IV SA/Gl 572/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lipca 2018 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uchylenia decyzji przyznającej zasiłek stały oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej organ, Kolegium lub SKO w K. ) decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie uchylenia z dniem 1 lutego 2006 r. decyzji z dnia [...] r. przyznającej zasiłek stały M. D. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 1097/14 oddalił skargę M. D. na powyższą decyzję z dnia 17 września 2014 r. W dniu 28 lutego 2018 r. do SKO w Katowicach wpłynęło pismo M.D. (dalej wnioskodawca, skarżący lub strona) z dnia 26 lutego 2018 r., w którym wniósł on o wznowienie postępowania dotyczącego decyzji Kolegium z dnia 17 września 2014 r. nr [...] . Jako podstawę wniosku wskazał art. 147 w związku z art. § 145 § 1 pkt 3 i pkt. 8 k.p.a. Organ pismem z dnia 2 marca 2018 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braku formalnego podania w terminie siedmiu dni poprzez wskazanie w jakiej dacie dowiedział się on o wydaniu decyzji przez Kolegium oraz wskazanie decyzji lub orzeczenia sądowego, które zostało następnie uchylone lub zmienione, a w oparciu o które Kolegium wydało swoją decyzją oraz wskazanie w jakim terminie strona dowiedziała się o takiej decyzji lub orzeczeniu sądowym. Skarżący w piśmie z dnia [...] r. podał, że o podstawach do wznowienia dowiedział się przypadkowo w dniu 26 lutego 2018 r. SKO w Katowicach postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 149 § 1 i 3, art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) po rozpoznaniu wniosku skarżącego zawartego w piśmie z dnia 26 lutego 2018 r. odmówiło wznowienia postępowania. Organ obszernie przedstawił przebieg postępowania zakończonego decyzją z dnia 17 września 2014 r. oraz podkreślił, że powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 23 września 2014 r., a wniosek strony został złożony w dniu 28 lutego 2018 r. Kolegium wskazało, że podstawowym powodem odmowy wznowienia postępowania są przyczyny przedmiotowe wynikające z faktu żądania wznowienia postępowania po upływie terminu liczonego od dnia 23 września 2014 r. W postępowaniu wznowieniowym organ je prowadzący powinien na wstępie skupić się na trzech przestankach formalnych, umożliwiających wszczęcie postępowania wznowieniowego: 1) czy podanie pochodzi od strony postępowania, 2) czy wskazała ona podstawę prawną swego żądania wymienioną w art. 145 k.p.a., a także 3) czy zostało ono złożone w określonym ustawą terminie. Zdaniem Kolegium informacja o terminie, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, może pochodzić zarówno od organu, który wydał decyzję, jak i z dowolnego innego źródła, aby tylko wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Aby strona mogła wnieść podanie o wznowienie danego postępowania ze skutkiem prawnym, winna udowodnić okoliczności wskazujące na dotrzymanie wymaganego miesięcznego terminu od chwili dowiedzenia się. W ocenie organu okoliczności, że wymieniony przez skarżącego pracownik SKO w Katowicach brał udział w posiedzeniu zakończonym decyzją Kolegium z dnia [...] r. nr [...] były znane wnioskodawcy w dacie doręczenia tej decyzji, a zatem w dniu 23 września 2014 r. Tymczasem wnioskodawca złożył wniosek o wznowienie w dniu 28 lutego 2018 r., a więc z uchybieniem miesięcznego terminu. Organ podał, że nie było podstaw prawnych, aby w trybie k.p.a. wyłączyć ze składu orzekającego członka SKO w Katowicach. Ponadto decyzja z dnia [...]r. nr [...] została wydana w oparciu o orzeczenie sądu tj.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/GI 683/12 które nie zostało zmienione lub uchylone, albowiem skarga na powyższą decyzję Kolegium z dnia 17 września 2014 r. została oddalona (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 kwietnia 2017 r. sygn. akt. IV SA/GI 1097/14 - prawomocny od dnia 25 maja 2017 r.). Zatem ta przesłanka z art. § 145 § 1 pkt. 8 k.p.a nie występowała. Mając na uwadze powyższe, organ nie miał także podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. Strona w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach nie zgodziła się z treścią zaskarżonego postanowienia organu i zarzuciła: 1. Naruszenie "prawa materialnego" poprzez błędną wykładnię art. 148 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 oraz art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 k.p.a. polegającą na przyjęciu, że termin miesięczny do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczy się od dnia doręczenia skarżącemu decyzji, lecz nie od dnia, w którym skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania 2. Błędne podanie w sentencji podstawy prawnej art. 149 § 1 i 3 oraz art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a w sytuacji, gdy w uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że