IV SA/Gl 921/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu postanawia: ustanowić radcę prawnego dla skarżącego

Postanowieniem z dnia 10 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę P.K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W dniu [...] skarżący przedłożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF", wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że jego sytuacja finansowa jest bardzo trudna i nie stać go na opłacenie radcy prawnego. Wskazał, że pracuje na umowę zlecenie, syn ze względu na chorobę pozostaje na zasiłku chorobowym i jedynie żona skarżącego posiada umowę o pracę. Skarżący podał również, że zamieszkuje wraz z żoną i synem, a stałe wydatki wynoszą ponad [...] zł. Dodał, że mieszkanie o powierzchni [...] m2 stanowi współwłasność jego małżonki. P.K. oświadczył ponadto, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych powyżej 3000 Euro. Wskazał również, że w ramach umowy zlecenia otrzymuje kwotę [...] zł na godzinę, jego małżonka pobiera wynagrodzenie w wysokości [...] zł, natomiast syn z tytułu umowy o pracę oraz zasiłku chorobowego otrzymuje [...] zł miesięcznie. Skarżący poinformował również, że posiada zadłużenie z tytułu kredytu bankowego. Pismem z dnia 19 marca 2014 r. poinformowano skarżącego, że jego skarga jest wolna od kosztów sądowych z mocy samego prawa. Kolejnym pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podanie aktualnej orientacyjnej miesięcznej wysokości kosztów bieżącego utrzymania czynsz, opłaty za tzw. media a także wydatków na zakup żywności, środków czystości, leczenie i zakup leków oraz nadesłanie dowodów wpłat, faktur VAT i paragonów potwierdzających te wydatki oraz wydatki ponoszone na leczenie i zakup leków i inne. Wezwano także o sprecyzowanie czy skarżącego obciążają zaległości w tym zakresie oraz o ich udokumentowanie. Równocześnie zobowiązano skarżącego do wykazania dochodów pozwalających na zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych. W odpowiedzi P.K. nadesłał zawiadomienie o zmianie wysokości opłat za lokal, które od [...] wynoszą [...] zł, fakturę za gaz opiewającą na kwotę [...] zł oraz rachunek za prąd na kwotę [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie P.K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Zgodnie z regulacją z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 § 3 tej ustawy, mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazany przepis art. 246 § 1 P.p.s.a. stanowi regulację wyjątkową w stosunku do ogólnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowego, wyrażonej w art. 199 P.p.s.a. Instytucja prawa pomocy ma natomiast na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem osobom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które ze względu na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Oznacza to, że przyznanie prawa pomocy ma bardzo ograniczony zakres stosowania i może mieć miejsce tylko w wyjątkowych sytuacjach. Zdaniem Sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie posiada środków pieniężnych koniecznych do ustanowienia pełnomocnika. Jak wynika z dokumentacji nadesłanej do niniejszej sprawy P.K. pracuje na umowę zlecenie. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i synem. Po odliczeniu stałych wydatków związanych z opłatami za lokal mieszkalny skarżącemu pozostaje nieznaczna kwota na zakup żywności, odzieży oraz środków czystości. Wobec tego nie budzi wątpliwości, że samodzielne ustanowienie radcy prawnego przekracza możliwości płatnicze skarżącego oraz jego rodziny i mogłoby narazić go na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu. Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.