmiocie poglądy (np. wyrok NSA z dnia [...] marca 1992r. sygn. akt II SA/Wr [...], OSP z. 7-8 z 1993 r. poz. 148), Sąd rozpoznając niniejszą sprawę przeprowadził swoją ocenę w ramach tak określonych przesłanek istotnego naruszenia prawa. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ustalaniu zakresu pojęcia "istotnego naruszenia prawa" należy oprzeć się na rozwiązaniach przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W orzecznictwie tym przyjęto, że "istotne naruszenie prawa", powodujące nieważność uchwały organu gminy, czy też rozstrzygnięcia nadzorczego nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia [...] września 1990 r., sygn. akt SA/Wr [...], OŚNA 1990 r., nr [...], poz. 2; wyrok NSA z dnia [...] marca 1991 r., sygn. akt SA/Wr [...], Wspólnota [...]/14; wyrok NSA z dnia [...] listopada 2000 r. sygn. akt II SA/Wr [...], nie publ.). Organy gminy przed uchwaleniem planu miejscowego mają bezwzględny obowiązek doprowadzić do zgodności projekt planu miejscowego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zarówno naruszenie trybu sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, jak i naruszenie zasad ich sporządzania, może stanowić podstawę nieważności uchwały tylko wówczas, gdy jest istotne. Zasady sporządzenia planu miejscowego dotyczą zawartości tego aktu planistycznego (części tekstowej i graficznej, załączników), oznaczają jego wartość i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej, a także standardów dokumentacji planistycznej. W tym pojęciu mieści się ocena projektu planu miejscowego pod względem jego zgodności ze studium. Z kolei pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" należy odnieść do procedury poprzedzającej uchwalenie planu. (tak w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia [...].09.2010r., o sygn. II SA/Go [...], publ. LEX nr 707352) Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w B. przy ul. [...] i drodze krajowej nr [...], gm. K., w zakresie dotyczącym działek o numerze ewidencyjnym [...] oraz [...] w miejscowości B. jako terenu oznaczonego symbolem "2U". Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 28 ust.1 u.p.z.p. istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Należy wskazać, ze w świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub trybu jego sporządzania skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego. (tak wyrok NSA z [...].06.2019r. o sygn. II OSK [...], publ. LEX nr 2703320). Sąd wskazuje, że istotą zarzutów skarżącej jest niemożność zagospodarowania swoich działek w zakresie ewentualnej rozbudowy lub przebudowy budynku na działce nr [...] oraz budowy na działce [...] budynków o charakterze mieszkalnym. W dniu [...] czerwca 2016 r. do Burmistrza Gminy K. wpłynął wniosek skarżącej w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących dla działki o nr ewid. [...], obręb B., gmina K.. W tej sprawie prowadzone jest odrębne postępowanie administracyjne. Sąd wskazuje, że niniejsza sprawa wymagała rozstrzygnięcia, czy organ nie nadużył władztwa planistycznego, czy naruszył prawo własności oraz zasadę proporcjonalności i równości, poprzez ustalenie dla działek nr [...] i [...] skarżącej sposobu zagospodarowania 2U, czyli "tereny zabudowy usługowej". Sąd podkreśla, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie czyni z planu miejscowego narzędzia do bezwarunkowego uwzględniania zamierzeń inwestycyjnych właścicieli w formie aktu prawa miejscowego. Nie taki jest bowiem cel planu miejscowego. Planowanie przestrzenne i wykonywanie związanego z nim władztwa planistycznego gminy wiąże się z nader istotnymi zagadnieniami, a dotyczą one nie tylko ochrony prawa własności, prawa do zagospodarowania terenu, wynikającego z posiadania tytułu prawnego do nieruchomości, lecz również ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, a także potrzeb interesu publicznego. Z tego też względu realizacja władztwa planistycznego gminy musi przebiegać na drodze prawidłowego wyważania interesu ogólnego i interesów indywidualnych, przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności i równości. Zasada proporcjonalności w planowaniu przestrzennym polega na wyważeniu interesów prywatnego i publicznego, a w efekcie przyznaniu jednemu z tych interesów pierwszeństwa. Samo przyznanie takiego pierwszeństwa nie jest sprzeczne z prawem. Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji, w której przyznanie prymatu interesowi publicznemu znajduje merytoryczne uzasadnienie, ograniczenie prawa własności w celu realizacji interesu publicznego jest dopuszczalne. Zasada równości przejawia się w równym traktowaniu podmiotów o identycznej sytuacji. Należy przy tym zaznaczyć, iż realizacja zasady równości nie może być utożsamiana z jednolitym traktowaniem wszystkich podmiotów bez względu na indywidualne uwarunkowania związane z tymi podmiotami. Niewątpliwe jest w sprawie, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązujących na danym terenie (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 w/w ustawy). Ze swej istoty miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt regulujący kwestie związane z przeznaczeniem i zagospodarowaniem nieruchomości może ograniczać i "naruszać" prawo własności, które jest prawem o charakterze rzeczowym bezwzględnie obowiązującym. Jednakże uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, organ jest obowiązany chronić prawo własności i ograniczać je jedynie w niezbędnym zakresie podyktowanym potrzebami czy interesami ogółu. W niniejszej sprawie obowiązuje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Jest to uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia 2001 r. ze zmianami. Uchwała ta była wielokrotnie zmieniana. W aktach sprawy znajduje się tekst ujednolicony Studium, zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia [...] czerwca 2019 r. W związku z powyższym należy wskazać, że wszelkie zarzuty skargi dotyczące procedury uchwalania Studium w związku z uchwałą o przystąpieniu do opracowania Studium z dnia [...] października 2015 r., nr [...] są bezzasadne, ponieważ dotyczą innej procedury planistycznej. Nowe studium zostało wyłożone do publicznego wglądu od [...] maja do [...] czerwca 2019 r. Uwagi można było składać do [...] lipca 2019 r. W momencie uchwalania zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały obowiązywało Studium z 2001 r. ze zmianami, a nie Studium, którego procedurę rozpoczęto uchwałą [...] z [...] października 2015 r. Nowe Studium uchwalono uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2020 r., czyli 10 miesięcy po uchwaleniu zaskarżonego w niniejszej sprawie planu. Sąd wyjaśnia, że nie można rozpatrywać skargi na tę uchwałę z perspektywy "nowego" studium. W ocenie Sądu dla skarżącej mogło to być mylące, jednak nie jest niezgodne z przepisami, by gmina równocześnie prowadziła kilka procedur planistycznych. Zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zgodnie z art. 35 u.p.z.p. tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Organ słusznie wskazał, że ustalenia miejscowego planu nie tylko nie zakazują użytkowania przedmiotowego terenu w sposób dotychczasowy, ale również dopuszczają rozbudowę budynków, istniejących na tym terenie w dniu uchwalenia miejscowego planu, według zasad zabudowy i zagospodarowania terenu określonych w tym planie. Wynika to wprost z ustalenia w § 10, pkt 1, lit b zaskarżonej uchwały, który dopuszcza remont, przebudowę i rozbudowę istniejących budynków mieszkalnych z zachowaniem zasad zabudowy określonych w pkt 2 do 10 z wyłączeniem pkt 7 (dot. wysokości wiat i namiotów). W związku z powyższym właściciel może nadal użytkować teren zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, może też rozbudować posiadany budynek mieszkalny jednorodzinny. Ponadto inwestor może lokalizować nowe budynki, te jednak o funkcji mieszanej usługowo-mieszkalnej, według parametrów określonych w miejscowym planie. Zastosowane w miejscowym planie wyrażenie "budynki usługowo-mieszkalne" należy rozumieć jako "budynki usługowe, przeznaczone na cele nieuciążliwej działalności gospodarczej, w których dopuszcza się wydzielenie lokalu mieszkalnego, przy czym część usługowa budynku zajmuje powierzchnię większą niż 30% powierzchni całkowitej zabudowy". W myśl powyższego wyjaśnienia stwierdzić należy, że organy gminy nie naruszyły interesu prawnego właściciela działki [...] oraz [...] wyznaczając tereny usług. Należy podkreślić, iż zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizowanie nowej zabudowy mieszkaniowo- usługowej zgodnie z wytycznymi Studium obowiązującego na dzień uchwalania miejscowego