IV SA/Po 136/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi T.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Prezydent Miasta P. na podstawie art. 2, art. 4, art. 5, art. 10, art. 13, art. 28, art. 48 ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r. poz. 195; zwanej dalej "u.p.p.w.d.") oraz rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenie wychowawczego (Dz.U. z 2016r. poz. 214) art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 23; zwanej dalej k.p.a.) odmówił T. W. (zwanemu dalej również "skarżącym") przyznania świadczenia wychowawczego na rzecz Z. W.. Prezydent Miasta ustalił, że wyrokiem rozwodowym Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] listopada 2009 sygn. akt: [...] wykonywanie władzy rodzicielskiej nad dziećmi J. N. - W. i T. W. zostało powierzone obojgu rodzicom. Ponadto w wyroku ustalono, iż miejscem zamieszkania A. i A. W. jest miejsce zamieszkania ich matki. Kontakty rodziców z dziećmi zostały określone, w rodzicielskim planie wychowawczym. Prezydent Miasta wyjaśnił, że pojęcie rodziny w myśl art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d. oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r, o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Natomiast zgodnie z art. 22 u.p.p.w.d. w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. W związku z tym, że Prezydent Miasta uznał, że wniosek dotyczył pierwszego dziecka, odmówiono przyznania świadczenia wychowawczego. W odwołaniu skarżący zarzucił decyzji Prezydenta Miasta naruszenie art. 2 pkt 16 w związku z art 22 u.p.p.w.d. oraz art. 7, 77 i 10 k p a w związku z art. 79 k.p.a. Skarżący wyjaśnił, że z zawartego z J. N.-W. związku małżeńskiego ma dwie córki A. (ur [...]2004 r.) i A. (ur. [...].2006 r.). Na podstawie ustalonego przez Sąd Okręgowy w P. planu kontaktów spędza z dziećmi poniedziałkowe i czwartkowe popołudnia. Pierwszy i ostatni weekend miesiąca córki mieszkają w jego domu, gdzie mają zapewnione własne pokoje i zostawiają swoje rzeczy osobiste. W trakcie wakacji letnich i zimowych, świąt czy dni ustawowo wolnych od pracy opiekę nad dziećmi dzieli z byłą żoną po połowie. Ponosi większość kosztów związanych z ich utrzymaniem, wykształceniem, czy organizacją czasu wolnego. Mimo, iż w wyroku rozwodowym nie ma formalnego zapisu o naprzemiennej opiece córki często nocują u skarżącego także w trakcie tygodnia, a jeśli pojawi się taka potrzeba to odwozi je również do szkoły. Prawdą jest, że w wyroku rozwodowym miejsce pobytu dzieci ustalono przy matce. Niemniej jednak w stosunkach W przedmiotowej sprawie organ administracji nazbyt arbitralnie dokonał analizy sytuacji rodziny uznając, że w świetle ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci pierwszym dzieckiem jest Z. . Zgodnie z racjonalną oceną urodzona w bieżącym roku kalendarzowym córka z pewnością nie może być moim pierwszym ani najstarszym dzieckiem. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. [...] na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 u.p.p.w.d. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium przywołało treść art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d. i stwierdziło, że A. W. i A. W. nie mogą zostać zaliczone do członków rodziny skarżącego. Z wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] listopada 2009r. wydanego w sprawie [...] wynika, że choć władza rodzicielska została pozostawiona obojgu rodzicom i określono sposób kontaktów skarżącego z dziećmi, to jednak nie ustanowiono opieki naprzemiennej. Opieka naprzemienna polega bowiem na tym, że dziecko podlegające władzy rodzicielskiej obojga rodziców przebywa u nich naprzemiennie przez podobne okresy i podlega wtedy ich opiece. Wspólne sprawowanie władzy, w oznaczonych z góry podobnych okresach, zapewnia rodzicom równy kontakt z dzieckiem i pozwala na zbliżony wpływ na jego wychowanie. W konsekwencji, w skład rodziny skarżącego nie można zaliczyć jego córek A. W. ani A. W.. Nie zmienia tego fakt, iż przysługuje mu władza rodzicielska nad córkami ani to, że spędzają one u niego czas w wyznaczonych przez Sąd terminach. Na potrzeby spraw o świadczenia wychowawcze, ustawodawca wprowadził bowiem szczególną definicję rodziny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. W. zarzucił decyzji Kolegium naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 5 ust. 1 w związku z art. 2 pkt. 16 u.p.p.w.d. