IV SA/Po 1351/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 04 marca 2021 r. sprawy ze skarg E. R. i M. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia odrzucić skargę M. Ł..

Decyzją z [...] czerwca 2020 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też jako "SKO") – po rozpatrzeniu odwołania E. R. od decyzji Wójta Gminy S. z [...] kwietnia 2020 r. ([...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej – na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze. Skargi na powyższą decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła E. R. – działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik M. Ł.. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, E. R. w piśmie procesowym z [...] października 2020 r. wyjaśniła, że interes prawny jej mocodawczyni, M. Ł., do złożenia skargi na ww. decyzję SKO wynika z faktu, że jest ona właścicielką nieruchomości (działki nr [...]) graniczącej przez drogę z nieruchomością (działką nr [...]), na której ma być zlokalizowana stacja bazowa telefonii komórkowej, która z odległości ok. 80m będzie oddziaływać w opisany sposób na siedlisko M. Ł.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., ma charakter obiektywny i jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego, acz niekiedy również procesowego, czy nawet ustrojowego. Interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa, z którego jest możliwość wywiedzenia dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków. Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. Istnienie omawianej tzw. legitymacji skargowej, o której mowa w art. 50 p.p.s.a., podlega badaniu z urzędu przez sąd administracyjny. W sytuacji jej braku u strony skarżącej – tj. w przypadku, gdy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej z kategorii podmiotów wymienionych w art. 50 § 1 lub § 2 p.p.s.a. – skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna z innych przyczyn w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie M. Ł. nie ma interesu prawnego wymaganego w świetle art. 50 § 1 p.p.s.a., który legitymowałby ją do wniesienia skargi na decyzję SKO z [...] czerwca 2020 r. [...]). Zauważmy, że decyzją tą SKO umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek wniesienia odwołania przez E. R. od decyzji Wójta Gminy S. z [...] kwietnia 2020 r. ([...]). Zaskarżona decyzja SKO miała charakter czysto formalny i dotyczyła wyłącznie E. R. w tym sensie, że SKO nie oceniało w niej prawidłowości ww. decyzji lokalizacyjnej Wójta Gminy S. z [...] kwietnia 2020 r., a jedynie stwierdziło, że E. R. nie ma przymiotu strony postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją. Innymi słowy, zaskarżona decyzja SKO rozstrzygała wyłącznie o interesie prawnym E. R. (dokładniej: o jego braku) w postępowaniu lokalizacyjnym, stąd tylko E. R. była uprawniona do złożenia skargi, we własnym imieniu, na tę decyzję do sądu administracyjnego. Potwierdza to orzecznictwo Naczelnego Sąd Administracyjny, w którym zasadnie podkreśla się, że: "Interes procesowy w kwestionowaniu rozstrzygnięcia dotyczącego interesu materialnoprawnego danej strony, ma tylko ta strona, której interes materialnoprawny został zakwestionowany tym rozstrzygnięciem" (postanowienie NSA z [...].10.2020 r., II OSK [...], Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem, skoro zaskarżoną decyzją umorzono postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołania wniesionego przez E. R., to tylko E. R., działając we własnym imieniu, ma legitymację procesową do wniesienia skargi na tę decyzję. Legitymacji tej nie ma natomiast M. Ł., choćby nawet była reprezentowana – jak w niniejszym postępowaniu – przez E. R.. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., postanowił skargę M. Ł. odrzucić.