podstawowym powodem odmowy wznowienia postępowania było wniesienie żądania wznowienia przez skarżącego po terminie, a więc powinien być wskazany art. 148 § 1 k.p.a. Skarżący podniósł również, że skoro organ wskazał, że nie było podstaw do wyłączenia członka składu orzekającego SKO, to podstawą prawną rozstrzygnięcia powinien być art. 148 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Zdaniem strony powyższe naruszenia oznaczają, że uzasadnienie rozstrzygnięcia jest sprzeczne z sentencją, a więc zostały także naruszone przepisy postępowania, w tym art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi ewentualnie o stwierdzenie nieważności postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi strona rozwinęła zarzuty. Skarżący podniósł, że nie jest dopuszczalna "wspólna interpretacja" art. 148 § 1 i 2 k.p.a., dokonana przez organ oraz że nie wnosił o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Podniósł, że termin miesięczny z art. 148 § 1 k.p.a. nie może być liczony od dnia 23 września 2014 r. oraz wskazał, że wbrew twierdzeniom organu pracownik Kolegium powinien być wyłączony od udziału w postępowaniu. SKO w Katowicach w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i uzasadnienie wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie SKO w Katowicach z dnia 28 marca 2018 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] r. nr [...]. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Należy wskazać, że czynności organu w sprawie wznowienia postępowania przebiegają w dwóch fazach. Pierwsza faza – pozaprocesowa, kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania albo wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. W pierwszej fazie organ bada, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w Kodeksie oraz czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 k.p.a. Stwierdzenie nieprzywołania kodeksowych przesłanek wznowienia postępowania lub złożenie wniosku po terminie stanowi wystarczającą podstawę do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, bez potrzeby badania innych okoliczności (por. Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, opublikowane LEX/el. 2018). Zdaniem Sądu organ prawidłowo stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, że w omawianej sprawie występuje konieczność odmowy wszczęcia postepowania z powodu wniesienia przez skarżącego żądania wznowienia postępowania po upływie terminu miesięcznego z art. 148 § 1 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy, podanie skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. nr [...]wpłynęło do SKO w Katowicach w dniu 28 lutego 2018 r. Jako podstawę wniosku skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 3 i 8 k.p.a. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie organu w piśmie z [...] r. podał, że o podstawie wznowienia dowiedział się w dniu 26 lutego 2018 r. Tymczasem decyzja z dnia 17 września 2014 r. została doręczona skarżącemu w dniu 23 września 2014 r. Należy zgodzić się z organem, że w dniu doręczenia decyzji skarżący wiedział, że wymieniony przez niego we wniosku o wznowienie pracownik SKO w Katowicach brał udział w jej wydaniu i termin miesięczny do złożenia wniosku rozpoczął wtedy swój bieg. Ponadto decyzja z dnia 17 września 2014 r. została wydana w oparciu o orzeczenie WSA w Gliwicach z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt IV SA/Gl 683/12, które nie zostało zmienione ani uchylone. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że nie są one zasadne. Jak wyżej podano, skarżący o udziale wymienionego przez niego pracownika SKO w Katowicach w wydaniu decyzji z [...] r. dowiedział się wraz z doręczeniem mu decyzji w dniu 23 września 2014 r. Nie można zarzucić organowi błędnej interpretacji art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie był zastosowany w sprawie i dotyczy określenia biegu terminu do złożenia podania o wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie organ prawidłowo wymienił w podstawie prawnej postanowienia art. 149 § 1 i 3 k.p.a. dotyczące odmowy wznowienia postępowania. Nie jest wymagane przez art. 124 k.p.a. przytoczenie w sentencji postanowienia wszystkich przepisów prawa stanowiących podstawę do jego wydania. Te przepisy, których zastosowanie jest oczywiste i bezsporne, nie wymagają przytoczenia. Ponadto w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zdaniem Sądu organ zebrał cały materiał dowodowy i przeprowadził w sposób dokładny i rzetelny jego analizę oraz dokonał oceny prawnej materiału dowodowego z uwzględnieniem przepisów prawa procesowego mających zastosowanie w sprawie oraz zawarł wszystkie elementy w postanowieniu i jego uzasadnieniu zgodnie z art. 124 k.p.a. Wobec powyższego skargę należało uznać za bezzasadną, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2018 r. poz. 1302) do oddalenia skargi.