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji uniemożliwienie nabycia prawa do świadczenia wychowawczego na najmłodszą córkę. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie córek A. W. i A. W., jako członków rodziny i przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na córkę Z. W., zasądzenie wypłaty należnego świadczenia wychowawczego na trzecie dziecko za okres począwszy od [...] kwietnia 2016 r. w kwocie po 500 zł za każdy miesiąc, zasądzenie wypłaty ustawowych odsetek od zaległości należnego świadczenia wychowawczego począwszy od dnia wniesienia skargi do dnia zapłaty, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego; ewentualnie o uchylenie decyzji obu organów administracji. W ocenie skarżącego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie wskazano, że w skład rodziny nie można zaliczyć córek A. W. i A. W., z uwagi na brak orzeczenia sądu rodzinnego o sprawowaniu nad małoletnimi opieki naprzemiennej. Skarżący zaznaczył, że zgodnie z punktem IV wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] listopada 2009 r. sygn.. akt [...] ma prawo spędzać z dziećmi każdy pierwszy i trzeci weekend od soboty 8.00 do niedzieli do godziny 19.00 oraz poniedziałek i czwartek od godziny 16.30 do 19.00. Dodatkowo spędza z córkami 2 tygodnie lipca i 2 tygodnie sierpnia, 1 tydzień ferii zimowych oraz Święta Bożego Narodzenia w latach parzystych i Święta Wielkanocne w latach nieparzystych. Ponadto często na mocy porozumienia z drugim rodzicem opiekuję się starszym córkami w dodatkowych terminach nieujętych w wyroku rozwodowym. Jest także oczywiste, że w czasie sprawowania opieki nad córkami ponosi koszty ich utrzymania, wyposażenia, rozrywek, uczestnictwa w kulturze. Organy administracji nie dostrzegł, że opieka naprzemienna została wprowadzona do kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy oraz ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, która weszła w życie 29 sierpnia 2015 r. W powołanym przez organy administracyjne wyroku rozwodowym Sądu Okręgowego w P. z listopada 2009 r. nie mogło być wzmianki o naprzemienności opieki nad małoletnimi, natomiast zasądzony sposób kontaktu z córkami był w ówczesnej praktyce orzeczniczej sposobem najbardziej proporcjonalnie dzielącym czas dzieci pomiędzy oboje rodziców. Zdaniem skarżącego organy dokonały także wadliwych ustaleń faktycznych dotyczących ilości posiadanego potomstwa. Twierdzenie, że jest ojcem tylko jednego dziecka stoi w jaskrawej sprzeczności z sytuacją rodzinną i rażąco narusza prawa ojcowskie. Uwzględnić również trzeba Program "Rodzina 500+" jest adresowany do wszystkich dzieci, bez względu na sytuację osobistą ich rodziców - czy są małżeństwem, rozwiedli się, żyją w nowych związkach. Wbrew twierdzeniom organów prowadzących postępowanie ustawa o pomocy państwa w wychowaniu dzieci przyznaje wsparcie na drugie i kolejne dzieci bez żadnych dodatkowych warunków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.p.w.d. świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie (art. 5 ust. 1). Z kolei stosownie do art. 5 ust. 3 u.p.p.w.d. świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł. Pojęcie rodziny zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d. i oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Z uwagi na istotę sporu w niniejszej sprawie podkreślenia wynika, że jak wynika z art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d. dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców jeżeli zgodnie z orzeczeniem sądu, dziecko jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu. Instytucja tzw. pieczy naprzemiennej wprowadzona została do ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2017 r. poz. 682; zwanej dalej również "k.r.o.") ustawą z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy oraz ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. 