IV SA/Po 1123/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant sekr. sąd. Roman Sukhyi po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2020 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę w całości.

Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] Wojewoda (dalej: wojewoda, organ II instancji) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1397, dalej: ustawa), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S. W. (dalej także: skarżący), od decyzji Wójta Gminy T. P. (dalej: wójt, organ I instancji) z [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego w budynku przy ul. [...] w R. utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. W uzasadnieniu wojewoda wskazał, że postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania S. W. z pobytu stałego w budynku przy ul. [...] w R. wszczęto z urzędu [...] czerwca 2018 r. Wójt Gminy T. P., decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr [...], orzekł o wymeldowaniu S. W. z pobytu stałego w budynku przy ul. [...] w R., uznając, iż w rozpatrywanej sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 35 ustawy Wojewoda decyzją z [...] października 2018 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji wskazując, że Pani H. W. - właścicielka lokalu - nie brała udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 4 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 1113/18 oddalił sprzeciw skarżącego od tej decyzji. Wójt po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, z udziałem wszystkich stron postępowania i uwzględnieniu wytycznych organu II instancjiorzekł o wymeldowaniu S. W. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w R.. W trakcie przeprowadzonego postępowania, organ I instancji ustalił, że nastąpiło opuszczenie miejsca pobytu stałego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się, gdyż wymieniony opuścił przedmiotowy lokal bez wymeldowania. S. W. od powyższej decyzji wniósł odwołanie do Wojewody. W myśl art. 35 ustawy organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 ustawy, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Ustawowymi przesłankami wymeldowania są opuszczenie miejsca pobytu stałego lub czasowego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Postępowanie w sprawie dokonania wymeldowania, w oparciu o art. 35 ustawy, wymaga ustalenia, czy osoba powzięła zamiar faktycznego opuszczenia swojego dotychczasowego miejsca pobytu stałego i czy ten zamiar zrealizowała. Przy czym przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu art. 35 ustawy, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. W takim rozumieniu opuszczeniem lokalu jest nie tylko faktyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Jakkolwiek jednak zamiar ten, rozumiany jako przejaw woli osoby opuszczającej lokal, ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło, to powinien być on oceniany na podstawie obiektywnych okoliczności, a nie treści ujętych w oświadczeniach zainteresowanej osoby. Przy jego ustaleniu nie można opierać się tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, lecz należy zbadać, czy oświadczenie to znajduje potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych takich jak np. sposób opuszczenia lokalu, skoncentrowanie swojego ośrodka interesów osobistych i majątkowych (tzw. centrum życiowego) poza miejscem pobytu stałego, czy wreszcie obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu. Jeśli zatem osoba nie przebywa w dotychczasowym miejscu pobytu (bez względu na to, czy opuszczenie tego miejsca miało charakter dobrowolny, czy też przymus opuszczenia wynikał z czynności prawnych właściwego organu) i nie wykonała obowiązku wymeldowania, istnieją podstawy do orzeczenia o wymeldowaniu. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (wyrok NSA z 14 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 851/09). