IV SA/Gl 901/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 3 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.C. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego z dnia [...]r. nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania rozkazu personalnego z dnia [...]r. nr [...].

Pismem z dnia 24 sierpnia 2018 r. A.C. reprezentowany przez adwokata D.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...]r. nr [...], którą uchylono rozkaz personalny nr [...]Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia [...]r. w części dotyczącej daty zwolnienia A.C. ze służby oraz ustalono termin zwolnienia ze służby w Policji na dzień 4 czerwca 2018 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego nr [...]Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia [...]r. Zdaniem pełnomocnika skarżącego wstrzymanie wykonania wskazanego wyżej orzeczenia jest niezbędne, gdyż jego wykonanie doprowadzi do ostracyzmu społecznego skarżącego oraz do niczym nieuzasadnionego postrzegania go jako osoby niebezpiecznej, niegodnej zaufania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej. Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność natomiast uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie nie można się dopatrzeć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania wykonania rozkazu personalnego z dnia [...]r. Należy przede wszystkim zaakcentować, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby w Policji został już wykonany, gdyż określał on wprost datę zwolnienia na dzień 31 maja 2018 r., którą to datę decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach zmieniono na dzień 4 czerwca 2018 r. Dodatkowo rozkazowi personalnemu z dnia [...] r. nadano na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności. Tym samym skarżący nie jest już funkcjonariuszem Policji. Natomiast warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji już wystąpiły (vide postanowienia NSA z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08 i z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 716/09 – oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Na marginesie można podkreślić, że zgodnie z postanowieniem art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne, a policjantowi zwolnionemu ze służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za jeden miesiąc służby (art. 42 ust. 5 ustawy o Policji). Ponadto, zgodnie z treścią art. 42 ust. 6 i 7 wskazanej ustawy okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Stwierdzić więc należy, że wykonanie ewentualnego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby ma w tym przypadku charakter odwracalny, gdyż w razie wydania wyroku uniewinniającego w postępowaniu karnym lub umorzenia tego postępowania skarżący będzie mógł bez trudu powrócić do służby zachowując jednocześnie prawo do wynagrodzenia za okres zwolnienia. Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu z art. 61 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.