IV SA/Gl 649/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 24 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego w kwestii wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego postanawia: ustanowić dla skarżącego radcę prawnego z urzędu;

W treści pisma procesowego z dnia 16 sierpnia 2017 r. A.G. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata w osobie R.S. Wraz z tym pismem skarżący nadesłał "Oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania (jakie składa się w postępowaniu przed sądami powszechnymi), gdzie zadeklarował, iż nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani majątku (poza mieszkaniem o powierzchni 46 m2) i utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę, w wysokości 1.344 zł, ponosząc koszty między innymi z tytułu alimentów, w kwocie 926 zł, opłat za media, w wysokości 208 zł oraz wydatków na leki (40 do 100 zł). Następnie, w odpowiedzi na stosowne wezwanie skarżący nadesłał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdzie określił, iż żąda zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. W treści tego formularza zasadniczo powtórzył okoliczności, na które powołał się wcześniej. Do formularza dołączył zaświadczenie pracodawcy o wysokości zarobków (kwota brutto 1.923,65 zł) oraz wydruki z listy płac za maj, lipiec i sierpień 2017 r. potwierdzające, iż wartość netto tej płacy (po dokonaniu wszystkich potrąceń, w tym w ramach alimentów) kształtuje się przeciętnie na poziomie 500 zł. Przedstawił także dokumenty źródłowe obrazujące koszty ponoszone przezeń w ramach opłat za usługi telekomunikacyjne i energię elektryczną. Wobec niejasności co do tego, czy skarżący żąda ustanowienia adwokata czy też radcy prawnego (pomiędzy jego pismem z dnia 16 sierpnia 2017 r., a nadesłanym następnie formularzem "PPF" istniała sprzeczność w tej kwestii), zarządzeniem z dnia 26 września 2017 r. zwrócono się do niego o usunięcie tej wątpliwości, pod rygorem przyjęcia, iż żąda ustanowienia radcy prawnego (tak jak to określił w formularzu "PPF"). Ponieważ skarżący nie udzielił na to wezwanie żadnej odpowiedzi, przyjęto - zgodnie z powyższym rygorem, iż zakres jego wniosku obejmuje ustanowienie radcy prawnego. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. W pierwszej kolejności należy odnotować, że skarga w niniejszej sprawie dotyczy decyzji administracyjnej wydanej w przedmiocie zasiłku stałego z pomocy społecznej. Stwierdzić zatem przyjdzie, że skarżący jest w tej sprawie zwolniony od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a co za tym idzie, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zgodne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 sierpnia 2017 r. - karta nr 23 akt sprawy). Odnosząc się natomiast do wniosku A.G. o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika trzeba wskazać, że po myśli art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zdaniem rozpoznającego wniosek, wymóg ten został przez stronę zachowany. Z oświadczeń skarżącego wynika, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Nadesłane przezeń dokumenty źródłowe potwierdzają przy tym, że utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę, którego wartość po pomniejszeniu o wszystkie dokonywane potrącenia wynosi zaledwie około 500 zł. Nie budzi wątpliwości, że kwota taka, nawet przy bardzo oszczędnym gospodarowaniu, nie umożliwia wygenerowania w zasadzie jakichkolwiek rezerw, bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu samotnie gospodarującej osoby. Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.