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że ewidencja ludności ma charakter jedynie rejestracyjny, a jej celem jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu - faktycznego miejsca pobytu oznaczonej osoby. Utrzymanie zameldowania w lokalu, w którym dana osoba faktycznie nie przebywa, stanowiłoby tzw. fikcję meldunkową. Byłoby to sprzeczne z celem instytucji zameldowania, a przede wszystkim z jej rejestrowym (ewidencyjnym) charakterem ( wyroki NSA: z 28 września 2016 r. sygn. akt II OSK 439/15; z 7 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 2672/11; z 22 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1996/11). Utrzymywanie fikcji meldunkowej tym bardziej nie miałoby sensu wobec osoby, która nie ma prawa nocować w przedmiotowym lokalu, w myśl powołanego postanowienia Sądu Okręgowego w P. z [...] czerwca 2018 r. sygn. akt XII C [...]. Jedynie stwierdzenie faktu przebywania w lokalu winno być kryterium rozstrzygającym o zameldowaniu, a podstawę do wymeldowania stanowi ustalenie przez właściwy organ faktu opuszczenia lokalu (wyrok WSA w Poznaniu z 12 października 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 402/11). Organy administracyjne są zobowiązane do zapewnienia zgodności między stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji ludności. W tym celu niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją a istniejącym stanem rzeczy (wyrok NSA z 25 kwietnia 2003 r. sygn. akt V SA 3657/2002). Obowiązek meldunkowy rozumiany jest obecnie jako czynność wyłącznie techniczna, związana z rejestracją ruchu ludności, a zameldowanie w lokalu ma potwierdzać istniejący stan faktyczny i winno oznaczać zamieszkiwanie w nim z zamiarem stałego lub czasowego przebywania i koncentracją w tym lokalu całokształtu spraw życiowych, osobistych majątkowych interesów. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że S. W. opuścił budynek przy ul. [...] w R.. Fakt ten ustalono na podstawie dokumentów, które organ II instancji uznał za dowód w sprawie na okoliczności, że S. W. nie mieszka w domu nr [...] przy ul. [...] w R. i w konsekwencji do uznania, iż zaistniały podstawy do wymeldowania wymienionego z miejsca pobytu stałego: - notatki służbowej i dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez Komendanta Straży Gminnej w T. P. z [...] czerwca 2017 r. nr [...] z których wynika, że budynek przy ul. [...] w R. jest od dłuższego czasu niezamieszkany. W oknach przedmiotowej nieruchomości są wybite szyby, a teren posesji nie jest ogrodzony i dostępny od strony ulicy. Wymieniony budynek jest w złym stanie technicznym; - notatki służbowej i dokumentacji fotograficznej wykonanej przez funkcjonariusza Straży Gminnej w T. P. z [...] czerwca 2018 r. nr [...] potwierdzającej, że nieruchomość przy ul. [...] w R. jest w złym stanie technicznym i nikt w niej nie mieszka; - pisma Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w T. P. z [...] lipca 2018 r. L.dz. [...] informującego, że w toku czynności ustalono, że pod wskazanym adresem znajduje się budynek wyglądający na niezamieszkały. Z informacji własnych Policji wiadomo, że S. W. nie zamieszkuje i nie jest widywany w nieruchomości przy ul. [...] w R.; - notatki służbowej i dokumentacji fotograficznej wykonanej przez funkcjonariusza Straży Gminnej w T. P. z [...] czerwca 2019 r. nr [...] z których wynika, że nieruchomość przy ul. [...] w R. jest opuszczona i zarośnięta krzakami; - protokołu z przesłuchania J. P. z [...] sierpnia 2019 r. Świadek (były sołtys) potwierdził, że w budynku przy ul. [...] w R. nikt nie mieszka, również S. W.. Przedmiotowy budynek to ruina, z powybijanymi oknami, zerwanym dachem położony na działce zarośniętej chwastami; - protokołu z przesłuchania J. G. z [...] sierpnia 2019 r. w którym świadek zeznał, że w budynku przy ul. [...] w R. od kilku lat nikt nie mieszka, Nieruchomość jest w ruinie, teraz nie ma nawet dachu. S. W. na pewno tam nie zamieszkuje; - decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2015 r. nr [...] nakazującej właścicielce H. W. rozbiórkę budynków zlokalizowanych na działce nr ewidencyjny [...] położonej przy ul. [...] w R. oraz uporządkowanie terenu do [...] grudnia 2018 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że budynki, w tym budynek mieszkalny na terenie tej nieruchomości są nieużytkowane i znajdują się w bardzo złym stanie technicznym zagrażającym bezpieczeństwu ludzi i mienia oraz nie kwalifikują się do remontu; - decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r. nr [...] nakazującej właścicielce H. W. m. in. wygrodzić taśmą sygnalizacyjną strefę niebezpieczną wokół nieruchomości przy ul. [...] w R., zabezpieczyć przedmiotowy budynek przed dostępem osób trzecich i umieścić w widocznych miejscach tablice informujące o wyłączeniu z użytkowania i zakazie wstępu w terminie oraz zakazie użytkowania budynków przy ul. [...] w R.. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że S. W. nie mieszka w domu nr [...] przy ul. [...] w R. co najmniej od 2015 r. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła wojewodę do wniosku, że opuszczenie przez skarżącego miejsca pobytu stałego miało charakter trwały i dobrowolny. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy, organ I instancji oparł się na zgromadzonych dowodach (art. 80 k.p.a.). W ocenie wojewody w okolicznościach sprawy, stan techniczny budynku, uniemożliwiający stałe w nim przebywanie i zaspokajanie elementarnych potrzeb człowieka związanych z zamieszkiwaniem, nie jest okolicznością obojętną w procesie wymeldowania. Przemawia za trwałym opuszczeniem przez skarżącego przedmiotowej nieruchomości, a utrzymanie zameldowania na pobyt stały pod ww. adresem miałoby fikcyjny charakter, co jest sprzeczne z przepisami ustawy o ewidencji ludności. Podnoszony w odwołaniu fakt zamieszkiwania na posesji w przyczepie kampingowej w celu pilnowania remontu budynku mieszkalnego nie może być podstawą do utrzymywania fikcji meldunkowej. Stwierdzenia skarżącego, że świadkowie zeznali nieprawdę nie mogą być wzięte pod uwagę, bowiem ich zeznania są spójne z ustaleniami Straży Gminnej w T. P., Policji oraz dokumentacją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego, zgodnie z którą nieużytkowany przez S. W. budynek mieszkalny nie nadaje się do remontu. Decyzja organu II instancji zaskarżona została przez S. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W piśmie procesowym fachowy pełnomocnik skarżącego wniósł ouchylenie zaskarżonej decyzji w całości, rozważenie na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylenia także decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od wojewody zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy a w konsekwencji niewłaściwe uznanie, że skarżący opuści! miejsce pobytu stałego znajdujące się na nieruchomości położonej w R. przy ul. [...], 2) art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1, art. 9 i art. 11 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a w szczególności uznanie, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego znajdujące się na nieruchomości położonej w R. przy ul. [...], II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 35 ustawy poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe uznanie, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego znajdujące się na nieruchomości położonej w R. przy ul. [...], ewentualnie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie a w konsekwencji błędne uznanie, że skarżący opuścił miejsce pobyto stałego znajdujące się na nieruchomości położonej w R. przy ul. [...]. Zarzuty powyższe nie zostały w żaden sposób uzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2020 poz. 293), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019 poz. 2325, dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem kontroli Sądu w tak zakreślonych granicach kognicji jest w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja w przedmiocie wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego. Zdaniem skarżącego nie zaistniały przesłanki do takiego rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego stanowi art. 35 ww. ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Zgodnie z treścią tego przepisu organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Stosownie zaś do treści art. 25 ust. 1 cytowanej ustawy pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zamieszkanie w lokalu w rozumieniu tego przepisu winno łączyć się ze skoncentrowaniem w tym lokalu (z przeniesieniem do tego lokalu) centrum życiowego danej osoby. Zatem miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 600/05; Lex nr 192912). Co istotne, decyzja o wymeldowaniu ma charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja o wymeldowaniu nie skutkuje zmianą stosunków prawnorzeczowych dotyczących danej nieruchomości. Decyzja administracyjna o wymeldowaniu nie rozstrzyga o tytule prawnym do lokalu, czy też o uprawnieniu do przebywania w nim. Opuszczenie miejsca stałego pobytu ma miejsce wtedy, gdy dana osoba faktycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - przez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania organ odwoławczy uwzględnił zaprezentowaną powyżej wykładnię przepisów ustawy o ewidencji ludności, prawidłowo stosując do ustalonego w sprawie stanu faktycznego art. 35 ustawy i przyjmując, że skarżący opuścił miejsce stałego pobytu w rozumieniu wyżej cytowanego przepisu. Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy wskazuje, że przesłanki stanowiące podstawę do wymeldowania skarżącego z pobytu stałego zostały spełnione. Wbrew zarzutom skarżącego, w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy (art. 7 k.p.a.), zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) – przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela ustalenia faktyczne i rozważania prawne zawarte w zaskarżonej decyzji i odstępuje od ich przytaczania. Stanowisko skarżącego sprowadza się de facto do polemiki z tymi ustaleniami, która to polemika nie jest jednak poparta żadnymi argumentami. Nie zawiera ich ani lakoniczna skarga ani późniejsze pismo procesowe pełnomocnika skarżącego, w którym sprecyzowano wprawdzie żądania i zarzuty skargi, ale w najmniejszym stopniu ich nie uzasadniono. Dodatkowo Sąd wskazuje na ustalenia dokonane w innych sprawach skarżącego, w których zapadły prawomocne wyroki. I tak w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 190/18 tut. Sąd stwierdził: "W ocenie organu I instancji S. W. tego wymogu nie spełnia, przede wszystkim z uwagi na stan techniczny nieruchomości, w której, według oświadczenia Wnioskodawcy, rzekomo on zamieszkuje (R. , ul. [...]) – nieruchomość ta i posadowione na niej budynki w aktualnym stanie nie nadają się do zamieszkania i gospodarowania, i rzeczywiście wyglądają na opuszczone (vide: notatka służbowa z [...].09.2015 . wraz z dokumentacją fotograficzną – k. 7–9 akt adm. I inst.). Nie sposób także przyjąć, aby z wykorzystaniem takiej infrastruktury powadzona była przez Skarżącego działalność rolnicza na tej nieruchomości. Ustalenia te nie budzą wątpliwości Sądu. Tym bardziej, że Sądowi wiadomym jest z urzędu – z akt sprawy o sygn. akt IV SA/Po 190/18 – że w związku ze złym stanem technicznym budynków na przedmiotowej nieruchomości w R. przy ul. [...], jej właściciel H. W. (żona Skarżącego) wystąpiła o pozwolenie na ich rozbiórkę i je uzyskała (decyzja nr [...] Starosty [...] z [...] listopada 2016 r.)." W sprawie IV SA/Po 139/19 (wyrok z dnia 17 kwietnia 2019 r.) Sąd zauważył: "Uwadze organów orzekających w sprawie umknęło jednak, że skarżący w piśmie z dnia [...] maja 2018 r. złożonym do akt sprawy przed wydaniem postanowienia przez organ I instancji wskazywał, że mieszka na terenie gminy T. P. lecz pod innym adresem niż adres zameldowania. Pomimo tej treści oświadczenia organ I instancji nie przeprowadził żadnych czynności dowodowych mających na celu ustalenie faktycznego miejsca zamieszkania skarżącego przyjmując, że miejsce zamieszkania jest tożsame z miejscem zameldowania. W zażaleniu skarżący doprecyzował, że od 20 lat zamieszkuje pod adresem ul. [...] w T. P., a ul P. [...] w R. stanowi wyłącznie jego adres zameldowania." W uzasadnieniu wyroku z dnia 9 maja 2019 r. (sygn. akt IV SA/Po 1077/18) zawarto z kolei następujące ustalenia: "Sądowi jest wiadomym z urzędu, że w odniesieniu do zabudowy znajdującej się w R., przy ul. [...] (zarówno budynku jednorodzinnego, jak i budynków gospodarczych) toczą się postępowania rozbiórkowe z uwagi na zły stan techniczny tych budynków. Sprawa tych obiektów była przedmiotem skargi do tut. Sądu, która została zarejestrowana pod sygn. IV SA/Po 153/16. Kontynuację procedury rozbiórki budynków położonych w R., przy ul. [...] stanowiła również skarga zarejestrowana pod sygn. IV SA/Po 783/17. Z akt tych spraw jednoznacznie wynika, że w R., przy ul. [...] od lat nikt nie zamieszkuje, ponieważ nie jest to możliwe z uwagi na stan położonych pod tym adresem budynków. Jednocześnie, Sądowi jest z urzędu wiadomym również, że w korespondencji z Kolegium, S. W. wskazuje adres "[...], [...] P. " i na ten właśnie adres Kolegium doręcza S. W. korespondencję (akta sprawy o sygn. IV SAB/Po 52/19 – k. 9v akt sąd.)." Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi, uznając, że skarżącemu nie udało się skutecznie zakwestionować ustaleń leżących u podstaw zaskarżonej decyzji.