IV SA/Gl 521/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie nienależnie pobranego zasiłku okresowego w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata postanawia: ustanowić dla skarżącej adwokata z urzędu;

Wraz ze skargą K.K. złożyła do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdzie określiła, iż domaga się ustanowienia adwokata. Skarżąca wywiodła, że samotnie wychowuje dziecko, a nadto opiekuje się niepełnosprawną matką i jej sytuacja materialna nie umożliwia opłacenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Równocześnie oświadczyła, iż nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości, zaś na dochód jej dwuosobowej rodzinny składa się pobierany przez nią specjalny zasiłek opiekuńczy (520 zł), alimenty na córkę (400 zł), zasiłek rodzinny (124 zł) oraz świadczenie wychowawcze (500 zł). Strona dodała, że ponosi miesięczne koszty leczenia w kwocie 100 zł oraz opłaty za tzw. media, w wysokości 600 zł. Odpowiadając na wezwanie do uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku (zarządzenie z dnia 27 czerwca 2017 r.) skarżąca nadesłała kopie decyzji o przyznaniu świadczeń stanowiących źródła dochodu jej rodziny, kopie dokumentów obrazujących wysokość kosztów utrzymania z tytułu opłat za tzw. media oraz faktury VAT potwierdzające wydatki na zakup leków dokonane w czerwcu 2017 r., na kwotę ogółem 317,26 zł (dokumenty te zostały dołączone do akt innej sprawy zarejestrowanej w tutejszym Sądzie pod sygn. IV SA/Gl 520/17, gdzie skarżąca złożyła równoległy wniosek o przyznanie prawa pomocy). Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Odnosząc się do wniosku K.K. należy wskazać, że po myśli art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W tym kontekście uznano, że skarżąca spełniła wymóg warunkujący uwzględnienie jej żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionej wynika bowiem, iż nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Prowadzi przy tym dwuosobowe gospodarstwo domowe z małoletnią córką zajmując pomieszczenia na piętrze domu należącego do jej matki i wuja (vide: aktualizacja rodzinnego wywiadu środowiskowego - karta nr 67 akt administracyjnych). Równocześnie, nadesłane przez nią w toku postępowania dokumenty źródłowe potwierdzają, że wraz z córką utrzymują się z alimentów oraz ze świadczeń z zakresu szeroko pojętej pomocy społecznej (świadczenia rodzinne, specjalny zasiłek opiekuńczy), zaś miesięczna suma netto tych dochodów wynosi zaledwie 1.544 zł. Zważywszy zatem wysokość ponoszonych przez nią kosztów utrzymania (a warto tu zwrócić uwagę, że same udokumentowane miesięczne wydatki na leki wynoszą ponad 300 zł), do czego należy przecież jeszcze doliczyć koszty jakie wiążą się zazwyczaj z wyżywieniem oraz zakupem środków czystości dla dwóch osób, stwierdzić przyjdzie, że wyżej wymieniona nie jest w stanie dokonać oszczędności umożliwiających opłacenie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, bez uszczerbku dla koniecznych potrzeb życiowych jej i córki. Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.