planu, czyli Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., uchwalone uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] lipca 2001 r. z późniejszymi zmianami. Teren objęty miejscowym planem zagospodarowania w studium określony był jako tereny: G3/G2 oraz M3, przy czym poszczególne symbole oznaczają: a) G2 - tereny średniego biznesu (o uciążliwości ograniczonej do własnej działki, generowany transport) z prawem zabudowy mieszkaniowej (tj. usługi rzemiosła i drobne hurtownie) - oznaczone kolorem jasno fioletowym; b) G3 - tereny dużego biznesu bez prawa zabudowy mieszkaniowej (tj. zakłady przemysłowe, hurtownie, bazy, składy i inne) - oznaczone kolorem jasno fioletowym; c) M3 - teren zabudowy mieszkaniowej rozproszonej w tym zagrodowej i rezydencjonalnej - oznaczone kolorem jasno brązowym. Zgodnie z obowiązującym Studium na terenach G2 możliwa jest zabudowa mieszkaniowa jako towarzysząca działalności gospodarczej. Nie jest możliwe lokalizowanie wyłącznie domów jednorodzinnych lub ich zespołów, gdyż są to tereny ukierunkowane na prowadzenie przede wszystkim działalności gospodarczej. Natomiast teren oznaczony M3 (teren zabudowy mieszkaniowej rozproszonej w tym zagrodowej i rezydencjonalnej), dotyczy wyłącznie tej części działki ewidencyjnej o numerze [...], na której znajdowała się zabudowa zagrodowa, w tym budynek mieszkalny. Organ słusznie wyjaśnił, że nie ma zatem możliwości lokalizowania nowych domów jednorodzinnych na pozostałych częściach działek należących do skarżącej, ze względu na brak stosownych zapisów w obowiązującym Studium. Ponadto lokalizowanie nowej zabudowy mieszkaniowej nie jest możliwe z uwagi na potencjalny konflikt przestrzenny z sąsiadującymi terenami produkcyjno- usługowymi, które uniemożliwiają harmonijne sąsiedztwo obu form zabudowy. Zgodnie z praktyką planistyczną należy unikać lub minimalizować sąsiedztwo terenów dużego biznesu i osiedli mieszkaniowych a zatem terenów o standardach środowiskowych znacząco odmiennych i charakteryzujących się przede wszystkim różnymi dopuszczalnymi poziomami hałasu oraz innymi uciążliwościami wynikającymi na przykład ze zwiększenia ruchu komunikacyjnego. Należy uznać, że skarżąca bezzasadnie zarzuca, iż dotychczasowe użytkowanie terenu nie jest możliwe ponieważ zgodnie z art. 35 u.p.z.p. miejscowy plan zagospodarowania nie zakazuje użytkowania przedmiotowego terenu zgodnie z dotychczasowym użytkowaniem terenu. Ponadto zgodnie z § 10 pkt. 1) lit b zaskarżonej uchwały dopuszcza się remont przebudowę i rozbudowę istniejących budynków mieszkalnych z zachowaniem zasad zabudowy określonych w pkt 2 do 10 z wyłączeniem pkt 7. W związku z powyższym właściciel może nadal użytkować teren zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Organy gminy nie naruszyły interesu prawnego właściciela działki [...] oraz [...] wyznaczając tereny usług. Zwrócono uwagę iż skarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizowanie zabudowy mieszkaniowo-usługowej zgodnie z wytycznymi Studium, które obowiązywało w trakcie uchwalenia przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania (uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] lipca 2001 r. z późniejszymi zmianami). Podsumowując Sąd wyjaśnia, że ustalenie w zaskarżonej uchwale terenów usługowych na działkach nr [...] i [...] jest zgodne z zapisami obowiązującego Studium z 2001 r. ze zmianami, gdzie działki te znajdowały się na wyżej opisanych terenach G2 i G3. Zgodnie ze wskazanym przez skarżącą § 79 ust. 2 Studium na terenach G1, G2, G3 można lokalizować budynki mieszkalne oraz przeznaczone na stały pobyt ludzi, jednak poza uciążliwym oddziaływaniem obiektów przeznaczonych na cele działalności gospodarczej. Zgodnie z § 10 pkt. 1) lit b zaskarżonej uchwały dopuszcza się remont przebudowę i rozbudowę istniejących budynków mieszkalnych z zachowaniem zasad zabudowy określonych w pkt 2 do 10 z wyłączeniem pkt 7, a zgodnie z § 10 pkt 1 lit a uchwały dopuszcza się lokalizowanie: budynków usługowych, budynków usługowo-mieszkalnych, wiat, namiotów, obiektów małej architektury, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz dojść i dojazdów. Tym samym na tym terenie można lokalizować budynki mieszkalne oraz przeznaczone na stały pobyt ludzi, jednak z zastrzeżeniem, że będą to budynki usługowo – mieszkalne. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.