IV SA/Gl 714/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, , , po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości należności do zwrotu za usługi opiekuńcze w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] A.K. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, utrzymującego w mocy decyzję pierwszoinstancyjną nr [...] z dnia [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S., którą organ ten ustalił wysokość podlegającej zwrotowi należności za usługi opiekuńczo-gospodarcze świadczone dla ojca – A.K. w okresie od [...] do [...], w kwocie 482.36 zł i zobowiązał A.K. opiekuna prawnego całkowicie ubezwłasnowolnionej Z.K. do zwrotu tych należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie jednak do treści §3 tego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania takiego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeśli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Przesłanka wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej określona w przywołanym uregulowaniu polegać może na prawdopodobieństwie zaistnienia poważnej szkody (majątkowej czy też niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia bądź na ograniczeniu możliwości przywrócenia rzeczy do stanu pierwotnego. Niebezpieczeństwo zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi przy tym wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności powinien oprzeć je zarówno na ocenie treści samego wniosku, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa natomiast na wnioskodawcy i to on jest obowiązany do wskazania faktów, które pozwolą rozstrzygnąć, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki, od których cytowany art. 61 §3 p.p.s.a. uzależnia uwzględnienie zgłoszonego w tym zakresie żądania (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08 -orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tym kontekście uznano, że w rozpoznanym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności należy podnieść, że we wniosku Z.K. reprezentowanej przez opiekuna prawnego A.K. ograniczono się wyłącznie do zacytowania treści art. 61 §3 p.p.s.a. oraz stwierdzono, że ubezwłasnowolniona Z.K. umieszczona jest w Domu Pomocy w C., gdzie ponosi odpłatność za pobyt w wysokości wskazanej w ustawie, środki pozostałe w jej dyspozycji po uiszczeniu odpłatności za pobyt nie wystarczają na pokrycie kwoty wskazanej w zaskarżonej decyzji. Nie nawiązano przy tym do jakichkolwiek konkretnych okoliczności które mogłyby świadczyć o tym, że wykonanie kwestionowanej decyzji, rozstrzygającej o ustaleniu wobec Z.K. odpłatności podlegającej zwrotowi za usługi opiekuńczo-gospodarcze, w wysokości 432.36 zł wywoła dlań znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Istnienie takich przesłanek nie zostało także potwierdzone w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Materiał ten nie dokumentuje bowiem okoliczności (w szczególności dotyczących sytuacji materialnej i życiowej wnioskodawcy), które wskazywałyby, że położenie strony jest na tyle trudne, aby ewentualna egzekucja wspomnianej kwoty mogła wywrzeć następstwa wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe Sąd nie miał wystarczających podstaw do tego, aby wstrzymać wykonanie decyzji i dlatego postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 61 §3 i §5 p.p.s.a.