2015 poz. 1062). Orzeczenie przez Sąd o pieczy naprzemiennej opiera się w głównej mierze na tym, że dziecko po rozwiązaniu związku małżeńskiego dziecko przebywa pod opieką raz jednego raz drugiego rodzica. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 i § 1a k.r.o. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 sierpnia 2015 r., w wyroku orzekającym rozwód sąd rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków i o kontaktach rodziców z dzieckiem oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Sąd uwzględnia pisemne porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dziecka. Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga innego rozstrzygnięcia. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka. Sąd może pozostawić władzę rodzicielską obojgu rodzicom na ich zgodny wniosek, jeżeli przedstawili porozumienie, o którym mowa w § 1, i jest zasadne oczekiwanie, że będą współdziałać w sprawach dziecka. Od dnia 29 sierpnia 2015 r. przepis art. 58 § 1 i § 1 a k.r.o. na skutek jego nowelizacji stanowi, że w wyroku orzekającym rozwód sąd rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków i kontaktach rodziców z dzieckiem oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Sąd uwzględnia pisemne porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dziecka. Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga innego rozstrzygnięcia. W braku porozumienia, o którym mowa w § 1, sąd, uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia. Jednocześnie wskazać należy, że do art. 58 k.r.o. dodano § 1b zgodnie z którym, na zgodny wniosek stron sąd nie orzeka o utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem. W rozpoznawanej sprawie organy obydwu instancji dokonały błędnej wykładni przepisu art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d. uznając, że w skład rodziny skarżącego wchodzi jedno dziecko Z. W.. Zwrócić bowiem należy uwagę, że sposób wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi A. W. i A. W. został określony w wyroku Sądu okręgowego w P. [...] z dnia [...] listopada 2009 r. sygn. akt [...]. W wyroku tym Sąd orzekł między innymi o powierzeniu władzy rodzicielskiej obojgu rodzicom i ustalił miejsce pobytu córek przy matce. Jednocześnie Sąd uregulował kontakty skarżącego z dziećmi w ten sposób, że będzie on spędzał z dziećmi każdy pierwszy i trzeci weekend miesiąca od soboty godziny 8-00 do niedzieli godziny 19.00 - przy czym będzie to obowiązywać od miesiąca lutego 2010 r., a w okresie od wyroku do końca stycznia 2010 r. będzie to pierwszy i trzeci weekend miesiąca w sobotę w godzinach od 8 do 21.00 i w niedzielę od 8 do 19.00; ponadto w poniedziałki i czwartki w godzinach od 16.30 do 19.00 oraz dwa ostatnie tygodnie miesięcy lipca i sierpnia, jeden tydzień ferii zimowych - przy czym zapis o feriach zimowych obowiązuje od 2011 roku. Poza tym skarżący ma prawo zabrać dzieci w Święta Bożego Narodzenia w latach parzystych i w Święta Wielkanocne w latach nieparzystych. Zwrócić należy uwagę, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania ww. wyroku przepisy ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie przewidywały możliwości orzeczenia o tzw. pieczy naprzemiennej. W takiej sytuacji obowiązkiem Sądu było orzeczenie o miejscu pobytu dzieci skarżącego oraz uregulowanie kontaktów skarżącego z córkami. Niemniej istota rozstrzygnięcia Sądu rodzinnego o sposobie kontaktów skarżącego z dziećmi w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę może być bieżna z orzeczeniem o pieczy naprzemiennej. Zaznaczyć trzeba, że skoro instytucja pieczy naprzemiennej o której mowa w art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d. wprowadzona została do ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r., to obowiązkiem organów administracji orzekających w sprawie świadczenia wychowawczego jest dokonanie własnej oceny istoty rozstrzygnięcia sądu rodzinnego