IV SA/Po 1062/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Stowarzyszenia [...] od postanowienia referendarza sądowego z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 1062/16 umarzającego postępowanie w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie

Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 1062/17 odmówił Stowarzyszeniu [...] przyznania prawa pomocy. Na skutek rozpoznania sprzeciwu Stowarzyszenia Wojewódzki sad Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazywał, że w sytuacji w której nie istnieje żadna obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca zgromadzenie odpowiednich środków finansowych, przyjąć należy, że organizacja sama pozbawia się zdobycia środków finansowych na prowadzenie działań statutowych, co stanowi przesłankę do odmowy przyznania prawa pomocy. Nawet bowiem jeśli Stowarzyszenie jest organizacją typu non profit, nie podlega ono zwolnieniu od obowiązku zapewnienia środków na prowadzenie działalności statutowej. Stowarzyszenie kolejny raz wystąpiło z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 1062/16 Referendarz sądowy umorzył postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie Referendarz Zdaniem Referendarza skarżące stowarzyszenie w kolejnym wniosku o prawo pomocy ponownie powołuje ogólnikową i nieudokumentowaną argumentację o braku m.in. zdolności do uiszczenia kosztów sądowych. Stowarzyszenie podobnie jak poprzednio nie wykazało, by podjęło wszelkie niezbędne działania, aby zdobyć fundusze na pokrycie wydatków związanych ze swym udziałem w niniejszym postępowaniu. Porównanie poprzedniego oświadczenia z aktualnie składanym wnioskiem, ujawnia, zdaniem Referendarza, brak podstaw faktycznych dla przyjęcia stanowiska, że przyczyną wystąpienia przez skarżące stowarzyszenie z kolejnym żądaniem przyznania prawa pomocy jest pogorszenie się jego sytuacji majątkowej. Referendarz wyjaśnił, że postanowienie o przyznaniu prawa pomocy nie może być wydane na skutek ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został oparty na tych samych podstawach, co wydane już prawomocne postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw faktycznych do przyjęcia stanowiska, ze spełnione zostały warunki do przełamania mocy wiążącej poprzedniego postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy. Powyższe, zdaniem Referendarza, uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 249 a Ppsa, zgodnie z którym, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Art. 249a Ppsa może znaleźć bowiem zastosowanie w postępowaniach toczących się w trybie art. 165 Ppsa, a więc wówczas, gdy strona powtórnie wnosi o przyznanie prawa pomocy po uprzednim oddaleniu jej wniosku w tym przedmiocie, bądź domaga się – w drodze zmiany wcześniejszego postanowienia przyznającego stronie prawo pomocy – rozszerzenia jego zakresu ergo przyznania tego prawa w szerszym zakresie (R. Hauser, M Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2015, str. 989). Sprzeciw od powyższego postanowienia wniosło Stowarzyszenie domagając się jego uchylenia, sprostowania i uzupełnienia części orzekającej, zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że prawidłowo Referendarz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o ustanowienie radcy prawnego na podstawie art. 249 a Ppsa, gdyż postępowanie w tym zakresie stało się zbędne. Należy zgodzić się, że w kontekście przywołanych okoliczności sprawy, że brak jest podstaw faktycznych do przyjęcia stanowiska, że spełnione zostały warunki do przełamania mocy wiążącej postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy z dnia 17 stycznia 2017 r. Jak trafnie wskazał referendarz sądowy art. 249 a Ppsa znajduje zastosowanie, gdy strona powtórnie wnosi o przyznanie prawa pomocy po uprzednim oddaleniu jej wniosku w tym zakresie. Prawo pomocy nie może zostać przyznane na skutek ponownego wniosku o jego przyznanie opartego na takich samych podstawach faktycznych jak poprzedni wniosek. A taka właśnie sytuacja występuje w tym przypadku, co prawidłowo wykazał Referendarz sądowy i te ustalenia Sąd podziela. Niezależnie od powyższego Sąd nie dopatrzył się potrzeby sprostowania lub uzupełnienia zaskarżonego postanowienia we wskazanym w sprzeciwie zakresie, uznając zaskarżone rozstrzygnięcie za wolne od wad i dostatecznie precyzyjne. W związku z powyższym na podstawie art. 260 §1 Ppsa postanowiono jak w sentencji.