w sprawie kontaktów rodzica z dzieckiem . Odmienna wykładnia art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d. prowadziła by do nieuprawnionego zróżnicowania sytuacji prawnej rodziców, w przypadku których rozstrzygnięcia w zakresie sprawowania opieki nad dziećmi zapadły przed 29 sierpnia 2015 r. oraz rodziców tych których sposób sprawowania opieki nad dziećmi uregulowany został w wyrokach zapadłych po tym dniu, eliminując tych pierwszych z grona potencjalnych beneficjentów omawianego świadczenia. Jak trafnie wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1964/16 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), aby dokonać prawidłowej oceny, czy w danej sprawie mamy do czynienia z opieką naprzemienną organy powinny podjąć działania mające na celu ustalenie faktycznego zakresu opieki wykonywanej przez rodziców w czasie przebywania dzieci u każdego z nich. Nie można bowiem zakładać, że opieka naprzemienna ma miejsce jedynie wówczas, gdy czas sprawowania opieki przez matkę i ojca jest porównywalny, bez jednoznacznego wyjaśnienia jaki jest jej rzeczywisty zakres. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 4 u.p.p.w.d. celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Pomoc w tej formie przysługuje temu rodzicowi, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem i z tego powodu ponosi wydatki, przy czym w przypadku sprawowania opieki naprzemiennej, świadczenie wychowawcze jest proporcjonalne w stosunku do dni sprawowania opieki nad dzieckiem. W rozpoznawanej sprawie nie sposób uznać, by skarżący, wskutek wyroku rozwodowego został pozbawiony prawa do świadczenia wychowawczego, nie został on bowiem pozbawiony władzy rodzicielskiej, a w świetle zawartego porozumienia sprawuje on w dużym zakresie faktyczną opiekę nad dziećmi i ponosi w związku z tym określone wydatki. Oceny w zakresie sprawowania opieki naprzemiennej dokonać winny samodzielnie organy orzekające w sprawie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego (nie zaś jedynie wyroku rozwodowego), odpowiadać powinna na pytanie czy zgodne ustalenia rozwiedzionych rodziców w zakresie wychowania dzieci stanowią wystarczającą podstawę do stwierdzenia istnienia opieki naprzemiennej, poprzez ustalenie faktycznego zakresu tej opieki wykonywanej przez rodziców w czasie przebywania dzieci u każdego z rodziców. Jeśli bowiem władza rodzicielska została powierzona obojgu rodzicom, a rzeczywista opieka nad dzieckiem jest sprawowana w taki sposób, że w powtarzających się okresach rodzic sprawuje wyłączną opiekę nad nimi to będą podstawy do uznania, że w sprawie mamy do czynienia z opieką naprzemienną (por. wyroki WSA w Łodzi z dnia 19 stycznia 2017r., sygn. akt I SA/Łd 918/16, z dnia 3 lutego 2017r., sygn. akt II SA/Łd 90/16 oraz z dnia 15 lutego 2017r., sygn. akt II SA/Łd 787/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu orzekające organy dokonując błędnej wykładni art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d., sprowadzającej się do stanowiska, że warunkiem zaliczenia dzieci do rodziny skarżącego jest wyłącznie orzeczenie sądu o naprzemiennej opiece w okresach zapewniających rodzicom równy kontakt z dzieckiem. Organy nie wyjaśniły jednak dlaczego uznały, że sposób sprawowania przez skarżącego opieki na Z. W. nie może zostać uznany z pieczę naprzemienną. Kolegium w uzasadnieniu decyzji ograniczyło się do lakonicznego wyjaśnienia pojęcia pieczy naprzemiennej oraz przywołania postanowień zawartych w wyroku rozwodowym. Kolegium nie dokonało jednak wystarczających ustaleń co do rzeczywistego czasu opieki sprawowanej przez skarżącego, naruszając tym samym postanowienia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien ustosunkować się do twierdzeń skarżącego, dokonać oceny rzeczywistego czasu sprawowania opieki nad dzieckiem przez skarżącego. Dopiero na tej podstawie organ oceni czy w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z opieką naprzemienną. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 718) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.